Yeter ki Burada olmak istiyorum de. Bakırız çaresine. Ama gideceksen oyalama ne olur. Kaçış planların cebindeyse koy masaya, bakarız haritaya. Belki yeni yollar gösteririm sana. Ucuz biletler bulurum, hızlı otobüsler, tanıdık oteller. Zora sokmam, çıkmaz sokaklara saptırmam hayallerini. Korkma kesmem önünü, tutmam ayaklarını, yalvarmam Gitme diye.
Ama gideceksen hemen git ne olur. Alıştırma kendini bu kadar. Evimin bir parçası olma. Sevdirme deli divane. Sonra sana verdiğim hiçbir sözü tutamam, emin ol. Çayı kaç şekerli içtiğini ezberlettirme mesela. Ya da çay mı kahve mi sevdiğini. İyi yemek yaptığını da bilmeyeyim ya da tam tersini. Tamam mı, hiç sofra kurma. Bilmeyeyim ne okursun geceleri, ne dinlersin, kimleri seversin. Hatıra niyetine kendinden bir iz bırakma, ne bedenimde ne ruhumda.
Öğrenmeyeyim, geceleri uykunun arasında, yarım yamalak uyandığında sarılır mı, sarılmaz mısın diye bana. Şarkı da söyleme sakın. Canın sıkılınca ıslık da çalma. Sesin yanık mı, onu da bilmeyeyim. Özlemeyeyim sonra o nakaratları.
Beni olmadık bir yerde, düşman etme televizyonlara, radyolara.
Gideceksen hemen git olur mu? Kırmadan, yakmadan içimi. Biliyorum bazen nasıl acımasız olabildiğini. O kadarcık tanıdım seni. Ama bil ki bir kez ağlar yağarcasına insan. Ben hakkımı kullandım, yeterince ağladım.
Link to this comment:
All Comments (0)