Zoals het vallen van de nacht jou de glinstering in je ogen ontneemt

Zoals het vallen van de nacht jou de glinstering in je ogen ontneemt, gedicht gelezen door Miriam Stikkelorum, medewerker aan de Rotterdam School of Management aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

---

Zoals het vallen van de nacht jou de glinstering in je ogen ontneemt
Het licht van de maan de heldere blik in je ogen laat vervagen
En de haast van de tijd je steeds verder bij mij doet verjagen

De ontkenning van diepere gevoelens, de waarheid
Het verboden gedrag, de beperking in openbaring in je ziel snijdt
Het verleden, was het geen leermeester?
Dit maakt me gek; ik wil het niet, ik wil vrij zijn en geaccepteerd

Als dit zo doorgaat gaat het mis, ik raak je kwijt
De afstand tussen twee lichamen wordt groter
Het hart, de liefde brengt ons dichter bij elkaar
En zoals jij bent ben ik, de tijd staat stil...

Bij het opkomen van de zon verschijnt de glinstering in jouw ogen
De tralies voor de liefde smelten door brandende liefde
Het geluk vult de geslagen gaten van het verdriet in mijn huidige bestaan

Zolang er een morgen is zal ik leven en ben ik in gevecht
In gevecht tegen het gemis, het onrecht en het verlangen
De strijd is gewonnen maar de tijd tikt door
Totdat het morgen is en ik kijk hoe de zon de maan verslaat
Bij een blik in jouw ogen zie ik hoe er nieuw geluk geboren wordt in de vonk die ontstaat

Category:

Entertainment

Tags:

• poëzie
• gedichtendag