Ενα ποιήμα που γράφτηκε απ τον Καβάφη ορμώμενος απ τον Αντώνιο που προστάτευε την Αλεξάνδρεια απ την επίθεση του Οκτάβιου αλλά έχει κι ένα μηνυμα για όλους μας,ότι όταν όλα πια έχουν τελειώσει,όταν ένας στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί πρέπει να το δεχόμαστε με αξιοπρέπεια.
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.
Παρακάτω παραθέτω μια πλήρη ανάλυση του υπέροχου αυτού ποιήματος.
Ο τίτλος είναι παράθεμα από το ακόλουθο χωρίο του Πλουτάρχου (Βίος Αντωνίου, 75): Εν ταύτη τη νυκτί, λέγεται, μεσούση σχεδόν, εν ησυχία και κατηφεία της πόλεως διά φόβον και προσδοκίαν του μέλλοντος ούσης, αιφνίδιον οργάνων τε παντοδαπών εμμελείς τινας φωνάς ακουσθήναι και βοήν όχλου μετά ευασμών και πηδήσεων σατυρικών, ώσπερ θιάσου τινός ουκ αθορύβως εξελαύνοντος· είναι δε την ορμήν ομού τι διά της πόλεως μέσης επί την πύλην έξω την τετραμμένην προς τους πολεμίους, και ταύτη τον θόρυβον εκπεσείν πλείστον γενόμενον. Εδόκει δε τοις αναλογιζομένοις το σημείον, απολείπειν ο θεός Αντώνιον, ω μάλιστα συνεξομοιών και συνοικειών εαυτόν διετέλεσεν. Στο χωρίο αυτό ο Πλούταρχος διηγείται ένα θαυμαστό φαινόμενο που άκουσαν οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας τον Αύγουστο του 30 π.Χ., την νύχτα της παραμονής της εισόδου των στρατευμάτων του Οκταβίου στην πολιορκημένη Αλεξάνδρεια, που την υπεράσπιζε ο Αντώνιος. Το φαινόμενο (που συνοψίζεται από τον Καβάφη στους στ. 1-3) ερμηνεύτηκε από τους Αλεξανδρινούς ως θεϊκό σημάδι: ότι ο ίδιος ο προστάτης-θεός του Αντωνίου, ο Διόνυσος, τον εγκατέλειπε και περνούσε μαζί με τον θίασο του, δηλαδή την συνοδεία του, στο εχθρικό στρατόπεδο.
Οι πολλές προστακτικές του ποιήματος μας επιτρέπουν να κατατάξουμε αδίστακτα το «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» στα «φιλοσοφικά» ή διδακτικά ποιήματα του Καβάφη ― ακριβέστερα: στα παραινετικά «εις εαυτόν» ή μάλλον «εις πάντα αρμόδιον»
"Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες" ήταν πριν από λίγες μέρες ο τίτλος της "Ελευθεροτυπίας", με αφορμή το νέο πολιτικο-οικονομικό σκηνικό της εθνικής ταπείνωσης. Πόσο επίκαιρο είναι το ποίημα του Καβάφη... Σ' ευχαριστώ Κίρκη!
ge0graphe 1 year ago 15
Πάντα οι ποιητές μας,οι μεγάλοι ποιητές μας είναι επίκαιροι.Αρκεί να τους ακούμε...
Να σαι καλά-)
Kirkh70 1 year ago 5
.. το τραγουδι για να μην ψαχνεις λεγεται χαμενος καιρος
doodookopoulos 2 years ago
θα προσπαθήσω να το κάνω.Αλλά υπομονή γιατί πρέπει να βρω τις κατάλληλες εικόνες και είναι τραγούδι δύσκολο να οπτικοποιηθεί.Αλλά θα το κάνω σίγουρα-)Ευχαριστώ για την όμορφη πρόταση
Kirkh70 2 years ago
τελικα το έφτιαξα πιο γρήγορα απ ότι το υπολόγιζα.Το έφτιαξα απλό.Ούτως ή άλλως είναι ένα τόσο δυνατό ποίημα και τραγούδι που δε θέλει πολλά πολλά.Ελπίζω να σου αρέσει-)
Kirkh70 2 years ago