IX Noite folk que, polo que de galego ten o ser da terra, comezaba nembargantes pasado o medievo do día, co sol aínda en percorrido, nun xantar-degustación popular que segundo pudemos falar, arrexuntou a parte importante de veciñanza nesa fermosa paraxe de auga e verde tinguida que chamamos "Refuxio de Covas".
Serán que trouxo a tardiña, con xogos e esperas de cara á musiqueira noitiña que aquelou unha estupenda xuntanza coas estrelas, a lúa, as gaitas e os pandeiros.
E foi éxito de audiencia, tamén bailadora -e a valdebarcalesa dá testemuña certa de que así foi-, xuntándose no lugar boa parte da sociedade activa do Val, que desfrutou dos cantares e aturuxos vertidos a ritmo de bombos, gaitas e pandeiretas, polos grupos que conformaron o estupendo cartel desta novena edición de folk nocturno en Negreira.
Fol de Veneno, -grupo de música tradicional que chegaba dende a Costa da Morte- abría o evento xa entrada a lúa no seu eixe nocturno, con humor e talento, e a continuación, a "diva" Susana Seivane -que viña coma testa de cartel- deixaba claro -asemade de que vai miúda- que, a pesares de que parecía non ter o seu día... a festa con ela no toque vai garantida, e gaiteirando con despexo e mesmo facendo cantar ao respetable, acabou por convencer aos alí bailantes.
Pero o mellor estaba por chegar, e así, xa pasada a medianoite, o lugar se enchía de talento barcalés coas Limagoia, que ofreceron un espectáculo maxistral, nunha das mellores actuacións que se lembran na historia do Festival. Así tamén o entendía o auditorio que, co indiscutible magnetismo personal de Silvia Fadeville -que fixo de excepcional mestra de cerimonias-, acabou contaxiado pola feitura e talento das pandereteiras de Negreira (acompañadas para a ocasión e moi acertadamente polo acordeón), e meneaba o esquelete a cada ren, coas bailas que as barcalesas cantareiras fomentaban.
Efectivamente quedou por retratar a Compañía do Ruído, pero pudendo ser máis o retratado, tamén pudo ser menos. Somos veciños, non profesionais, por iso o cansancio -que debe ceder perante a obriga-, puido fronte á devoción.
¡E que máis nos gustaría a nós que ofrecer a música da Compañía do Ruído!
Valdebarcala 6 months ago
E 'A Compañía do Ruido'?
estribiyo 6 months ago