 De dochter van Blauwbaard door Louis Coupérez. Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnames behoren tot het publieke domein. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorglezen door Carola Jansen. De dochter van Blauwbaard door Louis Coupérez. Zij heette Fatma en woonde op één haar buitenverblijven in de omstreken van Bachdad. Zij was Blauwbaard's dochter uit zijn eerste huwelijk en zij was een wonderschone vrouw. Om haar maandenblank gelaad golfde haar blauwe haar als een mantel over haar tengere schouders heen. Het is niet algemeen bekend dat Blauwbaard een dochter had. Men meent algemeen dat hij kinderloos bleef, verslagen door de broeders en de laatste, ik meen negen de vrouw, die al zijn schattig geerft zou hebben. In Dienmen, zoals ik de geheimen archieven er sproken heeft doorzocht, zou men zonder heel veel moeite vinden dat Blauwbaard met geklovene schedel stierf in de armen zijn dochter en haar alle zijn de bezittingen naliet. De jonge wees, de betoverende Fatma, had haar vader zeer liefgehad, zoals zij haar liefgehad had, hoewel zij zich nooit had kunnen verenigen met de wijze waarop hij zich bevrijde van zijn vele ongehoorzame vrouwen. Zij vond deze wijze niet mild, niet edelaardig en eentoonig van psychologie. Zij begreep heel wel dat telkens haar nieuwe stiefmoeder had moed te bezwijken voor de verleiding haar nu scherigheid. Zij vergroeilijkte niet haar vaders handelswijze en beschouwde die ook enigszins als een niet te verontschuldige uiting van sadisme. De azuur gelokte Fatma, als jonge wees, bleef eenzaam tussen haar onttellbare rijkdommen en alle haren dinaren en slaven die als met een forselijke hoofdstoet haar omringde. De aanzienelijke familie Stebagdad aan het hoofd van de Kalif spraken veel over de jonge rijke blauhaarigen, maar trots haar onmetelijke schatten begeerde er geen hart tot bruid voor een zoon of neef. Haar lokken wekte te veel herinneringen op aan de verschrikkelijke dingen. Zodat de schone Fatma alleen bleef op haar oniksinterassen die tussen dadelbos en roze tuinen neertraden naar haar kristal klaar spiegelende vijvers. En zij dwaalde, eenzaam ook, terug tussen de oniks- en zuilen-de-galerijen naar haar zomerpalijs, dat met gouden- en zilveren tiggelsgeplavijd ook met gouden- en zilveren dakpannen was overdekt. Totzij de eenzaamheid niet meer harde kon en in maagdelijke liefde ontvlamde voor de opzichte harenhoveneers. Hij was een zeerknappen jongen die van buiten kwam en het rustieken van zijn bedrijf gaf hem in Fatma's een weinig van overvijning vermoeide ogen een onwederstaanbare bekoring. Zodat zij hem huwde zonder zich te storen aan wat men van haar zeggen zou in de aanzienlijke Bach-Datse families of aan het Hof van de Kaleef. Fatma scheen zeer gelukkig. Zij vertoonden zich met haar gemaal in alle statie- en kostelijke bevalligheid de stad en de land. In tapijt versierde grondels op de vijvers, in kussensvolle draagstoelen in de straten, met een stoet van slaven in de bazaars en zelfs op de feesten aan het Hof waar zij om haar rang- en rijkdom toegang had. Zij vormde met haar beminde Eem in een betoverend schoonpaar. Hij, voor zijn jong en glorifierende in zijn nieuwe rijkdom, het type Parvenu bestond toenemen nog niet, zij, schitterende van liefde en onschatbare juwelen, die flonkkerde aan haar gazen tulband en de zoon haar mantels bezwaarde, terwijl haar azurenlokken met wondre grote parelen waren doorweven. En de aanzienlijke bak dat ze families beteurde reeds geen moeite te hebben gedaan blauwbaardse dochter te hebben gewonnen voor zoon of neef. Plotsling verspreiden zich het gerucht dat Eem in gestorven was. De vorige dag nog hadden alle bak dadders hem gezien in de moskee en zie daarvan nam men dat hij gestorven was. Een huivering ging door de stad, maar er was voor de grootvisier en opperofficier van justitie toch geen aanleiding zich te bemoeien met de zaak. Nu het zeer geloofwaardig gerucht rondging dat Eem in, op die warme dag, teveel watermeloen had gegeten en na een zware colliek was bezweken. Vreemd zag men echte te bak dat op toen men er na drie maanden vernam dat de jonge azurlokken gewedoen hertrouwen ging en wel met de luitenand van haar eigen lijfwacht. Tussen zovele stafieren, dinaren en onderhoregen, is geen Fatma te ruime keuze te hebben om zich nog te bemoeien met de zonen en neven de aanzienlijke families van bak dad. Het huwelijk had met een toverige staatsie plaatsen en de nieuwe gemaal van Fatma glorifierde als Eem in gedaan had, nu hij van zo'n nedere gerang zich plotsling verheven zag tot die van de gemaal zijn er toverschone, toverrijke meesteres. Maar de jonge luitenand, Fatma had hem tot generaal verheven haar lijfwacht, stierf plotsling, het heette aan een val van zijn paard. Het was een onduidelijk bericht, was de jonge luitenand generaal of was het paard gevallen. Daarbij had niemand de jonge luitenand generaal van Fatma's lijfwacht nog gezien op een paard nog gezien vallen. Ja, niemand had hem de dag van zijn dood gezien. En een hevige emotie verspreidde zich door de bak dad zijn families en aan het Hof van de Kalif, omdat men maar al te goed zich heugde dat Fatma blau gelokt was, als haar vaarder eenmaal blauw gebaard geweest. De treurende weduwe Fatma in haar zwarte rauwsluijers bezaait met zwarte diamanten, geleek wel een koning in der nacht, vooral omdat haar blau haren door de rauwsluijers met zo suggestieve nacht in doorschemerde dat zij zonder iets aan zich te grimeren had kunnen optreden in mootzout zaubervleuten. Zij zong echt een niet zo zware en moeilijke coloratuur, en vergenoerde zich liever met een derde gemaal te nemen. Ditmaal, eenvoudig weg, één der tragers van haar palamkijn. Dat de jonge Ali een pracht van de kerel was, die er nu als derde gemaal in zijn damaste samaar uitzag als een jonge sultan, kon niet betwijfeld worden. Maar waaraan welf werd verdwijfeld, tussen de aanzienelijke bachdatse families aan het Hof van de Kalif, dat was of hij, na drie maanden juwelijks levens, wel zijn natuurlijk het dood was gestorven. Hoe zulk een krachtige, mooie, gezonde kerel als Fatma's palamkijn drager, echt genoot, zou natuurlijk weg, het heet Namalaria, gestorven zijn en rustiglijk begraven zonder meer. Hoefde knikkenbolden tegen elkaar, ogen, vertrokken van afgrijzen, monden van heimelijke supposities, en de groot vizier met de opperofficier van justitie beraadslaagde of zij zich niet bemoeien zouden met de kwestie Fatma, met dat na drie maanden juwelijks sterven en verdwijnen van de ene gemaal naar de andere. Zij beraadslaagde echt zo lang dat Fatma huurde voor de vierde, vijfde en zesde malen. De vierde maal was het met een persiskoopman uit Teyaran, wie een lang leven uit de lijnen zijn hand verspeld was. De vijfde maal met één der roejes haar lust gondos, de zesde maal met een eenvoudige slaaf die werkte in Fatma's marachdemijn. Telkens na drie maanden steerven de ramsalige echt hun auto en liep de treurende weduwe door Bach dat rond als de koningin der nacht. Toen schende maatstaf vol. Groot vizier en opperofficier van justitie verschenen voor Fatma's lustverblijf. Maar het scheen dat zij naar een ander verblijf verhuisd was. Want zij had er meerdere. Dat met de Onixse terrasse en dan dat met de Parelmoere balzaal en dan dat met de Grizzolite torens, om niet ook nog te vermelden dat met de Agate badkamer, dat met de Kwiksilvere fontijnen en dat met de Geheimenboekerijen vol occulte wetenschap. Zodat de Groot vizier en opperofficier van justitie na van het ene lustverblijf naar het andere te zijn geschouwd en overal botten hebben gevangen eindelijk Fatma thuis vond in haar lustverblijf daar wetenschap. Zij ontving hen een weinig verstoord. Zij was niet als koningin der nacht de schone azurlockige weduwe van zes mannen scheen meer een peri uit het paradijs in haar transparante witte sluiers, maar dan ook een iets wat verstoorde peri. Wat wendst gij, vroeg zij hoog. Ze weten de oorzaak van de dood van uw zesde gemaal. Begin gij eerst, vroeg Fatma, uw onderzoek bij mijn zesde gemaal. Wij zullen opklimmen tot uw eerste, dreigde de grootwaardigheidsbeklederin. Ik daalde liever neer naar mijn laatste, zei Fatma, en heb u alleen dit te zeggen, dat ik u niet veel te zeggen heb. Mijn laatste gemaal is gestorven aan een anderen dagsecoorts. De hoge heren wilden nijdig antwoorden, maar op dit ogenblik verscheen plotsending, de smarachtmijnwerker, zesde gemaal van Fatma, in levende lijven, hij zag er gezond stevig en beminnelijk uit en onder zijn arm doog hij een paar folianten. Wat is dat, riepen de hoge heren. Fatma haalde de tengere schouders op. Dat is niet anders, verwaardigde Fatma te verklaren, dan dat de beste jongen niet dood is. Hij is alleen maar wat dom en daarom bracht ik hem om hij meer kleur in zijn conversatie te geven, in dit lust verblijft hij geheime boekerijen, opdat hij op zijn gemak wat lezen kan. Maar ging de grootfisier plots in licht op, uw andere mannen dan, o blauwe, o baardige, ik meen blauw, lokke, gefatma. Leven bekende zij, als deze smaracht mijn werker echt genoot leeft. Ik sequestreerde echt hem mijn grondelroe en gemaal in mijn lust verblijft daar kwik zilveren fontijnen om hem te leren wat vlugger te zijn in zijn bedrijf van grondelier echt genoot, want hij talmde mij vaak te lang het huwelijksbootje te roeien op de vijverster liefde, en kwik zilver in kleine dosis togediend jaagt het bloed door de aderen. Mijn persiskookman leeft nog altijd zijn leven dat lang zal zijn, maar in mijn villa met de agate badkamer, want hij riekte soms kwalijk naar zijn de kamelen. Mijn palamkeindrager, echt vriend, sloot ik op in mijn grieselite toren omdat hij gekheid maakte, de ateling, met mijn dienstvrouwen en ik hem voor mij alleen wilde behouden, dan heb je nog mijn generaal luid en nand, nu heren, daar dans ik iedere nacht mede in mijn parenmoere balzaal, hij walst heerlijk en het is nu eenmaal niet gevoegelijk, dat zulk intiengenot wordt afgesponnen ten aanschao van alles en iedereen, de lieve Kerel wacht dus rustig in de parenmoere balzaal, tot ik die ontsluit. En eigenlijk ach, weet je, is mijn eerste jongen me het liefst, u weet wel, mijn hoofd neer en heus die leeft ook nog en niet verder toeftij van de Onix in terrasse dan ik nodig heb om hem te bereiken ieder ogenblik dat ik naar hem verlang. Gij ziet me heel vreemd aan hoge heren, maar het is niet anders. Kijk, ik ben Blauwbaard's dochter en ik aart naar hem in ziel en lok. Hij had behoefte aan vele vrouwen, ik heb behoefte aan vele mannen. Hij dode echter zijn vrouwen onder het voorwensel dat zij al gehoorzaam hem waren. Ik dode nimmer mijn gemalen, ik sloot ze liever op, ik vond ze graven en meestres over en te zijn. Zo kisterisch ben, ben ik daarbij ook zeer feministisch in alle opzichten, ben ik vrouw. Wat wens genoeg meer te weten. En de vieren Fatma stond hoog opgericht tegenover de beide dignitarissen van de Kalif. Maar deze riepen op het onverwachtst hun intrawante en bevalen sleep deze slechte vrouw mede woorden die van de opperbeheerser. Zo gebeurde het. Fatma, blauwbaardse dochter, werd door alle straten en over alle pleinen van Bacht het gesleept tot voor de die van de Descalifen die haar veroordeelde het azurlocke gehoofd op het blok te leggen. Het is vreemd, dacht Fatma, terwijl ze in de handen der beulen werd overgeleverd. Mijn vader vermoorde zijn vrouwen en men laakte hem zeer daarom. Ik zelf had bezwaar tegen zijn handelswijzen. Ik, zijn de dochter, vermoorde nooit mijn mannen. Zorgde ze lieverdevol, kwekte ze op, beschave de hen en ontwikkelde hun kwaliteiten. Het is waar op enigszins besloten wijze in Onix hun hoofden, gizolietentoren, sparelmoeren, balzalen en wat is meer zij en ook deze opvatting van het huwelijk hoe onverdacht zij ook is, vindt men niet goed. Het is vreemd, sponfatma's gedachte voort, maar ik geloof, ik weet bijna zeker dat het niet mogelijk is om van lieverde en huwelijk gunstig voor zich te stemmen, als men een blauwe baard of azurenlokken heeft. En evenweemmoedig, om deze onwederlegbare filosofie boog zij het blauw om golf de hoofd op het blok. Boogde nog even het probleem op te lossen, maar slaagde niet, want in een stroom van perper floote uit haar gekliefde hals haar laatste ideeën weg en lag het azurenlokten hoofd van blauwbaards dochter in bloed gerechtshof, waarna de zes mannen erfden. Einde van de dochter van blauwbaard door Louis Coupérez een opname van Karola Jansen Rotterdam, 18 juli 2007. Vandaag en seizoenen van Louis Coupérez Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorgelezen door Bianca Kramer. Vandaag en seizoenen door Louis Coupérez. Het wout was somber, de lucht was zwart, nacht zonder troost of sterren scheen uit de oneindigheid neergezonken op al wat van de wereld stervelijk was toen Wacker de kleine jongen werd. Hij was een kind van enkele jaren en in het bos was hij verlaten of verdwaald. Zelfen herinnerde hij het zich niet meer omdat hij zo lang dagen geslapen had. Huiverend met zijn grote angstoogen zag hij rond en nergens tussen de bomen speurde hij de weg. Zwart was het waarheen hij blikte. Waar ben ik? dacht de jongen. En wie ben ik? en waar moet ik heen? Hij herinnerde zich vaak iets van licht of warmte als weerschijn en zonder paleis. Maar meer dan een weerschijn herinnerde hij zich niet en nu hij geheel wakker was werd hij zich bewust alleen verlaten, verdwaald te zijn in een wout van verschrikking en de weerschijn was weg. Toen begon de kleine jongen in kinderwanhoop te schrijen. Voor beesten was hij bang en voor rovers. En toen hij iets op hem afzacht schemeren dacht hij dat was de wilde man want zich als sterven terwijl zijn hartje hem klopte in de keel en zijn oogjes uitpaalden in afschuw. Maar de schemering was niet de wilde man. De schemering was een witte vrouw. De kleine jongen in zijn weerschijn van heugenis uit zonder paleis meende haar zelfs te herkennen. Een vrouw, heel wit zoals hij witte vrouw zich heugde en in angst en verwachting beide liep de kleine jongen op haar toe. Witte vrouw smeekte het kind en vouden de handjes met een gebaar van gebed dat hij misschien vroeger aangeleerd was in het zonnepalijs heel vroeger. De witte vrouw was lang en slang en haar witte sluiers waren de allerenigste blankheid in het zomberen woud tegen de zwarte bosdiepte. Zij boog zich over het kind en haar blik trof hem tussen haar sluiers uit en haar handen heel even uitbreiden als wilde zij beter zien. Haar blik trof haar diep donkere ogen ogen als het woud zo diep donker. Witte vrouw herhaalde smeekende het kind. Wie ben je, mijn kind vroeg de witte vrouw met diep donkere stem en van waar kom je en waar moet je heen? Hij begon weer te schrijgen de jonge klein, want de stem van de vrouw verschrikte hem wist niet wie hij was van waar hij kwam en zelfs niet waar hij moest heen. Ga dan met mij, zei de witte vrouw zacht ernstig en zij strekte uit haar hand. De kleine jongen stak haar zijn handje toe en ging nu naast haar, schrijnende steeds. Schrijn niet meer, zei de witte vrouw, zie je gaat aan mijn hand heel veilig laat mij je leiden, wist niet bang, geen beesten of rovers. Het kind voelde een zacht vertrouwen, vooral nu de killen hand van de witte vrouw warm werd van zijn gloei in de kinderhand maar toch struikelde hij heel dikwijls en zijn korte beentjes werden moe. Laat mij je dan dragen, mijn lieveling. Zij tilde het moedekind aan haar borst en droeg hem heel licht tussen haar sluiers wit met een onhoorbare tred liep zij voort. In haar arm sliep het kind in en droomde het van zonnig land en witte vrouwen en ook van witte kindertjes. Toen het wakker werd glimlacht het kind en zag zijn draagstaan in de diep donkere ogen. Je bent wel een goede witte vrouw, niet waar? Vroeg het kind vol vertrouwen en sloeg om haar hals zijn armpjes. Ja, antwoordde de witte vrouw, ik ben een goede witte vrouw, mijn kind. Ben je niet moe met te dragen, goede witte vrouw? Nee, mijn kind, ik word niet moe. Ik rust nooit, ik ga altijd. Altijd? Altijd. Het hele woud door? Het hele woud door. Zie, de morgen bleek tussen de takken en teken te weg al duidelijker. Nu kan ik wel weer lopen, witte vrouw. De witte vrouw zette hem neer, voorzichtig op zijn voetjes en hulde zich dieper in haar sluiers. Het kind liep naast haar voort, blijde, nu al het nachtgeheim was opgelost in de lachende morgen. O, riep het kind, zie wat een mooie bloem. En daar wat een mooie kapeel. O, jubelde het kind, ik zou ze willen hebben, kapeel en bloem beide. Dan zal ik je geven, witte vrouw en bloem, zeiden de witte vrouw. Maar, dan geef je mij ook iets in ruil. En wat kan ik je geven, witte vrouw? In ruil voor kapeel en bloem, mijn kind, geef je mij dan, dit morgenuur. O, prachtig is de bloem en prachtig is de kapeel. O, witte vrouw, ik geef je dit morgenuur, ergarne voor in ruil. De witte vrouw glimlachtte en met diep donkere blik meer op het begerige kind. Toen ving zij in haar sluier de vlinder en boog zich over de afgrond om de blauwe bloem te plukken. En beiden bood zij het kind, dat jubelde van geluk. O, witte vrouw, jubelde het blijde kind. Wat ben ik gelukkig met mijn bloem en mijn vlinder? Maar in zijn vreugde kneep de jonge de vlinder dood en de bloem verwelkte in zijn handje. Wat spoedig, o, witte vrouw, is mijn bloem verwelkt en mijn vlindertje dood. Maar lief kind, vlinders leven niet lang, vooral niet tussen kinderhandjes en nog sneller verwelke bloemen. Maar als je mij geeft deze nieuwe lente dag, tover ik langs heel je weg vandaag duizenden vlinders en duizenden bloemen. Duizenden vlinders en duizenden bloemen, o, witte vrouw, zo veel bloemen en vlinders geef ik in ruil garne mijn lente dag. Nu was de zon geheel in glans uitgeschoten en het woud was geen zwarte nacht meer, maar straalde, lente groen, lente goud. En langs de straalende weg liep lente dronken het kind en plukte bloemen en vinkapellen, want het bloeide en vladderde langs heel de weg. Maar saavond waren verwelkte bloemen en alle kapellen waren dood. Toch was het een heerlijke lente dag, jaagde het kind met slaap dronken oogjes al en Moe sloeg de armen om de witte vrouw heen en sliep in aan haar hart tussen haar sluiers. De nacht viel, de witte vrouw liep voort en haar diep donkere ogen lachte weemoedig. Maar die heerlijke lente dag nu is mijn, murmelde de witte vrouw met diep donkere stem. De witte vrouw bracht de kleine jongen in de stad tussen andere mensen en kinderen en het kind groeide haar op en werd groot en sterk tussen wie hij zijn ouders dacht, zijn broeders en zusters, verwandten en vrienden. Na jaren verscheen hem de witte vrouw weer, die hij geheel was vergeten en weer diep donkere ogen hem verschrikten. Ook al was hij een jonge man van 18 jaren nu. Mijn zoon noemde de witte vrouw hem. Ik ben je niet vergeten. Ik was ondankbaar witte vrouw, bekende de jonge man. Witte vrouw, gered heb je me, verdwaald en verlaten kind uit het zondere woud van nacht en gegeven heb je me flinders en bloemen. Duizenden, voor één lente dag. Ja, duizenden, voor één lente dag. Gebracht heb je me in de stad tussen wie mijn ouders geweest zijn. En je heb gevoed en verzorgd tot je man bent geworden, mijn zoon, jonge man van 18 jaren. Maar herinner je je niet de belofte wat voor die weldade je me geven zou? Ja, witte vrouw, zo goed als de lente dag in rauw voor de flinders en bloemen, herinner ik mij de 18 voorjaarsseizoenen die je eisten om mij te brengen in de stad tussen wie zouden zijn mijn ouders en mij zouden opvoeden met broers en zusters en mij zouden leven laten met verwanten en vrienden. Als je je nog heugt die belofte, mijn zoon, is de witte vrouw tevreden. En is zij gelukkig dat je voor 18 voorjaarsseizoenen voor wat zo weinig is en zo eil en zo verwelkend ontvangen hebt, jeugd en een jongelingstijd van lauter geluk. Maar nu, witte vrouw, is mijn geluk voorbij en leid ik bitter droevheid. Ik ben een meisje, zo mooi en zielig goed als geen ander meisje ter wereld leeft en ik zou haar willen noemen mijn vrouw. Maar zij heeft mij niet lief en mijn haven is weinig en mijn enige troost is niet anders dan mijn smart als ik ze uitklaag op mijn viol. Mijn zoon, je weet hoe zeer ik je lief heb. Als je mij geeft in rauw voor de bruid die je wensst het goud dat je aanzienlijk onder de mensen zal maken niet meer dan twintig bloei in de zomers dan schenk ik je volgarne je geluk een gemalin en geld. Maar weeklaag dan niet in muziek meer want nog eiler en verganker dan wat ik je ooit gevraagd heb lente dagen en zomermaanden is muziek die verklingt in het niets. Toch heeft muziek mij getroost, witte vrouw. Leef het geluk mijn zoon met wat ik je geef gemalin en geld. O, witte vrouw, zou ik voor zoveel niet al mijn bloei in de zomers geven. De witte vrouw zag mijn diep donkere ogen de jonge man aan en in jaren kwam zij niet terug. Hij huwde zijn zo vuurig begeerde vrouw en in de langzaam omventelende jaren kwam hij tot aanzien, rijkdom en macht tot de oorlog uitbarsten en het land in beroering bracht en de rook daar brandende steden verduisterde hemel en horizon. Toen verschende witte vrouw voor haar pleegzoon ten derde malen en zij scheen hem verschrikkelijk te worden, haar gelaad mager en ingezonken, knoken haar arm en benig haar dreigende hand. O, witte vrouw, o, witte vrouw, repart stochterlijk uit een man, wie zorgt het gelad al rimpelde, wie eerzucht versroeide de ziel. Jaren geleden boot je me geluk voor twintig zomers aan, en geluk heb ik nooit gevonden. Als de bloem en de vlinder stierf stierf en welkte mijn liefde en mijn goud werd nooit mijn geluk. Nu wens ik alleen nog heel machtig te zijn, want oppermacht moet wel geluk zijn en een kroon wens ik mij om mijn slapen te drukken. Pleegzoon, zei de witte vrouw, mijn dierbaar kind dat ik nooit vergat. Zo je mij geeft in ruil voor de kroon van dit land vijftig purpere herfstseizoenen zal ik voor oorzaken een gelukkig kans in de krijg die je vorst maakt over deze steden. De eerzuchtige man nam de ruil haastig aan en een verschrikkelijke slagwoede gedurende zeven dagen. De slagvelden lagen met lijken beseit, de doodschijn al machtig te heersen. De pleegzoon de witte vrouw had een zwaart in de hand genomen, hij streed in de vorst te rijen en een geheim zinnige macht scheen van de kamp te beschermen en onkwetsbaar te maken. Hij, aan het hoofd van de troepen des lands behalde de overwinning en men drukte hem de kroon op het hoofd. En hij werd oud onder het gewicht van die kroon tot weeroorlog woede, opstand uitbrak en hij verlaten van alle designen ellendig en half naakt vluchten en neerviel in hetzelfde sombere woud waar hij als verlaten jongske gevonden was door de witte vrouw. Oud en ellendig lag hij ten eer in de schemering van de zinkende avond. Toen zij voor hem verscheen als een verschrikking grauwe haren warrelde woest om haar gezicht dat grijnste als een doodskop en waarin holle ogen zich groefden. O witte vrouw, o witte vrouw riep de ongelukkige koning uit met een kroondachtje hem geluk te geven en wende de oorlogskans te mij naar gunst in rauw voor vijftig peupere herfstseizoenen maar niets dan zorg heeft mijn kroon mij gebaard geluk heb ik nooit gekend dan misschien die allereerste lente dag toen je vlinders en bloemen voor mij toverden en toch was je mijn leven waarom ben je zo vreed geweest o witte vrouw, o witte vrouw nu ik hier lig ellendig verlaten nu smeek ik je alleen jij die zo machtig bent geef aan mijn arme kinderen zalige onderdanen het leven en een glimp van geluk wat het dan ook zei bloem, vlinder, bruit, goud of kroon o mijn zoon o mijn zoon raaste de witte vrouw ondankbaar ben je altijd geweest geteld heb je nog bloem nog vlinder, nog bruit nog goud, nog kroon maar als je mij geeft dit laatste ijzige winteruur wel aan, dan genuk je kinderen en onderdanen het leven en een glimp van geluk nu helpt zij hem opstaan en leiden hem voort want snikkende had er haar zijn laatste winteruur gegeven en zij leiden hem tot een monument waarvan zij opende de bronzen deur ga in wees zij dreigend opdat ik tans alles ontvangen alle lente dagen zomer en herfstseizoenen laatste winteruur al wat je mij belooft hebt in ruil voor mijn talloze weldade de oude koning strompelde en wankelde dit is een graf zeiden hij, opziende naar het monument dit is een koningsgraf antwoorden zij morgen griffelen je lofzangers o zoon en woorden van glorie die je verheerlijk kunt in de vergankelijkheid ga in opdat ik daar gins ontvangen als je mij schuldig bent zij hield open de bronzen deuren was je dan niet mijn leven vroeg te vorst op de drempel van het sepulker oh zeg mij ben je het leven niet nee, zeiden somber de witte vrouw ik was nooit je leven ik ben niet het leven ik ben de dood en zij wees hem naar binnen te gaan hij gehoorzaamde langzaam draaide zij de bronzen deur toe die knarste in zware hengsels en mijn leven smeekte zijn stem nog terwijl angstig de oude koning gluurde door nog openen reed der zich langzaam sluitende grafdeur komt zij zachter de witte vrouw als je mij eerst je schuld hebt betaald vandaagen en seizoenen toen sloot zij de deur voor duizenden van jaren einde van vandaagen en seizoenen van Louis Coupérez van het altijd verliefde Godinnetje door Louis Coupérez dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox-opname behooren tot het publieke domein kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org deze tekst wordt voorgelees door Karola Jansen van het altijd verliefde Godinnetje door Louis Coupérez onder de gode en de Godinne was er de kleine Eosereen waarom de olympische broeders en zusters weleens moesten lachen Eos was een bekoorlijk Godinnetje zij was net een klein kapelletje het roosvingerige dageraadje zij was steer en fijn en delicaat dat uit het oosten opzwevend vervrouwtje zo heel blond in haar krokeskleurige sluier die als een gouden neveltje om maar heen wapperde op de eerste morgen bries zij had onschuldig blauwe ogen en een klein rozen mondje en was werkelijk dus heel bekoorlijk en niemand kon haar ontzeggen dat zij haar plicht deed zij was altijd op het vastgesteld uur dat met de seizoenen verschilde daarom de hemelpoorten te openen en haar broeder Helios met de zonnewagen en die prachtige zonnepaarden uit te laten op dat hij zijn dagelijkse reizen langs de hemeldom kon volbrengen had het Godinnetje Eos echter die morgen plicht die nauwelijks haar enkele minuten in beslag nam volbracht dan had zij meer dan 23 uur lang niets meer te doen en kon het ervan nemen zij behoefde zelfs zich niet te vertonen in de Olympus om de poëzie haar tekortenverscheiding als dageraad niet tekort te doen was het haar werkelijk vergunnd dat te doen wat zij wilde te gaan waar zij verkoos en zij maakte hier ruim gebruik van nu had Eos wel vlakbij de hemelpoorten die zij smorgens ontsloot haar huis en haar tuin in haar tuin kwekte zij de safraankleurige rozen toen zij smorgens gewoon was voor Helios uit te strooien maar niet langer dan die 2-3 minuten in haar huis had zij echter niets meer te doen zijde het haar barrenbaardige gemaal astraeos de titan door zuis in den Tendars was neergebliksem na der titanenoproor tegen de hemel en haar kinderen, haar zes zonen want kleine Eos was hun vruchtbare graden gebleken de vier winden Boreals en Argestes Notos en Zeviros en Helios Foros en Hesperos Morgen en Avonster waren reeds lang volgroeid en in betrekking zodat als Eos haar roosjes met dal had besprenkeld zij werkelijk met haar tijd geen raad wist daarbij kwam dat het kleine Godinnitje trots haar huwelijk met de barrenbaardige titan trots haar moederschap van zes zonen en was blijven uitzien als een jong, morgenrood wangig meisje ze had een figuurtje behouden als van een kindje en met haar jonge blonden kopje zag zij er in de krokuskleurige sluier uit om te stelen zo lief en zag niemand het haar aan dat zij reeds een matronen was en verwederde graden de moeder van zes grote jongens en was als haar gezichtje en haar figuurtje haar hart jong altijd jong gebleven was het dus nu erg verwonderlijk dat Eos, nadat zij haar korte morgen taak had afgedaan eens uitzag over wereld en zee en hemel en dacht, hoe zich te vermaken de langer 23 uur door die haar voor de boeg stonden en dat zij niet in haar rood zuilige huis bleef, bij de safraankleurige roosjes maar zo een beetje begon rond te zweven, de achter de wolkjes door kijken hier en loerende daar kijken er naar wat en loerende naar wie wel, eenvoudig, naar de mooie jongens want ons groot dinnetje gezegd moed het worden was eigenlijk wel een beetje mannen gek en haar titan van een man had zij trots de zessonen eigenlijk nooit mogen leiden en lelijk begwonden nu zij haar er vrij uit had en zoveel lege tijd dacht de kleine ondeugd zich schadeloos te stellen hoor zij was nu eenmaal geboren zoals zij geboren was zij was geboren met een zwakje voor mooie jongens en niets en niemand verhindelde haar nu vooral haar pleziertjes te nemen waar zij ze vond zij wist wel dat de olympische broeders en zusters vaak om haar lachten zij toch niets anders dan die alle deden zelfs Artemis was dwaas met haar en de minion die ze altijd in slaap getovert hield om hem op haar gemak te zoenen nu ja Athena die zoende nooit maar die was ook zo onuitstaan maar verstandig maar alle de anderen vader Zuiz aan het hoofd namen het hun ervan kleine Eels was dus niet van plan zich te storen aan de spotten de broeders en zusters en achter de wolkjes omswevende spieden zij uit naar de mooie jongens en zo spiedende had ons goudinnentje op eenmaal titonos in de gaten gekregen de koningszoon van Trollen een zeldzaam mooie jongen en zij had hem zonder veel omslag te maken geschakt en hem binnengevoerd in haar rood zuilige huisje met haar roze tuintje en beleefde er kostelijke oog omlikken ja, zelfs had zij vader Zuiz durven vragen om de onstervelijkheid titonos, maar een mensenleven is van korte duren bij een goede bestaan vergelijken en voor Eels het zich bewust was, was haar een mooie titonos wien zij wel de onstervelijkheid maar niet de eeuwige jeugd had gevraagd een oud oud man geworden Eels deed eerst wat zij kon om zichzelf te bedriegen zij zelfde haar minnaar met ambrosische balsm zij hulde hem in krokoschil gevaat en vloogt hem haar morgenrozen de grouwende lokker door toen werd zij boos en schrijd het tevens een kind gelijk en zei titonos dat hij wel gaan kon want dat hij voor niets meer deugd en zo lelijk was geworden als een herfstag zonder zon titonos dus oud en gebogen in het krokoschil gebaat met de roosjes in het haar strompelde weg en verdween niemand weet waarheen wat kan het ons ook schelen even min als het Eels schelen kon het groot dinnendje spiede uit naar ander avontuur en ze hadden geleerd niet zo heel lang meer trouw te zijn de mooie jongens dus volgden elkaar dagen snel op in het rood zuilige huisje met het roze tuintje het waren tritonen der zee en faunen des woutes het was nu een jager en dan een visser het was een landbouwer als het niet een krijgsman was en eigenlijk was het wel een beetje erg al wat daar gebeurde in het kleine huisje vlakbij de hemelpoort maar niemand kon Eels toch maar verwijten dat zij haar plicht verzuimde ook er zoveel volgens seizoen opende zij de gouden poorten zweefde liefelijk uit in rozige glans zonder zweem van matheid om de blauwe oogjes zonder zweem van bleekheid over de morgen rode konen en haar roze wierp zij en zij kondigde Helios de wereld aan altijd even liefelijk en berekenend voor haar taak wie een kleine taak immer plichtmatig betracht heeft die niet recht op de wereld dankbaarheid en zou de gode of mensen die ook maar verwijten mogen dat zij de verdere tijd genoeglijk doorbrengt zonder wie ook schade of leed te doen in tegendeel niet waar nu ja, toen Eels eenmaal een getrouwde man de mooie kavelos aan zijn vrouw Prochris ontstrakt had en hem verborgen in het u wel bekende huisje nu ja, toen was het misschien wel recht dat er iets van een storm van verontwaardiging op ging onder goudinnen en goden en Eels door vader Zuis gedwongen werd keveloos aan zijn gaden terug te geven hoewel Eels ook wie je er gelijk had haren ronde schoudeltjes op te halen over zo uitbundige zedelijkheid plotseling ontschoten in de kring haar wijd-vertakte familie weer olympische leden, ieder voor zich zeker niet minder hadden gezondigd dan zij nu goed, ons godennetje beloofde zich voortaan niet meer naar getrouwde jongens uit te kijken hoe mooi, hoe verleidelijk zij ze ook vinden zou eens dat kleine Eels je uitkijk van achter nog even roze gewolkjes verbleekte zij bijna van aandoening want daar zag zij door de nog bloosende morgenzee wandelen een reuzige man en zo mooi als hij nog nooit een jongen gezien had hij zag eruit als een jager want hij had boog over de schouder en pelkoker terzij en hij liep door de zee van het ene strand naar het andere, als of hij maar door een plas heen ging Eels was zeer onder de indruk van zijn schlankheid en krachten van zijn vieren schoonheid en zonders in zijn gebronst kastanjebruin omkroest gelaten Eels was juist in de stemming om een even sombere en ernstige jongen te schaken en Eels even omkijkende of niemand van Goden en mensen haar zag dookte voorschijn achter de wolkjes en naderde de reuzige jager zij wilde hem juist in haar armen omvatten en wist hem dan te kunnen wegvoeren door haar eigen lichte zweefkracht toen hij verschrikt omkijk en met wijde passen door de zee Eels weefde hem achterna de beide armen verlangend uitgestrekt maar de mooie jager Orion met wijde benen doorwaarde de zee en bereikte het strand van het eiland Gios daar plotseling vertoornd wend de Orion zich om kruisde de armen over zijn brede borst en het somber hoofd in de nek vroeg hijden op hem toesnelende Godin wat moed geomaagd van de jager Orion die alleen weet van een jacht en niet van de liefde het Godinnetje was eenvoudig verrukt zowel omdat Orion haar onschuldig weg geen matronen zag maar een meisje dacht niet wetender was dan hij haar dacht zodat Eels hem haar liefde bekende en zeiden dat hij daadelijk meemoest naar het huisje, geen weet wel lezer dat met het roos tuintje en de zuile rood Orion, mooi maar dom begon echter poggend te zeggen wat zou ik u volgen naar uw huis bij de hemelpoort? ben ik niet te groot de jagen Orion en heb ik mijzelf niet beloofd om de aarde te schieten voor ik mij kiezen een vrouw Eels wil juist Orion overtuigen dat hij best laat als een vrouw kon kiezen en zij alleen verlangden een herdersuur het is waar, van 23 uur lang toen er iets doorslaans gebeurde de Godin Gaia, de aarde had Orion's poggende woorden gehoord en werd boos zij schiep een monstergrote scorpioen uit Giel's grond en hitsde het vreselijke dier tegen Orion op en sloeg de jagen met de scharen om de enkel een vreselijke kreet en zijn hevige pijn liet hij de boog vallen en ontgleed hem de koken langs een vringende schouder van dat ogenblik maakte Eels gebruik zij sloeg om Orion's fors middel haar ronde meisjesarmen, hief hem op en zweefde dageraad snel met hem door de lucht naar het u wel bekende huisje achter de wolken van Olympus zagen de goden schaterend toe toen ze bespeurde het kleine houdinnetje dat wegschaakte de grote jagen en enkel viel in de zee maar ook wolken ver onzichtbaarde Eels huisje en wel 23 uur lang het 24ste Eels was plichtse trouw hoe garne zij dit mal niet was geweest die kleine veel eisende plukte de roosvingerige dageraad haar roosjes in het tuintje openen de poort en zweefde helu als aankondigend te hemel door het was voor Orion letterlijk een onbewaakt ogenblik de mooie jager op de drempel van het roodzuilige huisje mat de afstand tussen hem en de zee menen het kunnen wagen en deed de sprong Eels zag het, zwevende helu als voor ze gaf een kreet van spijt en zonder de zonsopgangsplechtigheid te voltooien ja, zelfs zonder de hemelpoorten te sluiten storten zij naar de drempel en viel er snikkenden op neer zonder Orion te durven achtervolgen verlegen als zij werd achter de wolkjes haar zusters en broeders lachen te zien en spotten in de klare dag nee, zij achtervolgde Orion niet zij zag hem met wijde pas rustig als of niets hem geschiet was 23 uur lang, zich wegbaanen door de zee naar het eiland Gios om zijnen hem ontvallende wapenen te halen Eels, het altijd verliefde godenetje was Cedart nooit meer verlieft want Orion, de mooie koude jager, bleef haar ongelukkige liefde naar wie zij de eeuwen door smachten bleef en Cedart zijn er morgens meestal en bleek en zijn de safraankleur geroosjes verwelkt Eels doet nog steeds haar plicht maar zonder enthousiasme Einde van het altijd verliefde godenetje door Louis Coupérez opname van Carola Jansen Rotterdam 21 juli 2007 www.carolajansen.nl Alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org Deze tekst wordt voorgelezen door Availl Wonderlijke historieën het kasteelde er niet was door Louis Coupérez De tourist die laat naamiddag was verdwaald uit een donker bergbos wilde hoge sparrenbomen kathedraal schenen te bouwen terwijl de rode, ondergaande zon door het zwaartige weemel der lager het twijgescheen als met al taalkaars geschemen in een ververwijderde kapeel was de tourist gekomen aan de rand van de Vallei waar de bergstroom zich naar beneden stortte over grote rotsblokken heen schuimende en de tourist omdat hij zeer dat uren verdwaald was was zeer vermoeid hoeveel hij een jonger krachtige man was De tourist na beneden zieende in de Vallei die zich fach uitwiste in alles verduuselende mist en nevel zacht het kasteelreise bij de waterval van de bergstroom en omdat hij zich bewust werd niet te weten waar hij was darte hij in de Vallei af, fast besloten gastvrijheid te vragen waar hij geen sach dat men ze woonde Langs de teimelende schuimende bergstroom was zijn geitenpad en de moederman liet zich als naar beneden lokke doord dalende diepte en hoewel het kasteel hoe meer hij naderte hem een indruk maakte van angstige zomberheid van grau over miste onwezenlijkheid liep hij bijna wanker van moeheid af op de grote port enthief de bronzen klopper op liet die vallen de klopper viel neer met een zomberen holle echo die scheeende zinken in een diep leegte van het verleden aan één enkel raam lichte in lamp en tegen de lampen schijnen dat raam verschijnen menselijke schaduwvorm die uitzacht de tourist wachten zijn hoofd voelde donder van moeheid zijn gedachten drevenden grote eilen de port werd langzaam geluidloos geopend en een grouwe reizemand vroeg met holle stem de tourist smeekte gastvrijheid af de grouwe reizemand weigerte niet maar zijn stem klonkte de tourist vreemde door hij volgde hem in de gang en de port loek dicht met een lange lange echo de reizemand in vale lantaren in de hand de tourist gingen door trappen op naar een grote slaabsaal waarin het flauwe schijnsel van de lantaren schemerde een groot, donkerom hangen ledekant en hij zei de hem dat hij daar slaap kon de tourist voelde een leegte van honger in zich maar durf niet te vragen om spijsen drank door de rame waarvoor de reizemand was hij een oudig necht zijn niet toe had getrokken is geen de nacht hoewel maanloos naar binnen en de grouwenacht was het enige schijnsel de grote slaabsaal had geen andere kleur dan die van donker spinnaag het enige weven voor en over het andere de oude meubels waren zo vaak van lijnen als in de droom van een droom maar de tourist gleden zich uit en het bed gehoord aan wekslanden viel hij neer in het ledekant hij viel er zo diep neer in het donzedek dat het hem schijn of hij in het verleden wegzang hij sleept dadelijk in als omwikkeld in een rauwe vervelende eilte die zuisde in zijn oren met het gerois van de waterval tot hij plots door een schrik wakker werd en zich duidelijk bewust werd dat er er iemand heel kil naast hem lach in hetzelfde ledekant hij voelte bevende uit en zijn hand voelde slecht zijn vochtige kielte een klamme weeheid maar geen weze en toch laag daar een weze steenkoud als een lijk en dat straalte die kil klamte uit de tourist had willen roepen schreeuwen maar zijn stem was verstikt hij had willen opstand vluchten maar zijn leden waren verlamd en toen hij dus zeker was niet weg te kunnen uit het diepe grauw ledekant niet weg van het kil klamme weze dat daar naast hem lach sloeg het kortsweet hem uit en bezwaamde hij en gedurende heel zijn bezwijming bleef hij zich bewust dat een weze naast hem lach toen hij ontwakte schende zon de tourist lacht tussen de ruïne van een kasteel in een plas van modder en zijn kleren lachen naast hem en voor hem terwijl de jonge sonnerschijn langs de rotzen herschijnde in de ruïne stond een oude geitenhoeder zijn geiten klokjes klinkelend steeg hij het pat langs de bergstroom op wat doet hij hier vroeg de geitenhoeder waar is het kasteel vroeg de tourist ontzet het kasteel zei de geitenhoeder verbaasd dat bestaat zij er 2 eeuwen niet meer alleen deze ruïne is er van over en die ken ik zij dat ik een jongs was waarom hebt ge u hier rondkleed en zij het gegaan slapen in de kil modder en op zo'n oevelen plaats terwijl 100 passen verder het dorpje zou gevonden hebben waar een goed herberg is voor de voorbijtrekkende zomer mensen kom daarop kliet u aan ziek zult geworden hier te blijven liggen in deze modder de geitenhoeder helpt de tourist op staan doodsbleek rilderde half naakt hem aan rondom hem reizen de ruïne muren en poort van een slot de waterval bruisend schuimelde en de jonge zonne schijns schuimde de rots af en de helderen zomer hemel blauwde boven de bergen einde van wonderlijke historie het kasteel dat hij niet was door Louis Cuperus de moderne hoofdzonden van Louis Cuperus dit is een opname voor Liepevox alle Liepevox opname behoort het publieke domein kijk voor meer informatie op Liepevox.org deze tekst wordt voorgelezen door Anna Simon de moderne hoofdzonden door Louis Cuperus 1 somtijds, des avonds, loopt hij ineens naast mij, het kleine duiveltje dat is bel genaamd en dat met zijn broertjes, zap en bub des avonds allerlei kattenkwaad uitvoert meestal tussen de benen der voetgangers en de wielen der automobilen dik was geleid hij maar echter niet al te onvertrouwbaar maar wat er op dat ogenblik in de stad bedien zwaardig is in paleisen en krotten, in verlichte straten en sloppen met de stad bedoel ik niet Den Haag de stad kan zijn Parijs, Londen of Perlijn, zo niet Wenen of Petrograd op een avond dat ik liep in de stad toen de bel plotseling naast mij op er fluisterde hij ondeugend nu zijn ze allemaal wil je ze zien? ik kijk neer naar zijn magig basiliske figuurtje in lakrode hozen er groeiden hoerentjes op zijn kruin en er kwispelde een staartje achteruit zijn broekje hij zag er als een echt duiveltje uit, de kleine bel zijn oogjes groeiden en hij trippelde op de hoefjes van een jonge bok wie voeg ik de vijf hoofdzonden, ze zijn vanavond allemaal in de stad hier vergestje, zei ik er zijn zeven hoofdzonden en als er dus ging zeven zijn laat mij je zeggen dat je er niets van weet zeven hoofdzonden waren er in de tijden van olien toen moest je trots zijn lui en guldig welustig, gierig, neidig en kwaad om in de macht te komen tot onze boze heer onze heer die zichzelf nu de eerste hoofdzonden gemaakt heeft ik begreep niet goed wat hij daarmee wilde zeggen, maar een beetje boos dat hij mij tegenspakt, zei ik dan weet je natuurlijk weer beter dan ik nu, toon me dan je vijftal bel bracht mij niet naar de sloppen en kotten, maar naar de lichte straten en prachtigste palijzen en in het allerprachtigste waar vorig in bronzen vaten in mensen pikvlammen waren ontstoken voerde hij mij doodeenvoudig binnen zonder zich te stoeren aan rode helpaardiers goudgele lakijen kamerheren met zater gezichten woont hier een kijzer, voeg ik dat zou wel kunnen ginn ik de bel en bel opende rustig een dubbele deur van vlamachtig gebeeld houdengotiek kijk, zei de bel een wees, daar heb je de tweedingen die zijn de jongsten en daar begint het mee ik zag twee woest uitziende grote, grimmige, dikke knapen die vochten met elkaar ze trokken elkaar en met druipende jam besmeerde boterham uit te knuisten wie zijn die lievelingen voeg ik en magoch, zei de bel reuze kinderen, satans kinderen maar ze worden nooit volwassen en nooit wijs, het zijn lievertjes het zijn de eigen zuchtjes de een misgunt altijd, de ander zijn boterham of wat dan ook maar samen zijn zij de eigen zucht dan toch geparanteerd aan de vroegere neid die was een moeder geloof ik, zei de bel nu zijn ze samen één hoofdzonde één van de zeven één van de vijf oh ja, juist één van de vijf waar zijn de andere vier geduld een beetje kijk dan nog eens naar die dikke jongens kijk, daar rollen ze over de grond waarachtig magoch, lagen over de grond ze grabbelden nu al vechtende inokanders zakken ze verwochten om onkanders knikkers en de felkleurige knikkers rolden her en der zijn ze altijd zo aan het vechten, voeg ik maar als ze het niet doen draaien ze nog kanderkwaad neidig terug toe zei bel, voel je ze nooit eens broederlijk voor elkaar wel, nee, zei de bel, en grinnigte van de ene is immers de evenmens van de andere, zijn evenkind zijn evenknaap, zijn evenbroer en samen en met elkaar zijn ze de zonde meneer, die het zalige begin is waarvan voeg ik voorbijstaat ga maar mee, lachte bel en tolde vrolijk om zichzelf rond ik keek met een laatste blik rond het was een ruime zaal die niets van een kinderkamer had de stijl der prachtige architectuur was een flamboyante maar dan ook van werkelijk versteende rossige vlammen en tussen die vervlamde en versteende gotiek vochtende beide knapen die, ik zag het nu, of schoon ze knapen waren, groter waren dan grote sterke mannen hun boterham scheen mij nu zo groot als een tafel, hun knikkers schenen mij biliard pannen dus volge eieren en ze vochten, de vreselijke satans kinderen en krabten ook al kander aan de ogen he, zei de bel nu je die twee schatten aan schout hebt zal ik je de op en volgende moderne hoofd zonder tonen dat is wat een mooie vrouw oh, riep ik uit ik begrijp het ineens hun boterham kan ook wel een provincie zijn, niet waar je begint het te snappen zei bel en grenikte en hun knikkers en hun ongelukkere rijksappelen en hun griffels, scepters en hun pette kronen ik benig, riep ik uit bel, grenikte het heeft lang geduurd meneertje lacht hij mij uit hij voerde mij verder door het paleis en plotseling weken purple gordijnen en ik zag een feestzaal voor mij gevuld met zware wolken van geur die opwanden uit talloze schalen van goud kijk wees arglistig een verleidende duiveltje dat is imperia vind je haar niet prachtig ik sta er als bedovert voor mij uit twee nooit had ik zo schitterende verleiding gezien voor mij op een hoge toon van kussens onder het neer gordijnen baldaqein lag imperia en glimlacht er als een worstelijke curtizanne ze was zo schoon als ging vrouw zich denken laat ze scheen meer een gordin dan een curtizan vrouw als donkere drijventrossen vielen haar zwarte lokken langs haar roonblank gelaad tot over haar schoot en ze was gekleed enkel in haar juwelen die flonkerden met oneigelijke glans haar ene voet ruste op een geveleugelde draak die lag op de hoogste tre van haar troonbed en op de andere treden knielden en baden haar aan verschillende antieke voorstinnen en heteren ik herken de kleopatra en dido en ze hielden voor imperia op in schade en korven bloemen en ooft en brandende geurwerken imperia zit er veel mooier uit dan goch en megoch deden zei ik tot het kleine duiveltje dat mij in dit Zatans pallij zat binnengeleid maar wie is imperia nu de zuster van goch en magoch, zei de bel de vijf hoofdzonden zijn allemaal proers en zusters van elkaar en verder is ze de zinnenzucht riep imperia zelfen mij lokkende toe van haar troon ze lag te stralen in de weerglans van haar goudbrokkaat van het baldakein en het gestal haar juwenen schitterend schoon bij je o zinnenzucht, o imperia preest ik de prachtgevrouw waar ben je nu eigenlijk iets anders dan de vroegere wellust was de verjaardag te schampig en minnachtend wie rept hier nog riep zei van de vroegere zeven die wij verjoegen van die pleke zonden armbloedige larven die wij, de moderne vijf, hebben verjaagd en voor altijd zie mij aan, o aarsanende sterveling ik ben de wellust maar voor alle zinnen de wellust voor je ziel en je zinnen die ik demonisch wens zowel zinnen als ziel want ik ben je zinnenzucht voor gevoel en gezicht voor gehoor en voor reuk en smaak en tevends ben ik de zinnenzucht voor de andere en meerdere en modernere zinnen en zal ik zijn ook de zinnenzucht voor je ziel aanbid mij zoals je er iets heimelijk in je hart zonder te knienen, mijn twee broeders aanbad als je eigenste eigenzucht en er danst de plotseling een heel ballet om mij rond het waren danseressen die mij boden gouden appelen en die met zoet klinkende harpen mij omringden en met allerlei verlockingen mooier dan het ooit gebeurde in de Franse opera in en nu de wildpukken is vijfde acten, faust ik was werkelijk een beetje geimpressioneerd en wilde één daar appelen grijpen voel ik neer zou zeggen in de treden van Imperia's troon waar de antieke dames reeds plaats voor mij maakten de draak deed vermoedelijk geen kwaad en was meer een decoratieve draak ja maar, zei Bel zo gemakkelijk gaat het hier niet gouden appels te eten en Imperia te aanbeden dat kost je geldmeneertje in de bodeerde tijd, onze moderne hoofdzonden en hoe kom ik aan geld voeg ik terwijl de danseuzen met haar korf vol gouden appels om mij heen pirouetteerden en Imperia op de troon maar glimlachten en de armen uitstrekten waar aan snoeren van paarden hingen als eieren zo groot maar dat zal ik je zeggen fluisterde Bel mij in je gaat invoudigd door dat zijdoortje eerst naar de bank van Satan die is heel geriefelijk hinde hetzelfde palijs geïnstalleerd en daar vind je wat je nodig hebt kom maar mee maar in invallende gedachten deed mij mijn duivelse page nog tegenhouden op de drempels van Imperia's sensuele pavillon één ogenblik, zei ik waarom zijn er van de zeven hoofdzonden maar vijf geworden de honden zo ingekrimpt uit de neid werden die lieve jongens die eigen zuchtjes geboren de antieke welust bit nu Imperia aan en is misschien wel de moeder van die kijzerin der moderne tijden dat heb je mooi geraden en als je niet zo ouderwets je documenteren wilde voordat je ziet en geniet en zwelgt en aan bit zei bel, en trok mij mee zou je nu reeds weten en vuile gierigheid is geworden door metamorfose en metampsigoze wat dan? riep ik uit wie dan? zie hierig, riebel en weer bijt een dubbele bronzen deur open waarop in straande letters van goud filmineerden internationale bank van Satan hij duwde mij binnen de brutale jongen en ik zag een jonge, blonde, charmante bakker die, die ik aan je voorstel de derde tafereel, deze erop te voeren en uit te vieren, fantasie van moderne zonden 3 de internationale bank van Satan zag er geheel anders uit dan welke bank ook er waren geen loketten schrijvende heren of tikkende dames in een inmense zaal die gelijk een zuilenrijke feest haal werkelijk, de zaden der zonden werden al groter en groter en van kinderkamer over sensuel pavillon was deze bank reeds een soort balzaal geworden stond Satan's bankier de jonge, blonde, charmante man hij stond lachende op een soort van ronde troonverhevenheid in het midden en de treden van zijn estrade rusten op een rij van gouden kalveren trouwens, de gele zaal blonk van goud, de wanden schenen van goud en dat weer spiegelde als met spiegels en de jonge bankier, hij was niet anders gekleed dan iedere andere jonge bankier zich geden ten dagen zou kleden lachen en heel te armen wijd uitgestrekt en maakte een trillende beweging met de vingertoppen toen zag ik dat er allemaal andere zijdeurtjes toegang gaven tot Satan's internationale bank waarachtig, het scheen of je alleen maar door zijdeurtjes bij Satan's bankier terecht kon komen en door al die zijdeurtjes die openen tegelijkertijd dat mijn zijdeurtje opende, stroomden nu met ons honderden schepselen binnen het waren Europianen, Asiaten Amerikanen het waren schepselen uit allerlei werelddelen en ze drongen om de ronde estrade hoe heet hij daar toch voel ik aan Bel hij heeft mammon meneertje en hij is dus de goudsucht klaterde de charmante mammon mij die hij reeds in de gaten had toe en hij vervolgde ik ben de goudsucht wie mij aantbid, bestrooi ik met goud bezaaie ik met goud overstelp ik met goud kniel neer knieelt allen neer en aantbid mij hij zag er zo jong, zo glanzend zo straalend uit en werkelijk er is geen agotische gestie van hem uit te gaan want de schepselen godschepselen of satanschepselen ze verdroomen dicht op de treden van mammon's troon om tussen de gouden kalvere meneer te knienen en ze hielden aanbiddend hun palmen op en toen regenden uit mammon's onophoudelijk trillend bewegende vingertoppen zijn armen steeds bijtgestrekt, twee stromen van gouden tientjes dat regende maar regende door en de aanbiddende schepselen vingende gouden tientjes op vulden hun zakken mee hielden weer de lege palmen omhoog en staamelden aanbidding en de tientjes regenden steeds neer met een allerliefst heldig, melodieus klinkelend geklinklank het is een erg fijn geluid bepaalt een hemelse muziek en mammon lachtte maar zo charmant dat iedereen wou knielen op zijn beurt en de schepselen duwden elkaar van de treden en werden neidig en grabbelden elkaar de gouden muntjes af opeens kreeg ik een duw van bellen in mijn rug en voordat ik het wist lag ik op mijn knieën en bad aan met open, open gehouden palmen en mammon lachtte mij toe oh zo charmant en hij draaide zichzelf zo dat ik twee straffen gouden straaltjes van tientjes opving die stakken mijn zakken jas zakken, broek zakken toen stond ik op, gedachtig aan imperia maar heb je al genoeg voeg bell achter mij en wilde mij weer voorover op mijn knieën duwen ja, ik heb genoeg geloof ik en daarbij ze duwen me zo op die treed en ze gappen het meer af als ik langer tussen die benden blijf je bent lang niet zonde genoeg verweet bellen, met een vervonds van ontevredenheid tussen zijn zaterbrauwen kijk eens die andere kerels die bidden aan tot een zakken barsten ja wel, zei ik, maar dan regent het weer uit de zakken, over de vloer en dan veeg jij het bell elkaar en geeft het weer aan mammon nee bent idiot, zei bell mammon neemt nooit meer geld terug hij tovert uit zijn vingertoppen dat heeft hij heus niet nodig ik wil terug naar imperia, riep ik ik wil genieten vooral mijn zinnen ik wil de zinnenzucht aanbidden de zalige, geld heb ik ik barst van de gouden tientjes maar bell hield mij terug je bent nog veel te naïef riep de kleine verdoorverduivelskind je moet eerst nog leren niet zo naïef te zijn en je eigenlijk er verlangst te verbergen maar als je bijvoorbeeld blij in je zondig hart bent omdat mammon het gouden tientjes in je palmen heeft laten regelen moet je een terug gebakken zetten en dat leer je meneertje bijop één na de machtigste moderne hoofdzonden en die is die is, voeg ik mijn handen aan mijn puidende zakken waardig, ze scheurden aan mijn zakken, de tientjes vloeiden al weg die is hier, riepel hij draaide mij een paar keer als een tol in het rond en toen duwde hij mij een poort binnen weer van vlammende gotiek en in de mensekathedraal welfde zich om mij heen en ik zag vier een onmetelijk diep perspectief van flamboyante, gotische bogen dat was nog iets anders dan die kinderkamer dat pavillon en die bankhaal geweest waren ja, werkelijk het was als een kathedraal en in het schemerachtig rode licht van duizenden kaarsen zag ik er duizenden gelovigen die neergekneeld lagen en schenen te bidden en te aanbidden wie en wat, begreep ik niet goed een altar was er niet er was alleen aan het einde van het onmetelijk diep perspectief een soort trappenvlucht en die was afgesloten door dichtgeschoven bronzware koperkleurige gordijnen en voor die gordijnen lag een soort prikselijk figuur een litanie als of hij in het gebed en de aanbidding die duizenden voorging ik was zeer onder de indruk van het geheel en fluisterde tot bel terwijl ik al meer en meer mamons gouden tientjes uit mijn gescheurde zakken voelde glippen en wie is dat nu die daar zo licht te privelen dat is, begon bel en ik verwacht er werkelijk dat die priester, of wat hij ook waren zich om zou draaien en zijn naam zou roepen hij heb leef ons zijn rug in gouden dalmatiek toewenden zodat bel mij in moest fluisteren duivels handje aan mond de huigelsucht de liet hij niet ganden op maar ik hoorde niet wie er in aangebeden werd want ik was te verontwaardigd de huigelsucht, riep ik en dat is een priester het is onmogelijk, van welke godsdienst dan er natuurlijk geen Grieks, orthodoxen of rooms katholiek, zei de bel van zelfenspak oh, zei ik, dan is het goed want ik heb in Nies een allerbemindelijkst metropolit gekend en in italië tal van braven geestelijke met wie ik dik was gesproken heb over allerlei onderwerpen filosofie, poesie, kunst, filanthropie lijn ik verzekeren, jouw Satanse kind dat ze ging van allen iets met jou huigelsucht hadden uit te staan ik was zo verontwaardigd in mijn verdediging van de geestelijke stand die ik werkelijk in het zuiden zo edel soms heb vertegenwoordigd gezien dat bel mij openmonds aanzag en toen zeiden maar ik heb je immers ook niet verteld dat die huigelsucht daar hij heet Hilario, omdat hij al het plezier in zijn eigen heeft hoewel hij altijd en heel ernstig en zalven pakken strekt iets heeft uit te staan met die braven geestelijke die jij hebt ontmoet zelfs niet met een der godsdiensten die er op de wereld en ere zijn dan is het goed, herhaalde ik die Hilario, zei de bel heeft alleen wat te maken met de duivelsdienst en wel met de allerenigste die eraan geen de zijde van dit palij wordt gevierd zijn stem werd griezelig van bijbedoeling hij grenste en glimlachte en ik keek hem vol ontzetting aan omdat gewaad dat hij draagt zei bel, kijk maar eens goed is op zijn rug allemaal doorweven met duivels en symbolen waarachtig, ik zag het dat het prachtige gouden brokaat doorweven was met hornen en hoeven en vlammen hij is de huigelsicht luisterde bel mij nog eens in hij is Hilario hij is de vierde hoofdzonde die vierde moderne hoofdzonde hij heeft altijd schik in zich vooral als hij de mensen naar in laat lopen door anders voortdoen dan hij is en hij is de zonde die de moderne mensen misschien zonder dat zij het zich bewust zijn bijna het meest aanbidden maar als ze bijvoorbeeld met elkaar wichten willen, zeggen ze dat ze zoveel van elkaar houden als ze scharlaken onrecht dat is goed natuurlijk willen plegen, zeggen ze dat ze jullie pleken recht eredienen en als ze oorlog willen, zeggen ze dat ze de vrede beogen begrijp je? ik begrijp, zei de ik, ontzet want Hilario Darginz had zich omgewen hij rees uit zijn knielling op hij werd reuzachtig van gestalte hierwekkend van vals, gluipere gelaat en van huigelgrijns hij scheen met een wijdgebaar de menigte der duizenden die daar knieeld lagen te zegenen hij was, ja, hij was de priester van Satan, de minister van Satan hij was de verschrikkelijkste zonde die ik aanschoud had goch a ma goch, waren werkelijk kinderen vergelaken bij hem imperie, niets meer dan een verleidelijke vrouw en mammon, niet meer dan maar hij, Hilario de huigelzucht was werkelijk de machtigste op EEN na, fluisterde bel die mijn gedachte riet met zijn duivelachtig instinct ik dacht bijna niet vragen vol angst en afkeer zag ik naar de huigelzucht die Darginz al zegenend scheen te groeien te groeien tot zijn verschrikkelijk gebaar uit goudendalmatiek geheelde ruimte voor de zwarte gordijnen vulden terwijl een zwaar dreunende muziek daar voor een tanden geklaars uit ondergrondse orgelpijpen te donderen begon maar eindelijk eindelijk voeg ik het wie is dan de machtigste hoofdzonde belzweeg hij kijkt mij door dringend demonisch aan wie is dan je vijfde hoofdzonde dron ik aan terwijl het angst zweet mijn uitbraak bel geeft mij bij de pols met een kracht die ik niet vermoed had in zijn magere klauw kijk wees hij en rukte mij recht met mijn ogen naar de gordijnen gericht en de gordijnen weken weken weken langzaam en vijf ik zag een soort van reuzachtig kerkoor altijd in vlammende gotiek alsof vlammen, salamanders en draken waren versteend en verstart in beeldhouwwerk en in dat koor zat op een kolossale troon een schrikwekkend ontsagelijk wezen als een vorst, als een koning keizig hij was gekroon met een vijfkroon vermoedelijk symbol van zijn macht over de vijfzonden hij was ontplooid in een mantel van hermelijn hij doet ook een rijksappel in de ene een scheptig in de andere hand en een reuze groot zwaard dat hem om gort was, lag over zijn knieën hij was barbaars verschrikkelijk van gelaat en toen de gordijnen open weken en hij verzichtbaarde huldigden hem de duizenden en riepen Satan is hij Satan? vroeg ik ontzett aan bel maar bel antwoorden ja, maar de zoon van Satan en broeder van de vier andere hoofdzonden die allen Satan's kinderen zijn hij heet naar zijn vader kniel nu gauw neer en bit aan maar ik kniel er niet neer en bat niet aan voor eerst was ik veel te nieuwsgierig om alles goed te zien en werkelijk toen ik mij op de tene rekte zag ik de tal van koningen eveneens gekroond en gemangt tot gekneeld lagen rondom Hilario en zag ik dat de zoon Satan's op hun gekromde ruggen zijn voeten geplaatst had vreed en medogenloos wie is hij nog meer dan Satan's zoon vroeg ik bel, erg onder de indruk zie je dat dan niet beat bel woedend mij toe wie zou Satan's zoon anders zijn dan de heersucht ik stond als versteend te staren de heersucht herhaalde bel aan mijn oor en tegelijkertijd voelde ik zijn duivelsklau gebalt tot vuist in mijn rug als wilde hij mij dwingen te knielen de heersucht die alle andere vorst en der wereld beheerst de heersucht in wie zich incarneerden die oude, walen, vage zonden de woede en de trots en de grotigheid de heersucht die over alle zonden heerst werkelijk op zater beide zijden van het koor binnenkomen en de twee eigensuchten en imperia met herdraak aan het parelsnoer en mammon, steeds met de handen gestrekt en een regen van gouden tientjes uit zijn vingers toverend en ze kneelden allen neer voor hun broedig en boogen hun ruggen voor zijn voet zijn verdromende vorst en der wereld en okandig om zeersucht voet op hun ruggen te voelen kniel neer ze is de bel mij voedend in het oor en zijn klauwuist stompte mij onbarmhartig wat heb jullie met de luiheid gedaan voeg ik schrap op mijn voeten die konden we niet meer gebruiken raast de bel neidig terwijl het orgel gedaverd ter tandenknarsingen de kathedraal doordreunden die hebben we in onze moderne tijd ongeschikt verklaard en verbrand of mensen zo'n pensioen gesteld wat konden luiheid die heersucht dienen kniel neer en hij stompte mij woedend ik weerstreefde ik kniel niet neer ik ben a bit niet de heersucht bel riep ik uit want ik, jouw duivelskind ik ben de luiheid de vuggere hoofdzonden die jullie niet meer van nodig hebben in jullie moderne zondige struggle for life en ik ben veel te lui om te heersen ik verlang niet te heersen ik had mam om nog kunnen aanbidden om de mooie imperie maar hoger gaan mijn aspiraties niet voordat gehuigel blijft mijn luiheid veel te esthetisch een afschuwelijke zonde een weerzing wekkende zonde en de heersucht, die vijfde of misschien wel eerste hoofdzonden, niet waar die oefent niet geen bekoering op me ik koest daar hem niet in mijn hart zoals ik je zeg, ik ben veel te lui ik, de luiheid de uit jullie demonische kring verstoten luiheid en ik vertik het mijn knie te buigen voor huigelzucht en voor heersucht laat me gaan en met de kolossale energie van luiheid en vluchte ik voelde dat bel mij bij mijn jas schreep hij scheurde mij de zakken en een stroom van gouden tientjes rinkelde tinklend over het mosaic van de vloer en ineens donderde de vreselijke stem van de heersucht, Satan's zoon, door de kathedraal wie vluchtaar en weigert mij te aanbidden ik zag om ik zag bel op beide scharlaken omhoost de knietjes neergezegen hij riep schelletjes omhoog alle heersuchtige majestijd aller moderne hoofdzonden het is alleen maar de luiheid u weet wel, die van vroeg die te lui is om ik zag de heersucht juist een teken van min achtende genaren knikken en vluchte van daar terwijl ik mijn laatste tientjes verloor en sedert weet ik dat ik te ouderwets lui ben om modern zondig te zijn einde van de moderne hoofdzonden de Louis Couperas epigrammen het drukke leven van Louis Couperas dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox opnamen behooren tot het publieke domein kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org deze tekst wordt voorgelezen door Peter Zinn epigrammen het drukke leven door Louis Couperas maar dat van vroeger want over het hedendaags drukke leven begrijp ik dat hij zelf alles weet maar misschien weet hij niet allen dat vroeger in oud-Kijselen Romeinse tijden het leven, hoewel anders precies zo druk was als wij het dans hebben zonder spoorwegen, telegraven, telefonen even druk even druk stel eens dat ik wie ik ben in vroeger eeuw ben stel eens dat ik schrijver en dichter ben in één der Kijselijke Romeinse eeuwen één der eeuwen kan ik wel zeggen omdat de kleine verschillen in die vele eeuwen der oudheid minder snelwijzigde en wisselden dan in later moderne eeuwen stel dus dat ik een oud-Romeins oudteur ben met net genoeg voortuin om mij een draagstoel te permitteren al heb ik ook het recht van de draagstoel want om een draagstoel te hebben en niet het recht ervan alleen moet ik ongeveer 6 of 8 slaven liefst zwarte hebben die zijn duur en 6 slaven kan ik mij niet veroorloven ik heb in mijn huisje even buiten één der poorten van Rome hopper dan in de Carinée Chiquewijk 2 kleine, jonge, goedkope slafjes maar dat is dan ook alles nu begint mijn drukke dag ik sta op en omdat ik ver van de waterleiding der aqua-Claudia woon één van de slafjes moet waterhalen heb ik ook geen badkamer en moet dus te voet naar één der baden van Titus of Caracalla dat hangt van de eeuw af waarin ik bestaat u begrijpt dat die wandeling voor en na het bad terug veel tijd neemt het bad zelf is ook omslachtiger dan wij moderne het nemen ontbijten kan ik even in of liefst goedkoper bij de termen na dit morgen begin heb je geen lust dadelijk naar huis te gaan en te gaan werken aan het Epos of de Epigrammen die je in je dichter kop hebt neen je gaat met een paar kennissen die je ontmoet het regent of de zonstraaltvel naar één der vele partieken of basilieken van Rome als je een rijke vriend ontmoet in een draagstol en een nodigje meegedragen te worden kan je naar vele plichtplegingen voor een eindje dat aannemen meen nu niet dat je in de basilieken en partieken een morgenflanerie kan beginnen als op de boulevaarts van Parijs of het korshoven het hedendaagse Rome alles behalve daar is het Rome der keizers te druk toe iedereen heeft er druk want iedereen heeft er minstens 1 of 2 processen jijzelf al ben je dichter hebt ook een proces over het scheidsmuurtje van je tuin met je buur of over een slootje of gootje langs je goedkoop huisje en in de basilieken moet je advocaat toch spreken en eens vragen of er voortgang is in je proces want het schiet nooit op en het wordt zo duur dat als je het te beprocederen hebt je even goed zonder muurtje, slootje of gootje in de dure karineen had kunnen wonen alleen daar wees er verzekerd van had je weer een ander en veel ingenikkelder proces gehad maar een proces zou je gehad hebben iedere Romein had een proces nu goed je hebt je advocaat gezien en met hem geconfereerd maar nu herinner je je dat een van je mededichters op dit uur dieken in het publiek zijn nieuw gedicht voorleest en je moet daar uit hoffelijkheid en diplomatie heen precies zoals wij in bezoek afleggen dat doe je dus en je hoort naar de voortracht van je mededingerlet te kundigen en denkt eigenlijk in je eigen werk dat je thuis wacht in je eigen goedkoop huisje buiten Rome eindelijk is de voortracht gedaan je complimenteert je vriend die je ofont niet kan uitstaan en zonder enig talent vindt en je wandelt met hongerige maag terug thuis vind je tenzij je bij je twee slaafjes lolia of synthia houdt om je huishouder te doen één vanoorden in je bachelor-dichtershuisje je schelt je slaafjes geeft ze zelfs met een zweep de een heeft met een kruik water gemorsd en noemt er dus opnieuw uit om op nieuw water te halen de ander kan nog niet koken omdat er geen water is maar wappert met een rietewaar er al het vuur vast aan over anderhalf uur zal je misschien kunnen dineren dat diner heb je het is je vrugale dichtersmaal je mag daarna een siesta nemen dan kan je eindelijk aan je epos of epigrammen werken een uurtje lang maar daarna moet je absoluut weer uit om naar de boekhandelaars te gaan die wonen bij de basilica julia of in de archeletische wijk en je wilt toch wel eens weten hoe je werk wordt verkocht en weet je als hij je niet nu en dan is vertoont zetten ze je nog meer af dan ze ander zal doen je gaat ze dus zien en ze vertellen je dat niemand hier koopt en dat ze slechte zaken met je doen en je bent in een slecht humeur Ava, je herinnert je dat je geïnviteerd bent om te avond malen bij je vriend Claudius en je loopt dus bij de barbier kapper binnen als je er al aan gedacht hebt heb je een van je slaafjes je mooiste togen en feest tuniek bij die barbier kapper laten brengen opnieuw geschoren anders heb je midden in de nacht weer een baard fris geparfumeerd iedere romijn die gaat soeperen parfumeert zich fijn gedost ga je naar je vriend om na je bezige morgen je werkzame middag je mondaine avond en nacht te beginnen je soepeert nogal lekker en ook goochelaar zijn kunst te maken met tambebeeren Ava, het is bepaald een erg gereuseerde soiree na deze soiree stelt de gast hiervoor in zijn toertje te maken naar de subura waar de mooiste meisjes ontvangen nu, de nacht wordt ook nogal druk na de drukke dag en zo tegenochtend schemering kom je thuis in je goedkoop buitenhuisje buiten in de porten van Rome in je slaperige slaafje doontje een pakje wasstabletten van je advocaat die je verzoekt die morgen dadelijk na het eerste uur zowat 6 uur modernste tijdrekening bij hem te komen erbij voegende dat hij zo je niet exact bent er niet voor in staat het proces over je muurtje slootje of gootje te kunnen winnen je vloekt bij Hercules gootje op je bedden en na 2 uur dommelen sta je op denk niet aan bad of ontbijt te voet of het meildier van 1 van je buren naar je advocaat die je een uur laat wachten omdat hij zelf ook een heel druk leven heeft en eens bezig is met een andere client die een veel interessanter proces heeft over een erfenis dan jij over je muurtje of gootje of slootje en ben je met je advocaat eindelijk klaar nu dan wacht je weer een andere drukke dag en zo gaat het door tot je eindelijk zo tegen de maand mei of juni of juli 10 dagen vakantie mag nemen te scheveningen pardon, ik meent de baay of anthiëm einde van epigrammen het drukke leven van Louis Couperas