 Najciszej. Najciszej jest już przed sobotnym świtem, kiedy miasto wierzowców śpi zmęczone po tygodniu pracy. Zaraz będzie piąta, i dne przystanek i wsiadam do autobusu. Opustoszałe ulicy wyglądają jak po masowej zagładzie. Nawet skrzyżowanie przy bank, które jest zawsze pełne z pieszącego się tłumu, teraz zamilkło. Glistem leko oblepia powietrze. Jest gęsto i sennie. Tylko nieliczni wędrowcy przemykają ulicami. Strudzeni podróżnicy wysiadają na Liverpool Station. Pijani i pracowicze szukają drogi do domu. Po centrum krążą pojazdy serwisowe i sprzątarcze. Pierwszy raz do Londynu przeleciałem 10 lat temu. Pamiętam jakie wrażenie zrobiło na mnie to miejsce. Ulicy w centrum wypchane są ludzi mi każdej narodowości. Poubierani w najróżniejsze ciuchy. Garnitury, burki, afrykańskie dasziki, turbany, kiecki, bluzy, dresy, jeansy. Stroje i włosy w każdym możliwym kolorze. Otwarcie noszone tatuaże i dziwne kolczyki. I komu nie przeszkadza jak wyglądasz ani skąd jesteś. Każdy jest tu inny i każdy jest mile widziany. Wszystko pędzi. Przepchane centrum, tłok pod zabytkami i ciasne stare uliczki wypełnione ludźmi. Pamiętam jak błądziłem pokarnabi i powoli ogarniał o mnie uczucie, którego nigdy wcześniej doświadczyłem. W naturze człowieka głęboko zakorzeniony jest instynkt określania, to wróg czy przyjaciel. Nie mogłem się pozbyć, myślisz, że w tysiącach twarzy tego tłumu wreszcie musi się pojawić ktoś znajomy. Wiedziałem, że to niemożliwe. Wiedziałem, że jestem to sam. Ale jednak nie dawało mi to spokoju, że nikt wszędzie turyści, mieszkańcy, pracownicy dojeżdżając nawet parę godzin. Ludzi jest tak dużo, że zdają się wręcz wyłazić spod ziemi. I wyłażą, że obecne metro oplątało Londyn siecią i pompuje pod różnych, podziemnymi tunelami niczym krew w żyłach. Rwie do przodu od rana do nocy, a ucisza się tylko na kilka godzin przed świtem. Dopiero wtedy ulice robią się puste i nad miasto wpływa mgła, przykrywając je jak koc. Najciszej jest coś przed sobotnym świtem, kiedy miasto wieżowców śpi zmęczone po tygodniu pracy. Siedziby potężnych korporacji stoją jak opuszczone wieże. Ucichły rozmowy, telefony, stukotopcasów i dźwięk drukarek. Teraz korytarzami rządzą ochroniarze i systemi alarmowe. Słychać tylko szum serwerów i klimatyzacje. Surrealizm wkracza na Shoreditch, odrywa od Ziemi. Krajobraz wygląda jak film o mrocznej przyszłości, gdzieś na odległej planecie. Można się wcisnąć z kamerą w każdy kąt. Wejść w zakamarki pomiędzy budynkami. Nie ma dziennej ochrony, która nie pozwala fotografować na korporacyjnych skwerkach. Pusto. Nie ustępuje mi poczucie dziwnej niewłaściwości sytuacji. Mam centrum trochę ruchu. Bishop Skate i Warmwood. Na skrzyżowaniu stoi parę samochodów, kilkoro przechodniów i rowerzysta. Po godzinie miasto wstaje, jakby nagle poderwane do życia. Na ulicę wylęgają mieszkańcy. Weekend czy nie, czas wstawać. Czas przywitać dzień i wypić poranną kawę. Znowu wzmaga się hałas i powraca krzątanin. To się budzi i wyznacza puls miasta, wypluwając kolejne wagony ludzi. Najciszej. Najciszej jest tuż przed sobotnym świtem. Kiedy miasto wierzowców śpi zbęczone po tygodniu pracy.