Postawa Jadwigi, wyrażająca się w rezygnacji ze wszystkiego co zbyteczne, poruszała sumienia ludzi bogatych. Wstawiając się za pokrzywdzonymi, starając się o zwolnienie więźniów, czy też o złagodzenie wyroków, uczyła, że wszyscy ludzie są braćmi, że powinni sobie pomagać, wzajemnie wybaczać, bo wszyscy są dziećmi jednego Ojca, który jest w niebie. Chodziło jej o dobrze rozumiane szczęście każdego człowieka, dobro rodziny, w tym dobro przyszłego młodego pokolenia. W pracy wewnętrznej nad sobą zabiegała o rozwój cnót chrześcijańskich, a zwłaszcza cnót społecznych. Jedna z legend głosi, że Jadwiga, aby nie odróżniać się od reszty swego ludu oraz w imię pokory i skromności, chodziła boso. Irytowało to bardzo jej męża, wymógł więc na spowiedniku, aby ten nakazał jej noszenie butów. Duchowny podarował swej penitentce parę butów i poprosił, aby zawsze je nosiła. Księżna, będąc posłuszną swojemu spowiednikowi, podarowane buty nosiła ze sobą, ale przywieszone na sznurku. Tak tez najczęściej przedstawiana jest w ikonografii, obok innych atrybutów: chleba i modelu kościoła w dłoni.
Link to this comment:
All Comments (0)