 30ste hoofdstuk van de negenhut. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negenhut door Harriet Beecherstool in de vertaling van C.M. Menzing. 30ste hoofdstuk. Het slavenmagazijn. Een slavenmagazijn. Misschien maken sommige meine lezers zich ene allerakelijkste voorstelling van zulk ene plaats. Zij verbeelden zich een vuil donkerhol. Een schrikkelijke tartarus. In vorm is ingrens kilumenadeptus. Maar nee, onnozelenvriend. In deze dagen heeft men de kunst geleerd om het overleg en fatsoen te zondigen. Zodat men de ogen en het gevoel ener beschafde maatschappij niet beledigd. De menselijke koopwaar is hoog in preis aan de markt. En wordt daarom wel gevoed en wel schoon gehouden. Opgepast en verzorgd. Opdat zij vet, krachtig en in goede staat, ten verkoop komen. Een slavenmagazijn, The New Orleans, is een huis. Voor het uiterlijke, niet veel verschillende van andere huizen. Dat net onderhouden wordt. En waar jij dagelijks buiten de deur onder een soort van afdak ene rijmannen en vrouwen kunt zien staan. Als talen van de waar die binnen te koop is. Dan zult jij beleefd verzocht worden om binnen te komen en te examineren. En dit doen ze, zult jij een overvloed vinden van echtgenoten en vrouwen, broeders en zusters, vaders, moeders en kleine kinderen, te koop afzonderlijk of bij partijen. Gelijk gegadigden zullen verlangen en die onstervelijke zielen eens door de zoongotts met bloed en angst gekocht. Toen de aardebevde en de rotsen scheurden en de graven geopend werden, kunnen verkocht. Verpant en voor specerijen of droge waren verreld worden, namaten het zo in de handel te pas of de koper gelegen komt. Het was een paar dagen na het gesprek tussen Marie en Ovelia, dat Tom, Adolf en nog een half dozen anderen uit de nalatenschap van Sint-Claire aan de zorgen van Mister Scherz, houder van het depot in de straat, werden overgegeven om de verkoping van de volgende dag daar af te wachten. Tom had een vrij grote koffer volkleren bij zich gelijk de meeste anderen insgelijks hadden. Zij werden voor de nacht in een lang vertrek gebracht, waar nog vele andere mannen van allerlei ouderdom, groten en tinten van kleur verzameld waren en waar men het schaterende gelach enige dachteloze vrolijkheid hoorde. Ha, ha, ha, dat is goed. Toen maar, jongens, toen maar, zei de Mister Scherz, de magazijnhouder. Mijn volk is altijd zo vrolijk. Sambo is aan de gang, zie ik, volgde hij erbij. Goedkeurend het woord richtende tot een zwaarlijvige meeger die de ruwe potse maakte welke het gelach veroorzaakte dat Tom gehoord had. Tom was gelijk, men wel denkend kan, niet gestemd om in het vermaak te delen. Hij zette dus zijn koffer zover mogelijk van de luidruchtige groep. Ging erop zitten en liet zijn hoofd tegen de muur leunen. De handelaren in menselijke koopwaar maken er opzettelijk hun werk van om in de luidruchtige vrolijkheid onder hun negers te bevorderen, als een middel om het nadenken te smoren en hen voor hun toestand ongevoelig te maken. De gehele behandeling welke de neger ten deel valt, van dat hij op de markt in het noorden wordt verkocht totdat hij in het zuiden komt, wordt er stelselmatig op aangelegd om hem te verharden, gedachteloos te doen worden en te verdierlijken. De slavenhandelaar verzamelt zijn troep in Virginia of Kentucky en brengt die dan naar een geschikte gezonde plaats om zijn negers te mesten. Hier worden zij dagelijks volop gevoed en daar sommigen wel tot kniezen geneigd zijn, wordt er gewoondelijk een viool op nagehouden en laat men hen alle dagen dansen. En hij die niet froodig wil zijn, in Wienseel de gedachte aan vrouw of kinderen sterk zijn om hem te doen lachen en springen, wordt voor een kwaardaardige en gevaarlijke kerel gehouden. En is blootgesteld aan al het kwaad dat het ongenoegen van een gevoelloos mens die aan niemand verantwoordelijk is, hem kan aandoen. Levendigheid, vlugheid en vrolijkheid van uitzicht, vooral in het bijzijn van toeschouwers, worden hun gedurig opgedrongen, zowel door de hoop om daardoor een goed meester te krijgen als door de vrees voor alles wat de handelaar hen kan aandoen, wanneer zij onverkoopbaar blijken te zijn. Wat voert die negen daaruit, zei de Sambo, naar Tom toekomende, naar dat misterskerz was heen gegaan. Sambo was een echte zwarte, van reuzachtige grote, zeer levendig en vlug van Tom en volstreken en curen. Wat doet hij daar, zei de Sambo, Tom scherzend en stoot in de zijde gevende. Aan het mediteren, he? Ik moet morgen op de verkoping verkocht worden, gaf Tom zeer bedaard een antwoord. Op de verkoping verkocht? Haha, jongens, is dat geen pret? Ik wou dat ik ook die weg op moest. Zegt, zou ik ze niet laten lachen? Maar hoe is dat? Moet die hele troep morgen gaan, zei Sambo? En leiden zij een handvrij poster op adolfschouder. Wees zo goed, om van me af te blijven, zei de adolfbars en richtte zich met grote minachting rechtop. Kijkt, jongens, dat is een van die blanke negers. Een soort van romkleurtje. En geparfumeerd, zei de Sambo, nog dichter bij adolfkomende en zijn neus ophalende. Hij zou goed voor een tabakswinkel zijn. Men kon hem gebruiken om de snuif te parfumeren. Hij zou de winkel aan ene goede klandieze helpen. Zou hij niet? Blijf van me af, zeg ik, riep adolf voedend uit. Oog, wat zijn wij klein en zeerig bij blanke negers? Kijkt ons nu eens aan. En Sambo bootste op ene koddige manier adelshouding en manieren na. Wat een air en gratis. Wij zijn in goede familie geweest, zou ik denken. Ja, antwoordde adolf. Ik had een meester die u allen had kunnen kopen voor oude Lorne. Denkens aan, zei de Sambo, zulke gentleman als wij zijn. Ik behoorde aan de familie Sint Claire, zei de adolf trots. Wel, wel, deed gedapt. Ik laat mij hangen, als zij niet gelukkig zijn, dat zij u eens te zien krijgen. Ik denk dat zij u met een partijtje gebars de trekpotten en zulke dingen zullen verkopen, zei de Sambo, met een tergende grijns. Adolf, voedend over die schimp, vloog als razend op zijn vijand aan en sloeg vloekende naar alle kanten om zich heen, terwijl de andere lachten en julden en het remoer deed daardoor de oppasseren binnenkomen. Wat nu, jongens, orde, orde, riep hij, en zwaaien hem met een lange zweep. Alle namen naar verschillende kanten de vlucht. Behalve Sambo, die op de gunst welke Mr. Scherz, hem als bevoorrecht grappenmakerbewees vertrouwde, staan bleef en slecht ze met een koddige grijnsdook als de meester een slag naar hem deed. O, meester, wij zijn het niet. Wij zijn altijd orderlijk. Het zijn de nieuwelingen. Zij maken het lastig. Het is als of zij geduren ruzie met ontzoeken. Daarop keerde Mr. Scherz zich naar Tom een adolf, deelde zonder veel te vragen enige schoppende trappen uit, gaf een algemeen bevel om goede jongens te zijn en te gaan slapen en ging wederheen. Terwijl dit in de slaapzaal er mannen plaats had, is de lezer misschien wel nieuwsgierig geweest om eens in het aangrenzende vertrek te kijken. Dat voor de vrouwen was bestemd. In allerlei houdingen op de vloer uitgestrekt kon hij daar eenmenig te gedaan te zien, van alle tinten van kleur, van het zuiverse zwart af tot geheelblank en van alle jaren van de kindshijt tot de grijze ouderdom, die nu liggen te slapen. Hier is een bevallig meisje van tien jaren, wie moedig gisteren werd verkocht en dat zich nu in slaap heeft geschrijd, zonder dat iemand erop lette. Daar in de oude afgewerkte negerin, wie mageren armen en vereelte vingers van harde arbeid spreken, wachtende om morgen als afgekeurde waar verkocht te worden voor wat zijn nog geldend kan. 40 of 50 anderen, met het hoofd op allerlei manieren in dekens of klederen gewikkeld, liggen om deze heen. Maar in een hoek, van de anderen afgezonderd, zitten twee vrouwen, wie er voorkomen, meer dan gewoonlijk de aandacht trekt. Eén van deze is een fatsoenlijk gekleden mutalin, van tussen de 40 en 50 jaren, met zachte ogen en innemende trekken. Zij heeft een hoge tulband op het hoofd, van een rode madrassendoek van de eerste kwaliteit gemaakt en haar gekleding past haar zeer net en is van goede stof. Aanduidende dat zij door zogvuldig gehanden, zo is uitgerust. Naast haar, dicht tegen haar aangedrongen, zit een meisje van 15 jaren, haar dochter. Zij is in de kwaadronen, gelijk men aan haar blanke kleur kan zien. Hoewel haar een gelijkenis met haar moeder toch zeer duidelijk is. Zij heeft dezelfde donkere ogen met lange wimpers en haar krullend haar is vrij bruin van kleur. Zij is ook zeer net gekleed en haar witte, fijne handjes verraden weinig gemeensamheid met slaafs en arbeid. Deze twee moeten morgen verkocht worden, tegelijk met de bedienden van Sint Claire en de heer aan wie zij toe behoren en aan wie het geld dat zij opbrengen moet worden overgezonden is lid in een christelijke kerk de New York die het geld zal aannemen en daarna het sacrament van zijnen en haren herontvangen zonder en meer aan te denken. Deze twee, die wij Suze en Emeline zullen noemen, waren lijfbedienden van een zachtaardige en godvruchtige dame de New Orleans geweest. Door wie zij zich vuldig onderwezen en godsdienstig opgeleid waren. Zij hadden leren lezen en schrijven, waren geoefend in de godsdienstige waarheden van het Christendom en haar lot was zo gelukkig geweest als het in haar staat wezen kon. Docht de enige zoon haar eigenares had het beheer over het vermogen zijn aan moeder en door zijn zorgenloosheid en buitensporigheid had hij dit met schulden bezwaard en daarna bankroed gemaakt. Eén daar voornaamste krediteuren was de zeer geachte B en Komp te New York. B en Komp schreven aan hun procureur de New Orleans die de boedel had aangeslagen waarvan deze twee slavinnen en een troepje plantagearbeiders het kostbaarste gedeelte uitmaakten en die dit naar New York had bericht. Daar broeder B, gelijkwijs zijde, een christelijk man en burger van een vrije staat was voelde hij in deze omstandigheden enige ongerustheid. Hij dreef niet garne handel in slaven en menselijke zielen, natuurlijk niet. Maar het was om 30.000 dollars te doen en dit was toch wat te veel geld om voor zijn beginselen op te offeren. Nu zich dus wel bedacht te hebben en raad te hebben gevraagd aan Lieden die hij wist dat hem een raad naar zijn zin zou geven schreef broeder B aan zijn procureur dat hij de zaak moest behandelen gelijk hem het beste voorkwam en hem het bedrag maar overmaken. Daars nadat die brief de New Orleans aankwam werden Suze en Emiline in beslag genomen en naar het depot gebracht om daar de algemene verkoping af te wachten. Terwijl zij nu in het maan ligt dat door het getralide venster sluipt schemerachtig zichtbaar zijn kunnen wij naar haar gesprek luisteren beide schrijden maar stil opdat de ene het niet van de andere horen zal moeder leg u hoofd nu in mijn schoot en zie of hij niet wat slapen kunt zeiden het meisje haar best doen de om kalm te schijnen ik heb geen lust om te slapen Emiline ik zou niet kunnen het is misschien de laatste nacht dat wij bij Elkander zijn oh moeder, spreek zo niet misschien zullen wij te samen verkocht worden wie weet het als het iemand anders zaak was zou ik ook zo spreken, Emiline antwoordde de moeder maar ik ben zo bang om u te verliezen dat ik niets anders zie dan het gevaar waarom, moeder de man zeiden dat wij er beide knap uitzagen Suze herinnerde zich nu de woorden en de blikken van die man en werd bijna flauw van angst toen zij bedacht hoe hij Emilines handen had bekeken en haar krullende lokken opgelicht en gezegd had dat zij puiken waar was Suze was christelijk opgebracht gewoon om dagelijks in de Bijbel te lezen en groeide er even zeer van dat haar kind tot een levend van schande zou verkocht worden als enige andere christelijke moeder had kunnen doen maar zij had geen hoop geen bescherming moeder ik denk dat het wel goed zou voldoen als jij een plaats als keukenmijd komt te krijgen en ik als kamermijd of neister bij een familie ik geloof dat zeker laten wij er beide maar zo fris en vrolijk uitzien als wij kunnen en alles zeggen wat wij kunnen doen dan zal dat misschien wel gaan zijde Emiline jij moet morgen al uw haar achterwaarts kammen glad weg, zijde Suze waarom moeder ik zie er dan langzo goed niet uit ja, maar jij zult dan beter verkocht worden ik begrijp niet waarom, zei dit meisje fatsoenlijke familien zullen u liever willen kopen als jij eenvoudig en stemmig bent dan als jij uw best doet om u mooi te maken ik ken de manieren van die mensen beter dan jij zijde Suze wel nu moeder dan zal ik het zo doen en Emiline als wij al kander na de dag van morgen nooit mocht er weder zien als ik ergens op een plantage wordt verkocht en jij dan ergens anders onthoudt dan altijd hoe jij zijt opgebracht en alles wat mevrouw u gezegd heeft neem uw bijbelmede en uw gezangboek en als jij de heren getrouwzijd zal hij uw getrouw zijn zo spreekt de arme ziel in angstige bekommering want zij weet dat morgen ieder man hoe laag en verdierelijk hoe goddeloos en onbarmachtig ook als hij maar genoeg geld voor haar te betalen heeft de eigenaar haar er dochter kan worden met lichaam en ziel en hoe zal het kind dan getrouw blijven zij denkt aan dat alles terwijl zij haar er dochter in haar armen sluit en wens dat zij niet zowel gemaakt en bevallig was het schijnt bijna een verzwaaring van haar lot als zij bedenkt hoe rijn en godvruchtig hoe ver boven de gewone staat zij is opgebracht zij heeft geen andere toevlucht dan het gebet en vele zulke gebeden aan god zijn uit die netten oordeelijke en hoogstwatzoenlijke slavengevangenissen opgegaan gebeden die god niet vergeten heeft gelijk een dag der toekomst tonen zal want er staat geschreven zo wie een van deze kleine ergert het waar hem beter dat een modesteen om zijn behals gehangen en hij in de diepte daarzee geworpen waren de zachte ernstige stille maneschijn ziet strak naar binnen en teken te bouten der getralide fensters op de slaapende gedaanten moeder en dochter zingen te samen een wild en droevig treurliet onder de slaven als lijksang in gebruik oh, waar is Rijn de Merrie oh, waar is Rijn de Merrie gegaan naar het schone land zij is dood en naar de hemel zij is dood en naar de hemel gegaan naar het schone land deze woorden door de liefdelijke en treurige stemmen gezongen naar een melodie welke het zuchten der aardse wanhoop naar de hemelse hoop scheen uit te drukken klonken met aandoenlijke galmen door de gevangenis terwijl het ene vers het andere volgde oh, waar zijn Paul en Silas oh, waar zijn Paul en Silas gegaan naar het schone land dood zijn ze en in de hemel dood zijn ze en in de hemel gegaan naar het schone land zink maar voort armazielen de nacht is kort en de morgen zal u voor altijd scheiden maar nu is het morgen en iedereen is in beweging en de brave misterskerz heeft het zeer druk want in de partij Gouderen moed voor de verkoping worden gereed gemaakt het toilet wordt opletend nagezien er wordt algemeen bevel gegeven dat iedereen zijn beste gezicht moet voordoen en vlug en vrolijk zijn en nu staan allen in een kring voor de laatste inspectie eerst zijn naar de boersen afmarscheren misterskerz met zijn hoed van palmbladeren op het hoofd en energie gaar in de mond gaat rond om de laatste hand aan zijn waren te leggen wat is dat, zeiden hij waar zijn uw krullen meid het meisje zachtbeschroomt haar moeder aan die met de gevattheid haar klasse antwoorden ik zei haar gisteren dat zij haar haren netjes en glat moest opmaken en ze niet zo in krullen laten rondzwieren dat staat fatsoenlijk larie zeiden hem een kort af en zich naar het meisje kerende vervolgde hij, loopt er stond heen en maak u haar in krullen, maar mooi en daarmee zwaaien hij met zijn rotting en maak dat gegoud terugzijdt ook ga gij, haar maar helpen, voegde hij erbij zich weder na de moeder kerende die krullen kunnen wel 100 dollars verschil in haar prijs uitmaken onder een prachtige koepel wandelden mannen van alle naziën heen en weder over de marmelende vloer in het rond van de ruimenkring waren kleine tribunes tentgebruiken van sprekers en verkopinghouders op twee daarvan tegen overalkander stond de tans wel sprekende heren die in een mengeling van Engels en Frans hunne verschillende waren opvijzelden om bieders uit te locken een derde tribune er tussenin was nog onbezet en omringd door een groep die stond te wachten tot de verkoping begon hier kunnen wij Tom, Adolf en andere bedienden van Sint Claire herkennen en hier wachten ook Suze en Emeline angstig op haar beurt verschillende toeschouwers met of zonder voornemen om te kopen verzamelden zich om de groep bekeken, betasten en bepraten de verschillende eigenschappen en het voorkomen derd tentoongestelden met dezelfde vrijheid als een troep jockeys over een paard spreekt Hola, daar alf hoe komt jij hier, zeiden een jong pronkrige kleedheertje een ander van dezelfde stempel die Adolf door een lorignet stond te bekijken op de schouder kloppende wel, ik had een lijfknecht nodig en daar ik hoorde dat de troep van Sint Claire verkocht zou worden, dacht ik ik ben wel wijzer dan nog iets van Sint Claire te kopen allemaal verwende negers zo onbeschaand als de duivel, zeiden de ander daar ben ik niet bang voor, hernam de eerste als ik ze maar heb zal ik ze hun ers spoelig afleren ze zullen gauw ondervinden dat zij met een of andere soort meester te doen hebben Sint Claire, op mijn woord ik zal die keel kopen ik heb zin in zijn voorkomen gij zult ondervinden dat het u geld zal kosten hem zo te houden hij is verduiveld extravagant ja, maar mijn loord zal ondervinden dat hij bij mij niet extravagant kan zijn laat hij maar enige malen naar de kalabozen zijn geweest en goed van laken gehad hebben ik sta er u voor in dat hij bij mij wel tot andere gedachten zal komen ik zal hem bekeren, geheel en al dat zult gezien ik kopen, daar blijf ik bij Tom had onder de menigde personen die hem omringden angstig uitgezien naar één wie hij zijn meester zou willen noemen en als gij meneer ooit in de noodzakelijkheid mocht komen om onder 200 mannen er één uit te zoeken die uw eigenaar en willenkeuren beschikker van uw lot moest worden zout gij u misschien kunnen verbeelden even als Tom toen deed hoe weinig er zouden zijn of er rust zout overgeven Tom zag een overvloed van mannen grote, zwaarlijvige grove mannen, kleine pieperige, uitgedroogde mannen en allerlei soort van botten alledaagse mannen die hun medemens oprapen gelijk met papiersnippers opraapt en even onverschillig in het vuur met een ene man werpen naarmate het hun gelegen komt maar hij zag hier geen enkele synthkler kort voordat de verkoping begon zag hij een kort, breed, grof gespeerd man met een geruid hemd dat op de borst veropening en met een beslijkte versleten broek zich met de ellebogen door het gedrang werken die niemand ontziet die hem in de weg is zo kwam hij naar de groep en begon deze systematisch te examineren zodra Tom die man zag aankomen voelde hij een onwille keurig angstig afgrijzend voor hem dat nog toenam toen hij dichterbij kwam hoewel kort was hij blijkbaar van reuzachtige lichaamskracht zijn rond, kogelvormig hoofd zijn grote lichtrijze ogen met hun ruigen, flaskleurige wenkbrouwen en geheel zijn stroef gerimpeld door de zonverbrand gezicht waren zeker niet innemend zijn grote grove mond werd zichtbaar uitgerekt door een grote puimtebak waarvan hij het zat nu en dan een buitengemene kracht en ongegineerdheid uitspoot zijn handen waren uneverreden groot behaard, bruin gebrand door de zon zeer morsig en met lange nagels in een zeer vuile toestand voorzien deze man examineerde de troep met bijzondere vrijpostigheid hij liep Tom bij de kin en trok zijn mond open om zijn tanden te bezichtigen liet hem zijn een mouw opstropen om zijn spieren te tonen liet hem zich omkeren, stappen en springen om te zien of er niets aan zijn benen schilden waar zij het geopgebracht vroeg hij naar dit onderzoek kort af in Kentucky meester antwoord Tom als waren het naar verlossing wat heb je daar gedaan? ik had het opzicht over meens meestals hoeven antwoorden Tom nogal waarschijnlijk zijde de andere kort af en ging verder voor Adolf bleef hij slechts een ogenblik staan speewde een klattabaksap over zijn een glimmend gepoetste laarzem en keerde zich met een verachtelijk hem van hem af voor Suze en Emiline bleef hij wederom staan hij stak zijn grove vuile hand uit en trok het meisje naar zich toe streek die hand over haar hals en borst betaste haar armen bekeek haar het tanden en stiet haar toen weder naar haar moeder wie een gedulde gezicht echter toonde had zij bij elke beweging van de afschuwelijke verendeling uitstond het meisje was verschrikt en begon te schrijden houdt op daarmee, gij heks zijde de verkoper, geen gebalgier de verkoping zal beginnen en de verkoping begon Adolf werd voor een aanzienlijke som toegeslagen aan de jonge heer die tevoren zijn voornemen hadden kennen gegeven om hem te kopen de andere bedienden vieden verschillende bieders en deel kom op nu jongen, hoort geniet zijde de verkoper tegen Tom Tom stapte op het blok en zag angstig om zich heen alle scheen ondereen gemengd tot een verwart onduidelijk rumoer het gekakel van de verkoper die in het Engels en Frans zijn hoedanigheden opvijzelde en het snelle kruisuur de bieders insgelijks in het Frans en Engels en bijna in een oogomdik naar het hem voorkwam viel de hamerslag bij de laatste lettergreep van het woord dollars toen de verkoper zijn prijs noemde Tom was toegeslagen hij had een meester hij werd van het blok geduwd de korte man met het ronde hoofd greep hem ruw bij de schouder duwde hem aan de kant en zijde met een grove gebiedende stem blijf daar staan Tom hoorde en zag bijna niets meer doch het bieden ging maar voort ratelende en klatermde nu in het Frans dan in het Engels wederom valt de hamer Suze is verkocht zij stapt van het blok blijft staan ziet angstig verlangend om haar dochter strekt de handen naar haar uit zij ziet vol zilsangst de man aan die haar gekocht heeft een fatsoenlijk man van middelbare jaren met een goede aarde gezicht oh meester wees toch zo goed en koop mijn dochter ook ik zou wel willen maar ik vrees dat zij te hoog zal gaan antwoorden hij met een blik van smartelijke belangstelling naar het jeugdige meisje dat nu op het blok staat en verschrikt en angstig om zich heen ziet het bloed steigt gloeiend in haar anders blikken wangen hebben een kortige glans en haar moeder slaakt een kermende zucht daar zij ziet dat zij schooner is dan zij haar nog ooit gezien heeft de verkoper neemt zijn voordeel waar houdt in een woordenrijke lofrede in het Frans en Engels en het bieden begint nu met buitengemene drift ik wil alles doen wat maar redelijk is zegt de heer met het goedeaardige gezicht en biedt mede maar Weldra loopt de prijs te hoog voor zijn beurs hij zwijgt de verkoper wordt warmer maar het bieden verflout toch langzamerhand het blijft nu nog maar aan de gang tussen een oud aristocratisch burger en onze kennis met het rondehoofd de burger biedt nog enige malen en ziet zijn mededinger daarbij verachtelijk aan maar de man met het rondehoofd wind het van hem in hartnekkigheid en geheimen zwaarten van beurs en de strijd duurt nog maar een ogenblik de hamer valt hij heeft het meisje met lichaam en ziel als god haar niet bij staat haar meester is mr. Legré eigenaar enig katoenplantage aan de rode rivier zij wordt naar de plek geduwd waar Tom en nog twee andere mannen staan en wordt schrijn de weg gebracht de goedeaardige heer vindt het erg maar het is iets dat alle dagen gebeurt men ziet meisjes en moeders bij die verkopingen altijd schrijn er is niets aan te doen enzovoorts en hij gaat met zijn nieuw koopje naar een andere kant heen twee dagen later zond de procureur daar christelijke firma B&K toen New York deze het geld over op de rug van de wissel die deze heren ontvingen mochten zij wel deze woorden schrijven van de grote betaalmeester met wie zij eens hun en rekening zullen moeten sluiten hij vergeet het geroep der ellendelingen niet einde van het 30e hoofdstuk 31e hoofdstuk van de negenhut deze Librivox opname is vrij van noteursrechten opname door Marcel Koenders negenhut door Harriet Beecherstow in de vertaling van C&Mensing 31e hoofdstuk de overtocht gij zij te rijn van ogen dan dat gij het kwaad zou zien en de kwelling kunt gij niet aan schouwen waarom zout gij aan schouwen die trouwenloos handelen waarom zout gij zwijgen als de goddelose dien verslint die rechtvaardiger is dan hij Haba Koek hoofdstuk 1 vers 13 op het beneden dek van ene kleine slechte stoomboot op de rode rivier Zaton met ketenen aan de handen ketenen aan de voeten en ene grotere zwaarten dan van ketenen op het hart alles was uit de hemel verdwenen de maan en de stern alles was een voorbijgevlogen gelijk de oevers en het gebomte hem nu voorbijvlogen om nooit weder terug te komen zijngt de huis in Kentucky met vrouwen en kinderen en de mens lievende eigenaars zijngt de huis bij Sint Kler met al de wilde en prachta van Eva met haar gouden lokken en haar ogen als die ene heilige de trotsen, vrolijke, innemende schijnbaar onverschilligen en toch altijd goede en vriendelijke Sint Kler zijne uren van gemak en vrije tijd alles weg en wat schoot hem in plaats daarvan over het is ene der grootste bitterheden van het slavenlot dat de neger zo valtbaar voor streelende indrukken wanneer hij in ene beschaafde familie de smaak en het gevoel heeft aangenomen die als ware het atmosfeer van zulk een verblijf uitmaken er niet te minder aan bloot staat om de slaaf van de gemeenste roes te meester te worden evenals ene stoel of tafel die eens een prachtig salon versierde eindelijk geschonden en geschaafd in de gelachkamer ene gemene herberg of in een schelhoek van schandelijke ontucht komt het grote verschil is hierin gelegen dat de tafel of stoel niet voelen kan en de mens wel want zelfs de wettelijke bepaling dat hij als persoonlijk eigendom en roerend goed zal geacht geoordeeld en toegewezen worden kan zijn de ziel niet uitdelgen met haar eigen kleine wereld van herinneringen en verlangens van hoop, vrees en liefde Mr. Simon Le Carré, Tom's meester had op verschillende plaatsen de New Orleans slaven gekocht te samen acht in getal en hen, paar aan paar geboeid naar de stoomboot de zeer overgedreven die aan het hoofd lag gereed om de rivier op te varen sta op, Tom stond op doe die das af en toen Tom door zijn de kluisters belemmerd dit begon te doen, hielp hij hem door hem de das met geen zachte hand van de halste trekken en stak die vervolgens in zijn zak nu keerde Le Carré zich naar Tom's kist die hij tevoren reeds had doorzocht haalde een oude broek en een versleten rok die Tom gewoon was voor het stalwerk aan te doen voor de dag en zijde nadat hij Tom's handen van de boeien had ontdaan naar een hoek tussen de kistenwijzenden ga daar en trek die aan Tom gehoorzaamde en kwam wel draad terug trek uw welaar zijn uit, zijde Le Carré Tom deed dit daar vervolgde Le Carré hem een paar lompen sterke schoenen toewerpende gelijk door slaavend gedragen werden trek die aan Tom had bij zijn een verwisseling van klederen niet vergeten zijn beminde bijbel in zijn zak te steken en het was gelukkig voor hem dat hij dat gedaan had want toen Le Carré hem de handboeien weder had aangedaan begon hij op zijn gemak de zakken de afgelegde klederen te doorzoeken hij haalde er een zijde zakdoek uit en stak die in zijn zak verschijndende kleinigheden die Tom had bewaard voornamelijk omdat hij er even één smeden vermaakt had bekeek hij met een verachtelijk gebrom en smeet ze over zijn schouder in de rivier daarna vond hij Tom's methodisch gezangboek dat deze in zijn haast had vergeten en bladerde er door hmmm vroom nogal dus gij hoe heet gij ook weer gij behoort tot de kerk he ja meester antwoorden Tom op vaste toon wel nu dat zal ik u spoedig afleren ik wil niet van die galmende zingende bidden negers op mijn plaats hebben onthoud dat pas op nu zei de hij met zijn voetstampende en Tom een dreigende blik toewerpende ik ben u kerk nu verstaat gij moet nu wezen wat ik zeg iets in het binnenste van de zwarte man antwoorden nee en als of de stem van een onzichtbaar wezen sprak hoorde hij de woorden van een oude profeet welke Eva hem zo dik was vorige dezen had vrees niet want ik heb u verlost ik heb u bij uw naam geroepen gij zei te mijne doch Simon Lecret hoorde geen stem die stem is ene welke hij nooit zal horen hij gluurde Tom die met neergeslagen ogen vorm stond slechts even aan en ging heen hij bracht Tom's koffer die een overvloedige en net de vooraat van klederen bevatten naar voren waar hij spoedig door het boodscholk werd omringt met veel gelach over de negers die gentlemen wilde zijn werd het goed stuk voor stuk aan de een en ander overgedaan en eindelijk de koffer bij opbod verkocht het was een aardige grap dachten allen vooral als men zag hoe Tom zijn goed nakeek terwijl het heren daarheen ging en dan de oxie van de koffer die was nog grappiger en veroorzaakte een overvloed van geestigheden toen dit gedaan was kwam Simon Le Gré weder naar zijn eigendom kuiren nu Tom zijtige van alle bagage bevrijd zietgen pas goed op die kleren het zal lang genoeg duren erg hij andere krijgt ik versta de kunst om negers zorgvuldig te maken een pak moet bij mij een jaar duren Le Gré ging vervolgens naar de plaats waar Emmeline zat aan een en andere vrouw vast gekluisterd wel liefje zeiden hij haar onder de kind strijkende houd maar courage de onwille keurige blik van schrik en afgrijzen waarmee de meisje hem aanzag ontsnapte hem niet hij fronste dreigend zijn een wenkbrouwen geen kuren meid gij zult een plezierig gezicht zetten als ik u aanspreek hoort gij? en gij oude gele manen schijn zeiden hij de mulatin aan wie Emmeline was vast gekluisterd een duurgevende zet ook zog een gezicht niet ik zal u wel vriendelijker leren kijken dat zeg ik u en ik zeg u allen zeiden hij een paar schreden achter waar ze doende ziet mee aan ziet mee aan ziet mee vlak in de ogen vlak in de ogen zeg ik en bij elke pauze standte hij met zijn voet als door toverij werden alle ogen op de groenachtige grijze ogen van de kriegericht nu zeiden hij zijn een grote zware vuist vertonende die aan een smitshammer dedenken ziet gij die vuist voel uns vervolgde hij en liet haar op Tom's hand vallen ziet die knokkels wel nu ik zeg u die vuist is zo hard als ijzer geworden van het neer beuken van negers ik heb nog nooit een neger gezien die ik niet met een krak kon neerslaan en daarmee duwde hij zijn vuist zo dicht bij Tom's gezicht dat deze met zijn ogen knipte en terugdijnste ik houd geen van die vervloekte opzichters ik ben mijn eigen opzichter en ik zeg u dat er naar de dingen gezien wordt laat dus iedereen oppassen en klaar staan schielijk zodra ik maar spreek dat is de manier om vrede met mij te houden gij zult geen zacht plekje aan mij vinden nergens pas op dus want ik bewijs geen genade de vrouwen hielden onwillekeurig de adem in en de gehele troep zetten zich met benauwde gezichten neer ondertussen draaide Legré zich op zijn hiel om en ging naar het bufet van de boot om een boel te nemen dat is de manier waarop ik met mijn negers begin zei hij tegen een man van een fatsoenlijk voorkomen die na zijn aanspraak had staan luisteren ik maak er een regel van met kracht te beginnen en hun te laten weten wat zij te wachten hebben inderdaad zei de vreemdeling hem aanziende met een nieuwsgierigheid waar mede een naturalist een zonderling dier beschoudt ja, inderdaad ik ben geen van die heren planters met zachte witte vingers om maar rond te keuren en mij door een oude schaafuit van een opzichter te laten bedriegen voel mij ne knokkels maar eens zie mij ne vuist ik zeg u meneer het vlees daarop is als een steen geworden van het beuken op negers voel maar de vreemdeling raakte het bedoelde gereedschap met zijn vinger aan en zijde eenvoudig het is hart genoeg en ik zou denken dat uw hart daarmee de ee van hart geworden is ja, dat moogt geweld zeggen antwoordelijk ree met een hartelijker lach ik denk dat er nu zo weinig zacht in mij is als in iemand die op twee benen loopt ik zeg u niemand kan mij ooit bedotten negers krijgen mij nooit gaar nog met schreven nog met soete broodjes bakken dat is de waarheid gij het een mooie troep daar ja, antwoordelijk ree daar is die Tom zij zeiden mij dat hij wat ongemeens was ik heb wel wat hoog voor hem betaald daar ik een drijver en opzichter van hem denk te maken als ik die denkbeelden maar uit hem krijg die hij geleerd heeft door zo behandeld te worden als negers nooit moest te worden zal hij kostelijk zijn met de gele vrouw ben ik gefopt ik geloof haast dat zij ziekelijk is maar ik zal haar wel behandelen naar wat zij waard is zij zal wel een paar jaren duren ik ben niet voor het sparen van negers opgebruiken en andere kopen is mijn manier dat geeft minder last en ik ben zeker dat het op het eind goedkoper uitkomt en lecré nam een teugje uit zijn glas en hoe lang duren zij gewoondelijk vroeg de vreemdeling ochtend weet ik zo niet nadat zij een gestel hebben Sterke kerels duren zes of zeven jaar lamelingen worden in twee of drie afgewerkt ik placht toen ik pas begon met veel moeite te geven om ze wat langer te doen uithouden met een medicijne te geven als ze ziek waren en kleren en dekens en wat niet al om hen zoals men zegt om hem somelijk en comfortabel te houden maar, oh het baten niet ik legde er geld bij toe en had nog een boel moeite bovendien nu, zietgen, zet ik ze maar aan ziek of gezond als de ene negen dood is kopen ik een anderen en ik vind dat dit in alle opzichten goedkoper en gemakkelijker uitkomt de vreemdeling keerde zich om te zetten zich naast een jongheer die met een gesmoord ongenoegen naar dit gesprek had geluisterd gij moet die kerel niet voor een staaltje van de zuidelijke planters houden, zeiden hij ik zou hopend van nee antwoorden de jongheer met nadruk hij is een gemene, laaghartige verdierelijkte kerel zeiden de eerste en toch voor oorloven uw wetten hem een aantal menselijke wezens in eigendom te hebben onderworpen aan zijn een volstrekte willekeur zonder zelfs een zwem van bescherming en zo gemeen als hij is kunt gij toch wel niet zeggen dat er velen zo zijn maar, zeiden de ander er zijn toch ook velen weldenkende, menslievende mannen onder de planters toegestempt, zeiden de jongman maar naar mijn gevoelen zijn het uw weldenkende, menslievende mannen die verantwoordelijk zijn voor al de gruwelen die deze ellendelingen pleven omdat zonder hun invloed het gehele stelsel geen uur langer in stand kon blijven als er geen andere planters waren dan zoals hij, vervolgde hij met zijn vinger naar legreewijzende die met de rug naar hem toestond zou het gehele ding zinken als een modesteen het zijn uur fatsoenlijkheid en menslievendheid die zijn de brutaliteit beschermen gij hebt zeker hoge gedachten van mijn goed humeur zeiden de planten glimlachende maar ik raad u om niet zo hard te spreken daar er liden op de boot zijn misschien niet zo verdraagzaam zouden wezen als ik ben wacht liever tot gij op mijn plantage zijt daar kunt gij dan ons allen op uw gemak over de hekel halen de jonge herploosten en glimlachten en de twee zaten spoedig aan een speltek tak ondertussen had er op het lagere gedeelte de boot een andere sprekplaats tussen Emilien en de mulatin aan wie zij was vastgekluisterd gelijk natuurlijk was deelden zij alkander enige omstandigheden van haar geschiedenis mede aan wie het gij toe behoort zeiden Emilien mijn meester was mr. Alice en wij woonden in de hoofdstraat misschien heb gij het huis wel gezien was hij goed voor u meestal tot dat hij ziek werd hij is langer dan 6 maanden af en toe ziek geweest en schrikkelijk onrustig het scheen dat hij niemand nacht nog dag rust wilde laten en hij werd zo wonderlijk dat niemand iets naar zijn zin kon doen hij werd met elke dag ongemakkelijker hield mij snachts op tot ik geheel af was en ik niet langer wakker kon blijven en omdat ik eens op een nacht in slaap viel oh toen sprak hij zo schrikkelijk tegen mij hij zeiden dat hij mij verkopen zou aan de hartste meester die hij vinden kon en hij had mij toch mijn vrijheid beloofd als hij stierf dat hij geen betrekkingen zeiden Emilien ja mijn man hij is hoefsmid meester huurde hem doorgaans uit zij brachten mij zo heel gauw weg dat ik niet eens tijd had om hem te zien en ik had 4 kinderen gekregen oh zeiden de vrouw en bedekten haar gezicht met haar handen het is iedereen die een verhaal van jammer hoort iets tot troost te willen zeggen Emilien wilde graag iets zeggen maar zij kon niets bedenken wat was hier te zeggen als hadden zij het afgesproken vermeden beide met vrees en angst alle melding van de afschuwelijke man die nu haar meester was het is waar er is godsdiensten getroost zelfs voor het donkerste uur de mulatin die lid de Methodistische kerk was bezapt hoewel haar verstand fijn nog ontwikkeld was een echte geest van godsvrucht Emilien was veel beter opgevoed zij had leren lezen en schrijven en was door een vrouw meester zorgvuldig in de Bijbel onderwezen maar zou het toch niet het geloof van de standvastigste Christen beproeven zich zo schijnbaar door God verlaten in de macht van het onmededogen geweld te bevinden hoeveel meer moest dan het geloof geschopt worden die arme kleining van Christus zwak in kennis en teder in jaren de boot voervoort met haar lading van jammer bevracht de modderige stroom op door de kronkelende bochten de rode rivier en droevige oogend staardend vermoeid op de steile oevers van rode klei die met aakelige intonigheid voorbij geleden eindelijk leidde de boot aan bijeen de kleine stad en hier ging Le Gré met zijn troep van boord einde van het 31ste hoofdstuk 32ste hoofdstuk van de negenhut deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders negenhut door Harriet Beecherstow in de vertaling van C&Mensing 32ste hoofdstuk duistere plaatsen de duistere plaatsen zijn vol woningen van geweld vermoeid achter een ruwe wagen over een ongebaande weg aankomende stad de tom en zijn makkers voort in de wagen zat Simon Le Gré en de twee vrouwen nog aan Alcande gekluisterd waren met enige bagage achterin gestopt de gehele troep was op weg naar de tamelijk verwijderde plantage van de Gré het was een wilde eenzame weg nu eens door zandige pijnbossen slingerende dan overpaden van boomstammen door uitgestrekte C&Mensing waar die sombere bomen met kransend van zwart mos behangen uit de modrige sponsachtige grond opstakem en met nu en dan een zichtelijke slang door de afgebroken stompen zachtlijden die in het water lagen te rotten het is aakkelijk genoeg dit gewest voor de vreemdeling die het met enig wel gevulde beurs en een goedpaard moet doortrekken al zijn er zaken hem daarheen voeren maar nog woester en aakkeliger is het voor de arme slaaf wie enkele slepende stap verder verwijderd van alles wat de mens lief heeft en waarom hij bid zo had ieder moeten denken die de neerslachtige uitdrukking die er donkere gezichten zag de geduldige verveling waar mede die treurige ogen het ene voorwerp naar het andere aanstaarden dat zij op die treurige reis voorbij kwamen Le Cré reed echter naar het scheen zeer welgemoet voort en dan nu en dan een slok uit de brandewijnfles die hij in zijn zak had zegt eens grij zijde hij toen hij omkeek en de neerslachtige gezichten achter zich zag zingt eens een liedje jongens, kom aan zagen al kan er aan het, kom aan, werd er haald en tegelijk klapte de zweep die Le Cré in de hand had Tom begon een metodistisch lied Jerusalem, mijn vaderland hoe dierbaar zijt gemij houd op zwarte kerel bulderde Le Cré denkt gij dat ik dit vervloekt metodistisch gegalm wil horen zing wat vrolijks, zeg ik gauw een der anderen hief een van die zindoze liedjes aan die onder de slaven in zwang zijn Maser reed m'kotch a koon hi boys, hi he laughed to split daisy de moen ho, ho, ho boys, ho, ho, ho joe hee, ho de zangers geen zijn lied voor de vuist te maken doorgaans het rijdtreffende zonder veel moeite te doen om er zin aan te geven en de gehele troep stemden nu en dan in met het refrein ho, ho, ho boys ho, ho, ho joe hee, ho het gezang was luidruchtig genoeg en toonde een geweldige poging om vrolijk te zijn maar geen wandel hopige jammerkreten geen vuurig smeekgebet had zulke enerdiepte van zieleleed kunnen bevatten als de woesterklanken van dat koor het was alsof het armen bedreigde tot stomheid veroordeelde hard de toevlucht nam tot die woordenloze vrijplaats der muziek en daar in het taal vond om zijn gebet tot god uit te zuchten het was een gebet in een het taal die legré niet kon verstaan hij hoorde zijn slavens versluidruchtig zingen en was wel in zijn schik hij hield hen vrolijk wel mijn liefje zei de hij zich naar Emiline omkerende en zijn de hand op haar schouder legende nu zijn wij haast tehuis wanneer legré vloekte en schold was Emiline versrekt maar wanneer hij haar aanraakte en sprak gelijk nu dacht zij dat zij liever wilde dat hij haar geslagen had de uitdrukking zijn ogen deed haar walgen en huiverend tegelijk onwille keurig drong zij dichter bij de mulatin naast haar als of deze haar een moeder was heb jij nooit ooringen gedragen zeiden hij haar fijn oortje tussen zijn grove vingers pakkende nee meester antwoorde Emiline bevend voor zich zienden wel, ik zal u een paar geven als wij tehuis komen als u een goed meisje bent gehoefd zo bang niet te zijn ik heb plan niet heel hard te laten werken jij zult een plezierige tijd bij mij hebben en als een de dame leven alleen wees maar een goed meisje legré had nu zoveel gedronken dat hij genegen was om bijzonder goede tieren te zijn en Tans kreeg men juist zijn een plantage in het gezicht het goed had voorheen de heer van vermogen en smaak toegehoord die zich op het vervraaien daarvan had toegelegd nadat hij insolvent was gestorven was het voor een prijsje door legré gekocht die het gelijk alle andere dingen alleen gebruikte als een werktuig om geld te winnen de plaats had nu dat woesten havenloze voorkomen waaruit blijkt dat de zorg van een vroegere eigenaar later geheel verwaarloosd is wat eens voor het huis een effe grasberg was hier en daar met vrije heesters beplant was nu een wildernis van slecht gras hier en daar met een paal om paarden aan vast te binden waaromheen de zolen waren weggetrapt en de grond krokken emmers, majestengels en ander omtuig was bestroyd hier en daar hing enige knakte jasmijn of kampervoelie havenloos aan een sierlijk hek of paalwerk dat op zijde was getrokken daar men het insgelijks had gebruikt om haar paarden aan vast te binden de plek die eens een tuin was geweest was nu geheel met onkruid begroeid waar tussen hier en daar ene enkele uit heemse bloemplant eenzaam met hoofd ophief het gebouw dat eens de broeikas was geweest had geen ramen meer en op de vermolmde planken stond de enige verdroogde bloempotten met stokjes erin waarvan de doorre bladeren toonden dat zij eens planten geweest waren de wagen reed een met onkruid begroeid kiezelpad op onder ene state gelaan van oranjebomen welke sierlijke kronen en zich steeds verjongend gebladerte het ene gescheent te zijn dat door geen verwaarlozing kon bedorven of onderdrukt worden gelijk edelijk geesten zo diep in het goede geword tot dat zij onder tegenspoed en minachting best de sterke groeien en bloeien het huis was eens groot en vrij geweest het was in de gewone trant van het zuiden gebouwd om alle delen van het huis heen liep een brede veranda van twee verdiepingen waarop al de buitendeuren uitkwamen de benelendste deze galerijen had al de steenepilaren het gebouw zag er zeer vervallen en verlaten uit sommige vensters waren met planken dichtgespijkerd andere hadden gebroken ruiten of luiken die slechts aan het hengsel hingen alles kondigde de grootste verwaarlozing aan stukend van planken en hopend stro bedekten overal de grond en vier grote honden die er zeer kwaardig uitzagen kwamen op het gerucht van de aankomende wagen uitschieten en konden door de met volle bedekte slaven die hernaliepen slechts met moeite weerhouden worden van Tom en zijn makkers aan te pakken gij ziet wat gij krijgen zout zijn de lecree de honden met barse tevredenheid liefkozende en zich daarop naar Tom en zijn makkers keren gij ziet wat gij krijgen zout als gebeproeven mocht om weg te lopen de honden zijn gedresseerd om negers op te sporen en zij zouden er even garenen één opslokken als hun gewoonavond maal past dus op weltsambo zijde hij tot in een havenloze kerel zonder rand aan zijn hoed die zich zeer gedienstig toonde hoe zijn de zaken gegaan opperbest meester kwimbo zijde lecree tot een ander die ijveren gepogenen deed om zijn aandacht te trekken gij hebt onthouden wat ik u gezegd had dat zou ik nog al denken meester deze twee kleurlingen waren de voortnaamste arbeiders op de plantage lecree had hem even stelselachtig op woestheid en kwaad aardigheid afgericht als zijn de bulhonden en door lange oefening in gevoeloosheid en vreedheid had hij hun gehele natuur om trend aan die deze dieren gelijk gemaakt het is een gewone opmerking en ene die men voor een groot bezwaar tegen de stam houdt dat de neger opzichter altijd veel heersuchtiger en vreder is dan de blanke het is echter in dit opzicht met zijn geslacht niet anders gesteld dan met ieder verdrukt geslacht op de wereld de slaaf is altijd een tiran wanneer hij gelegenheid heeft om dit te zijn sambo en kwimbo kan er hartelijk al de arbeiders op de plantage haten hen en door de een tegen de ander te gebruiken was lecree tamelijk zeker van een of de zondrie partijen alles te vernemen wat er op zijn plantage omging niemand kan geheel zonder gezellige omgang leven en lecree had dus zijn twee zwarte satellieten zeker een ruwe gemeenschap met hem veroordoft een gemeenschap evenwel die telkens dreigde de een of ander in ongelegenheid te brengen want op de minste wenk was een van beide altijd gereed om het werkterg des meesters vraag op de ander te zijn gelijk zij daarbij lecree stonden schenen zij het bewijs te kunnen leveren van de bewering dat verdierelijk de mensen lager kunnen zinken dan de dieren zelfen hun grove donkere loggetrekken hun een grote ogen deel kander van gunstig begluurden hun een barbaarse gorgelende half naar dierlijke geluiden zwemende spraak hun gescheurde in de wind vladderende kleren de dorven ongezonde voorkomen van alles over de gehele plaats hier gij Sambon zij de lecree breng de jongens naar het kwartier en hier is ene meid die ik voor u heb gekocht vervolgde hij terwijl hij de mulatin van Emmeline afscheiden en naar hem toedoede gij weet wel ik heb u beloofd om hem mee te brengen de vrouw dijnste van schrik terug en zijde snel oh meester ik heb mijn man te nieuw orde ons gelaten wat raakt dat zult gij er hier geen nodig hebben nu geen woorden meer maakt dat gij voortkomt zij de lecree en lichter zijn zweep op kom juffertje zijde hij tegen Emmeline wat met mij hier binnen een donker wild gezicht vertoonde zich voor een ogenblik voor een der vensters van het huis en toen lecree de deur opende zijde ene vrouwenstem iets op een driftigen gebiedende toon Tom die met angstige belangstelling Emmeline na zag toen zij binnen ging lette hierop geen toonig antwoorden gij mocht uw mond houden ik zal doen wat ik verkies of het u aanstaat of niet Tom hoorde niets meer want hij moest Sambo naar het kwartier volgen dit kwartier was een soort van straatje van ruwe hutten op een rij geplaatst in een gedeelte dat ver van het huis zij zagen er zeer vervallend en verwaarloosd uit Tom voelde zich het hart beklemt toen hij ze zag hij had zich getroost met de gedachte aan een hutje wel ruw maar dat hij knap en net kon maken waar hij in een plank voor zijn bijbel kon hebben en in een plaats waar hij buiten zijn werkuren alleen kon zijn hij keek in verschijnen binnen het ware slechts donkere holen zonder enig huisraad behalve een hoop stro vol vuiligheid oordeloos op de vloer gesmeten die uit de blote aarde bestond welke door onttellbare voetstappen was vastgetrapt welke van die zal de mijne zijn zijde hij onderworpen tot Sambo niet kunt hier wel in gaan denk ik zijde Sambo daar zal nog wel plaats voor één wezen er is al een goede hoop negers in ieder ik weet niet wat ik met nog meer moet doen het was laat in de avond toen de vermoeide bewoners de hutten bij troepen naar huis kwamen mannen en vrouwen in vuilige scheurde kleren knorrig en vreevuldig en in geen stemming om nieuwe medebewoners vriendelijk aan te zien het dorpje weergalmde van geen streedende klanken schorre stemmen twisten bij de handmodelens waar allen, hun ne portie hardkoren nog tot mail moesten malen eerder koek ervan gebakken kon worden die hun enig avond mal uitmaakte van de dageraad af waren zij in het veld geweest gedwongen tot werken door de drijvende zweep de opzichters want het was nu in het heetste en drukste van het seizoen en geen middelen werden er gespaard om ieder voor te jagen zoveel hij maar kon uithouden wel zeker zegt de zorgeloze leegloper het kattoenplukken is geen zwaar werk, niet waar? en het is ook zulk een groot ongemak niet dat u een droppel water op het hoofd valt en toch wordt de ergste pijniging de inquisitie voortgebracht door droppel op droppel ogenblik op ogenblik op dezelfde plek te laten vallen een werk dat op zichzelf niet zwaar is wordt dit wanneer men urenachter reen wordt voortgejaagd altijd met dezelfde onverbiddelijke gestrengheid en eentonigheid zonder dat zelfs de bewustheid van vrijwilligheid het vervelende ervan vermindert Tom zocht onder deze troep die hem voorbij stroomde vruchteloos naar een gezicht dat hem tot gezelligheid uitlockte hij zag alleen woesten, verdierelijkte mannen en zwakke moedeloze vrouwen of vrouwen die geen vrouwen meer konden heten de sterken, de zwakke verdringenden de groven onbewogen dierlijke zelfsucht van menselijke wezens van welke nietsgoeds verwacht of verlangt kon worden en die in alle opzichten als beesten behandeld zo naar bij de rang van beesten waren gedaald als voor menselijke wezens slechts mogelijk was tot laat in de nacht duurde het geluid van het malen want de molens waren weinig in getal met de malers vergelaken en de vermoeide en zwakken werden door de sterkeren wegjaagd en kwamen het laatste aan de beurt Hoog grij aanbal naar de mulatin komende en een zak met koren voor haar neersmijdende Hoe duivel is uw naam? Lucie antwoordde de vrouw Wel Lucie Gij zei ik mijn vrouw nu Gij maalt dit koren en bakt mijn avond eten Hoort ge? Ik ben uur vrouw niet en wil het niet wezen, zei de Lucie met de plotseling ontvlammende moeder van hoop Loop heen Dan zal ik je schoppen zei de Sambo dreigend zijn de voet oplichtende Gij mocht mij doodslaan als gij wilt Hoe eer, hoe beter Ik wensde dat ik dood was zei de zij Zeg een Sambo als gij iemand van het volk voor het werk bederft zal ik het meester zeggen waar de moeder bezig was van waar hij uit kwaad aardigheid enige vrouwen had wegjaagd die nu stonden te wachten en ik zal hem zeggen dat gij de vrouwen niet bij de molens wil laten komen gij oude neger antwoordde Sambo Pas maar voor uwzelf op Tom was vermoeid van de tocht en bijna flauw van gebrek aan voedsel daar gij, zei de Quimbo een zak met koren voor hem neerwerpende daar neger pak aan en pas erop want gij zult voor deze week niets meer krijgen Tom wacht het tot zeer laat om een plaats aan de molens te bekomen en toen medeleiden hebben de met de afmatting van twee vrouwen die hij zag beproeven om haar portie te malen daar legde de half verbrande houten bij Alcander van een vuur maar bij Reeds vele hunne kokken hadden gebakken en ging toen eerst zijn eigen avondmaal bezorgen dit was enige heel nieuwe manier van handelen daar en dit bewijs van beleeftijd zo gering als het was deed toch ene overeenstemmende snaar in de harten die vrouwen trillen een uitdrukking van vrouwelijke zachtheid kwam op hun strakke gezichten zij besloegen zijn koek voor hem en pasten voor hem op het bakken en Tom zette zich bij het vuur neer en haalde zijn bijbel uit want hij had trouwst nodig wat is dat zei de een van de vrouwen een bijbel antwoordde Tom oh ik heb er geen gezien sedert ik in Kentucky was zijtgedaan in Kentucky opgebracht vroeg Tom met belangstelling ja en wel opgebracht ook ik had nooit gedacht dat ik hier toekomen zou antwoordde vrouw met een zucht wat is toch dat boek daar zeiden de andere vrouw wel de bijbel wel wat is dat wat zegt je heb je daar nooit van gehoord zeiden de eerste vrouw ik placht er soms tijds mijn meeste rest wel in te horen lezen daar in Kentucky maar oh hier horen wij niets dan vloeken en het klappen van de zweep leest toch eens wat zeiden de andere vrouw nieuwsgierig daar zij zag hoe aandachter Tom in het boek duurde Tom las kom herwaarts tot mij allen die vermoeid en belast zijn en ik zal u rust geven die woorden zijn goed genoeg zeiden de vrouw wie zegt ze de heren antwoordde Tom ik wenste dat ik wist waar ik hem vinden kon hervatten de vrouw dan zou ik naar hem toegaan want het schijnt wel om hem te krijgen ik heb overal pijn en beef over al mijn leden elke dag en Sambo slaat altijd naar mij omdat ik niet gauwe pluk en het is meestal middennacht eer ik etend kan en dan schijnt het dat ik mijn ogen nog niet gesloten heb of ik hoor de horen alweer blazen om op te staan en moed er dus morgens weer aan maar wist waar de heren was zou ik hem dat zeggen hij is hier hij is overal zeiden Tom oh dat wilt je me toch niet wijsmaken ik weet dat de heren hier niet is zeiden de vrouw maar praten helpt ook al niet ik ga liever slapen terwijl ik kan de vrouwen gingen heen naar haar hutten en geef alleen bij het smeunende vuur zitten de helderen zilveren maan steeg op in de donkere lucht en zag kalm en stil van omhoog gelijk god op een toneel van ellende en onderdrukking nederziet zo bescheen zij de eenzame zwarte man terwijl hij daar zat met de armen overal kander en zijn bijbel op zijn knie oh hoe is het mogelijk voor het onkundige hart zijn geloof vast te houden onder het aanzien van groven tastbare, ongestrafte onrechtvaardigheid in dat eenvoudige hart werd een zware strijd gevoerd tegen het kwillende gevoel van onrecht het vooruitzicht op een geheel leven van ellende de verwoesting van alle vroegere hoop oh, was het hier gemakkelijk te geloven en vast te houden aan de grote kernspreuk van het christelijk geloof dat god is een beloner dergene die hem zoeken tom stond treurig op en strompelde naar de hut die hem was toegewezen de grond was reeds met vermoeide slappers bedekt en de vuile lucht treven bijna terug maar de zware nachtdal was kil zijn erleden waar het pijnlijk van het vermoeien is en de gescheurde deken over zich heen halende die al zijn bedden goed uitmaakte strekte hij zich op het stro uit en viel in slaap in zijn droom klonk hem een zachte stem in de oren hij zat op de bemoste bank in de tuin bij het neer van Ponchartin en Eva met haar ernstige oren omlaag geslagen las hem uit de Bijbel voor en hij hoorde haar lezen wanneer hij zult gaan door het water ik zal bij u zijn en door de rivieren zij zullen u niet overstromen wanneer hij door het vuur zult gaan zult hij niet verbranden en de vlam zal u niet aansteken want ik ben de heren uw god de heilige israels uw heiland langzamerhand schenen die woorden als weg te smelten in ene hemelse muziek het kind sloeg haar ogen op en vestigde die liefde vol op hem en stralen van warmte en troost schenen daaruit in zijn hartedalen en als werd zij door die muziek gedragen scheen zij op blinkende vleugelen op te stijgen maar van vlocken en sprankend gouden als sterren afvielen en zo verdween zij Tom ontwaakte was het een droom laat het voor een droom gehouden worden maar wie zal zeggen dat het die liefde rijke jeugdige geest die in het aardse leven zo zeer verlangde om bedroefde te troosten niet door god werd voor oorloofd om na de dood deze dienstbetoning op zich te nemen het is een schoon en zeer streelend geloof dat de geesten der doden op engelen vleugelen om ons heen te zweven einde van hoofdstuk 32 33ste hoofdstuk van de negenhut deze LibriVox opname is vrij van hoogteurschrechten opname door Marcel Kumbers negenhut door Harriet Beecherstow in de vertaling van C&M-Mensing 33ste hoofdstuk kassie en ziet er waren de tranen der verdrukten en der genen die genen trooster hadden en van de zijde hun verdrukkers was macht zij daarin tegen had er geen trooster Bredeke hoofdstuk 4 vers 1 Tom had slechts weinig tijd nodig om zich bekend te maken met alles wat hij in zijn nieuwe toestand te hopen en te vrezen had hij was een bekwaam arbeider en zowel uitgewoonte als beginselen ijverig en getrouw in al wat hij deed stil en vreedzaam van aard hoopte hij dat hij door onvermoeide vleid tenminste een gedeelte der onaangenaamheden van zijn tegenwoordig lot zou kunnen afwenden hij zag genoeg mishandeling en ellende om zijn hart met verontwaardiging en redom te vervullen maar hij besloot met godsdiensten geduld voort te zoeken zich bevelende aan hem die rechtvaardig oordeelt en niet zonder hoop dat hem nog een weg tot uitkomst zou worden geopend en de gre let de stil zwijgend op thoms bruikbare eigenschappen hij hield hem voor een arbeider van de eerste rang en toch voelde hij een geheimen vrok tegen hem de natuurlijke antipatie der bozin tegen de goeden hij zag duidelijk dat wanneer gelijk dikwijls gebeurde zijn geweld en dwingelandij een geloze onschuldige troffen tom daarop letten want zo fijn is de werking der opinie dat zij zich zonder woorden doet gevoelen en zelfs de opinie van een slavenmeester kan hinderen tom openbaarde op verschillende wijze een tederheid van gevoel een medeleide met zijn lotgenoten dat voor le gre en vreemd was en door deze met wantgunstige ogen werd bespied hij had tom gekocht met het ogenmerk om hem tot ene soort van opzichter te maken wie hij zijn zaken kon toevertrouwen wanneer hij zelf nu en dan afwezig moest zijn en naar zijn begrip was hardheid het eerste tweede en derde vereiste voor zulke post daar tom hem niet hard genoeg was namelijk rezig voor om hem spoedig te harden en enige weken nadat tom op de plantage was gekomen besloot hij daarmee een begin te maken op een ochtend toen het volk gemonsterd werd om naar het veld te gaan zag tom met verwondering onder hem weer voorkomen zijn aandacht trok zij was ene vrouw reizig en rank van gestalte met bijzonder fijne handen en kleine voeten net en fatsoenlijk gekleed naar haar gezichte oordelen kon zij tussen de 35 en 40 jaren wezen en zij had een gezicht dat men als men gezien had nooit weder vergetend kon een van die gezichten welke ons met ene enkele blik een denkbeeld van een wilde smartelijke en romaneske geschiedenis schijnen te geven haar voorhoofd was hoog en haar wenkbrouwen waren met sierlijke scherpheid getekend haar rechten wel gevormde haar neus haar fijn besneden mond de gehele sierlijke omtrek van hoofd en hals toonden dat zij een zeer schoon moest geweest zijn maar haar gezicht was diep gegroeft door trekken van bitter zielenleiden en van trotsen verharding daar tegen haar kleur was vaal en ongezond haren wangen waren hol en trekken, scherp en geheel haar gestalte was vermagerd haar ogen kwamen echter het meest van alles uit zo groot zo gidswart met lange evenzwarte wimpers beschaduwd en vol woesten treurige wanhoop wilde, uitdagende trots sprak uit al haar trekken uit al haar bewegingen maar in haar ogen zag men ene nachtelijke donkere diepte van zielensmart ene uitdrukking zo hopeloos en onveranderlijk dat zij een akelig contrast vormde met de vieren trots die geheel haar voorkomen aanduiden waar zij vandaan kwam of wie zij was wistom niet hij zag haar nu voor het eerst nu zij in de gouden schemering van de dageraad trots opgericht naast hem stapte aan de troep was zij echter bekend want er werd veel omgekeken en enige smoorden maar toch duidelijk blijkbare boos aardige blijdschap eerst onder de havenloze halve hongerde ellendelingen die haar omringden eindelijk ertoe gekomen blij om zij er een zij er een ander gij zult ondervinden hopelizierig het is je vrouw wij zullen haar nu een zin werken benieuwd of zij vanavond een pak zal krijgen evenals wij ik zou haar graag eens zien geselen dat weet ik de vrouw gaf geen acht op deze smaad redenen maar stapte voort met hetzelfde gezicht voltoornige minachting alsof zij niets gehoord had Tom had altijd onderbeschaafde wel op gevoel de lieden verkeerd en voelde onwille keurig dat zij tot die klasse behoorde maar hoe zij in die vernederende toestand kon gekomen zijn begreep hij niet de vrouw sprak niet tegen hem en zag hem niet eens aan hoewel zij op de gehele weg naar het veld dicht naast hem bleef Tom was poelig aan zijn werk maar daar de vrouw niet ver van hem afwas keek hij dikwijls naar haar om hoe zij het maakte hij zag ter stond dat ene aangeboren handigheid en vlugheid de taak voor haar veel gemakkelijker maakte dan zij voor vele bleek te zijn zij plukte zeer snel en zeer zindelijk met een zo trots gezicht als of zij zowel het werk als de vernedering van haar tegenwoordige toestand verachte in de loop van de dag werkte Tom ook dicht bij de mulatin die tegelijk met hem gekocht was blijkbaar was zij zeer zwak en vol pijn dikwijls hoorde Tom haar binnen en scheen zij wankelende en bevende op het punt om neer te vallen toen Tom bij haar kwam stak hij stilzwijgend enige handen volkatoen uit zijn eigen zak in de harem oh, doe dat niet doe dat niet zeiden de vrouw verwonderd opziende hij zult u zelf maar in moeite brengen juist toen kwam Sambo aan hij scheen een bijzondere vrok tegen deze vrouw te hebben en in de zweepswaaiende zijde hij met zijn negroven schorre stem wat is dat Lucie gekheid maken en zonder een woord verder gaf hij de vrouw een schop met zijn zware schoen en Tom een slag met de zweep dwars over het gezicht Tom hervat de stilzwijgend zijn taak maar de vrouw reeds geheel uitgeput viel in een flauute ik zal haar wel bij helpen zijde de drijver met een woestig rijnzende lach ik zal haar wat beter schreven dan kamper en in de speld van zijn een maun neemende stak hij die tot aan de kop in haar vlees de vrouw kermde en richtte zich enigszins op sta op gij beest en werk of ik zal je nog een kunstje leren de vrouw scheen voor een korte poos tot boven natuurlijke kracht aangeprikkelt en werkte met van hopige ijvervoort pas op dat gij er aan blijft zijde Sambo of gij zult vanavond wensen dat gij maar doodwaard zou ik denken dat doe ik nu al hoorde Tom haar zeggen en kort daarop zijde zij weder oh heren, hoelang oh heren, waarom helpt gij ons niet alle startende waraan hij zich kon blootstellen kwam Tom nog eens naar haar toe en stak al het katoen uit zijn zak in de haren oh, dat moet gij niet doen gij weet niet wat zij u doen zullen zijde de vrouw ik kan het dragen beter dan gij zijde Tom en was daar stond weder op zijn plaats plotseling sloeg de vreemde vrouw die onder het werk dichtbij genoeg gekomen was om Tom's laatste woorden te horen haren zwarte ogen op en zag hem strak aan daarop nam zij een hop katoen uit haremand en stak die in zijn zak gij weet niets van deze plaats zijde zij of gij zou dat niet gedaan hebben als gij een maand hier geweest zijn zult gij het wel laten om iemand te helpen gij zult het moeilijk genoeg vinden op uw eigen huid te passen dat verhoedde de heren missus zijde Tom onwille keurig zij me mede arbeidste op het veld met dezelfde benaming aansprekende welke de beschaafde vrouwen met wie hij vroeger gewoon was te spreken toekwam de heren komt nooit hier zijde de vrouw met bitterheid en ging vlug weder voort met haar werk terwijl een holende glim lag harenlippen deed krullen het bedrijf der vrouw was echter door de drijver in de verte gezien en zijn een zweep zwaaiende kwam hij naar haar toe wat, wat zijde hij op ene zeeg gepralende toon gij aan het gekheid maken gezegd nu onder mij pas op of gezolt krijgen een blikseme straal scheen uit die donkere ogen te schieten en zich met devende lippen en opgetrokken neuschaten omkerende richten zij zich recht op en vestigde een blik waaruit een gloed van woede en verachtingstraalde op de drijver hond, zijde zij raak mij eens aan als gedurfd ik heb nog macht genoeg om u door de honden te laten verscheuren of leven te verbranden of duim voor duim te laten kleinsnijden ik heb het maar te zeggen waarduivel zijt gij dan voor hier zijde Sambow blijkbaar uit het veld geslagen en deed met een nors gezicht een paar stappen achteruit ik mengde geen kwaad mis Kessie blijft ond van mij vandaan zijde de vrouw en Sambow scheen het raadzaam te vinden om naar iets aan de andere zijde van het veld te gaan zien en liep op een draf heen de vrouw keerden zich wederom en werkte voort met een spoed die Tom geheel en al verbazende het scheen wel toverij te zijn voor het einde van de dag was haar remand gevuld neergedrukt en opgehoopt en had zij verschrijdende malen nog ruim schoot in de zak van Tom gedaan lang na het vallender duisternis trok de gehele vermoeide trein met de manden en zakken op het hoofd naar het gebouw waar de katoen gewogen en opgepakt werd Legré stond daar met de twee drijfers die Tom zal wel een boel moeite geven zijde Sambow hij bleef maar al door in Lucie's man stoppen hij is een van die kerels die al de negen zal doen denken dat zij het te kwaad hebben als meester niet op hem past zozo die vervloekte zwartkop zijde Legré hij zal gedreeld moeten worden hey jongens bij de negers antwoorden met een afschuwelijke grijns ja ja, zijde Quimbo meester Legré kan wel drillen daarin zou de duivel zelfs hem niet kunnen verbeteren wel jongens de beste manier is hem het geestelen te laten verrichten tot die grillen uit zijn kop zijn dat zal hem drillen meester zal veel moeite hebben om ze uit zijn kop te brengen zij zullen er toch uitmoeten zijde Legré en koude op zijn pruim en daar is dan die Lucie die lelijkste onwilligste meid van de plaats zijde Sambow pas op Sambow ik zal haast gaan denken wat de reden is dat geizelk in pik Lucie hebt wel meester weet zelf dat ze zich tegen meester heeft verzet en mij niet hebben wilden toen hij haar dat zijde ik zou haar wel zo lang gegeseld hebben tot zij wilde zijde Legré spuwende maar het werk drinkt zo dat ik haar nu niet garne van de hand wilde brengen zij is ter dood slaan om haar zin te hebben wel Lucie was zo luy en onwillig als zij maar kon zij wilde niets doen Tom die nam het voor haar op zo deed hij dat wel dan zal Tom het plezier hebben van haar te geeselen dat zal enig goede oefening voor hem zijn en hij zal de meid ook zo hard niet slaan dat is geen duivels ho ho ha ha ha ha lachten de twee ellendelingen en die helse klanken schenen inderdaad geen ongepaste uitdrukking te zijn van de duivelachtige aard die Legré hun toeschreef maar meester Tom en Miss Kessie hebben met hun beide Lucie's man gevuld ik geloof wel dat het gewicht er haast zijn zal ik weeg zij de Legré met nadruk beide drijfers lieten wederom hun duivelachtige lach horen en dus heeft Miss Kessie haar dagwerk gedaan zij de Legré zij plukt als de duivel en al zijn Engelen zij heeft ze allem in het lijf geloof ik zij de Legré en een woester vloek en de Legré ging hij naar de weegkamer langzaam kwamen de afgematte slaven en slavinnende kamer in en kruipende maar met blijkbare tegensin brachten zij hun een manden om gewogen te worden Legré tekende het gewicht aan op een lij waarop aan de kant in de lijst haar namen was geplakt de mand van Tom zijn goed gekeurd en hij bleef angstig staan kijken hoe het zou gaan met de vrouw die hij geholpen had wachelende van zwakheid kwam zij aan en zette haar mand neer deze had het volle gewicht gelijk Legré nu wel zag maar zich vergrand fijnzenden zijde hij wat gij luidbeest alweer tekort ga daar opzijden en ze zult spoedig wat krijgen de vrouw zette zich kermende van wanhoop op de grond neer zij die Miss Kessie genoemd was kwam nu voorwaarts en gaf met trotse achterloosheid haar mand over toen zij dit deed zag Legré haar met een holende maar toch onrustig uitvorsende blik in de ogen zij zag hem met haar zwarte ogen strak aan bewoog even haar lippen en zijde iets in het Frans wat het was verstond niemand maar Legré's gezicht nam ter stond in het duivelachtige uitdrukking aan en hij heeft de hand half op als om haar een slag te geven een gebaar dat zij met een blik van vieren minachting beantwoorden waarna zij zich omkeerden en heen ging u geit om kom hier zijde Legré ik heb u al gezegd dat ik en Kerel als gij niet voor het gewone werk had gekocht ik heb plan u te bevorderen en een drijver van u te maken en vanavond mocht hij wel eens beginnen om er de slag van te krijgen neem die meid mede en geestel haar hij hebt het dikwelst genoeg gezien om te weten hoe ik verzoek meester verschoning antwoord het tom ik hoop dat meester mij daar niet aan zal zetten dat is iets waar aan ik niet gewoon ben ik heb het nog nooit gedaan en ik kan het ook niet doen het is mij onmogelijk gij hebt kans om nog een aantal dingen te moeten leren waarvan gij nog nooit geweten hebt eer ik met u gedaan heb zijde Legré en een ledere zweep opnemende gaf hij tom een velle stream over de wang gevolgd door een hagel bui van slagen waar hij maar kon raken daar zeiden hij ophoudende om te rusten zult gij mij nu nog zeggen dat gij het niet doen kunt ja meester antwoord het tom het bloed afvegende dat lang zijn gezicht droop ik ben gewillig om te werken nacht en dag en zolang er leven en adem in mij is maar dit kan ik niet denken dat goed is om te doen en meester ik zal het nooit doen nooit tom had ene bijzonder zachte stem en eerbiedige manieren waardoor Legré het denkbeeld had opgevat dat hij lavhartig en gemakkelijk te dwingen zou zijn toen hij deze woorden sprak liever een schok van verbazing in het rond de arme vrouw sloeg haar al handen samen en zijde oh heren en alle zagen onwille keuren alkander aan en hielde de adem in als om zich schrap te zetten tegen de storm die nu moest uitbarsten Legré keek eerst verbijstad en versuft maar daarop barsten hij los wat gij vervloekt zwartbeest zegt gij mij dat gij het niet goedacht te doen wat ik zeg wat behoeft gij vervloekt vee en over te denken wat goed is daar zal ik een eind aan maken wat denkt geweld dat gij zei misschien houdt gij u zelf voor een gentleman meester Tom om u een meester te zeggen wat goed is en wat niet gij wilt dus zeggen dat het verkeerd is die mij te geestel hem zo denk ik meester antwoorden Tom het arme schepsel is ziek en zwak het zou rond uit vreedheid zijn en dat is iets dat ik nooit doen zal of aan beginnen wil meester als gij mij wil dood slaan doe het maar mijn hand op te heffen tegen iemand hier dat zal ik nooit ik wil die versterven Tom sprak met een zachte stem maar met een vast beradenheid zijn zich niet vergissend kon Leuqueray beefde van woede zijn er groenachtige ogen vonkonden en zelf zijn er bakkebaarden schenen van woede te krullen maar gelijk een tijger die een poos met zijn slacht over speelt eer hij het verscheurt bedwong hij zijn neiging tot dadelijk geweld een overladen hij zijn weer spannere slaaf met bitterer spot wel zo hier is een vroomig hond onder ons sondaren afgedaald een heilige een gentleman en niets minder om ons sondaren over onze zonden te onderhouden een machtig heilig schepsel moet hij zijn hier gij schaaf uit die u zo vroom wilt houden het gij dan nooit uit uw bijbel gehoord dienstknechten zijt uw heren gehoorzaam ben ik uw meester niet heb ik niet 1200 dollars klinkende munt betaald voor alles wat er in uw oud vervloekt zwartvel stekt zijt gij de mijnen niet met lichaam en ziel zeg mij dat zo besloot hij Tom een geweldige schop met zijn zware laarscheevende zelfs in de diepte van zijn lichamelijk leiden door woest dierlijk geweld onderdrukt wekte deze vraag een gevoel van segervierende blijdschap in het gemoet van Tom hij richtte zich eens klaps op en ernstig naar de hemel ziende terwijl tranen en bloed ondereen gemengd over zijn gezicht vloeiden riep hij uit nee, nee mijn ziel is uw eigendom niet meester die hebt gij niet gekocht die kunt gij niet kopen die is gekocht en ook betaald door enen die een staat is om haar te bewaren doe dus wat gij wilt gij kunt mij niet schaden zeidelijk resmalende dat zullen wij eens zien hier gij Sambo en Quimbo geef die hond zulk in pak dat hij in geen maand boven is de twee ruizachtige negers grepen met een falsen duivel achter geblijdschap in hun gezicht de arme Tom aan de arme vrouw gilden van angst en alles tonde onwillekeurig op toen hij zonder zelfs enige tegenstand te bieden werd weggesleept einde van het 33ste hoofdstuk