Early Abstractions 7 (Harry Smith)

En Early Abstractions No. 7, a diferencia de No. 1, Harry Smith utiliza a cámara, mais os resultados son similares aos da pintura directa. Segundo LeGrice, o cineasta creou esta "a súa película abstracta máis complexa" utilizando diferentes filtros sobre imaxes en branco e negro. Na cinta, cadrados e círculos de cores crecen, granulosos e concéntricos, superpóndose uns a outros. As figuras aumentan de tamaño no seu evoluir, o que produce unha sensación de achegamento á audiencia: créase asi un espacio tridimensional a partir de figuras planas. A continuación uns cadrados de diferentes tamaños e cores, en rápida sucesión, ocupan diferentes seccións da pantalla, e catro puntos crecen e se alongan abruptamente; outros catro, de outras cores, e logo moitos máis, veñen e van. Catro triángulos finos, sempre cambiantes, sobre un fondo basicamente negro, forman unha estrela (combinando a liña recta co círculo, sempre predominante na cinta); unhas raias forman unha grella e uns cadrados ábrense e péchanse, superpostos. Algunhas formas quedan fixas, outras móvense por riba. Círculos e cuartos de círculo aumentan de tamaño; unhas raias e uns rombos achéganse a nós, insistindo na (falsa) tridimensionalidade do movemento. Un plano negro dá paso á última sección da película, na que se nos achegan máis figuras xeométricas de cores, ou xiran círculos dentro dun círculo (non concéntricos), ou superpóñense diferentes círculos concéntricos. Uns triángulos finos, un tras do outro, xiran en círculo, e uns círculos pequenos xiran tamén en sentido contrario ás agullas do reloxio, a saltos. Unha explosión final de trianguliños formando unha estrela antecede o plano negro final. (A. Pagán)

Mais información en: http://albertepagan.eu/cinema/livros/introducion/#smith

Category:

Film & Animation

Tags:

• Harry Smith
• Early abstractions
• cinema experimental
• animación