The Gathering wordt in 1989 opgericht door de broers Hans Rutten en René Rutten en Bart Smits. Niet veel later komen Hugo Prinsen Geerligs, Jelmer Wiersma en Frank Boeijen (The Gathering) daarbij, en speelt de band regelmatig live in het clubcircuit.
In 1992 brengt The Gathering haar debuutalbum Always... uit, gestoeld op het aan populariteit winnende genre deathmetal, maar laat een duidelijk eigen geluid horen. Grunter Bart Smits wordt bijgestaan door zang van Marike Groot (ex-Little Mary Big) en de nummers zijn door keyboardpartijen voorzien van een symfonisch tintje. Always... wordt goed ontvangen in binnen- en buitenland en de band sleept een aantal festivaloptredens in de wacht. Daarnaast speelt de band zich in de kijker als voorprogramma van Faith No More in Ahoy' Rotterdam.
Ondanks de droomstart die de band aanvankelijk maakt, zijn een aantal bandleden niet tevreden over het heavy groepsgeluid. De zoektocht naar een nieuw geluid kost het vertrek van zangeres Marike Groot en van Bart Smits, die meer de gothic kant op wil. Hun plaats wordt opgevuld door Niels Duffhues en Martine van Loon. Na de bezettingswisseling begint men aan het opnemen van het album Almost A Dance, dat moeizaam tot stand komt. Er zijn problemen met de platenmaatschappij en bij het verschijnen van het album in 1993 vallen ook de reacties tegen. Het geluid is een stuk minder heftig geworden en wordt door de critici vernietigend gerecenseerd. Tijdens de daaropvolgende tournee verlaten Duffhues en Van Loon de band.
Na een periode van bezinning maakt The Gathering een verrassende comeback met het album Mandylion in 1995. De band is verhuisd naar een nieuwe platenmaatschappij en heeft Anneke van Giersbergen aangetrokken, een zangeres met geschoolde vocalen. Het geluid op Mandylion ontstijgt de metal en manoeuvreert zich in de richting van de progressieve rock beïnvloed door gothic metal en psychedelica. Er is veel ruimte voor atmosferische passages en langere epische stukken waardoor er een mooie balans ontstaat tussen heavy en gevoelig. Met name de stem van Van Giersbergen maakt de plaat toegankelijk voor een brede doelgroep. De plaat wordt dan ook jubelend ontvangen door zowel metal- als rockpubliek en de single Strange Machines bereikt zelfs de Top 40. Mandylion verkoopt meer dan 130.000 exemplaren en staat maandenlang in de Mega Top 100.
Door het succes van Mandylion vertrekt The Gathering uitgebreid op tournee in de Benelux, Duitsland en Zwitserland. Gedurende de zomer is de groep te zien op elk zichzelf respecterend Nederlands openluchtfestival en doet in augustus een afsluitend optreden op Lowlands. In het najaar van 1996 begint The Gathering met het opnemen van een nieuw album, dat de succesvolle voorganger moet gaan overtreffen.
Het vierde album Nighttime Birds verschijnt in 1997 en borduurt grotendeels voort op Mandylion, maar is wel iets rustiger en pop-georiënteerder. In mei speelt de band op Pinkpop en met de positieve kritieken in de achterzak gaat de band in het najaar opnieuw uitgebreid toeren. The Gathering staat onder meer op het Deense festival Roskilde.
Het vijfde album van The Gathering komt uit in 1998 - een dubbel-cd getiteld How To Measure A Planet? - en is geproduceerd door Attie Bauw (Fight, The Scorpions en Tröckener Kecks) en opgenomen in verschillende studio's in Amsterdam. Het album laat de meer ingetogen kant van de groep horen. Naast gitaren is er ook ruim plaats voor toetsen en samples. Het bombastische heeft plaats gemaakt voor overwegend rustig materiaal. Het album wordt voorafgegaan door de single Liberty Bell. The Gathering toert door de Verenigde Staten, Mexico en Engeland.
In 1999 ontstaat een relletje tijdens de Amerikaanse tournee als de groep bij een gepland concert in Colorado verstek laat gaan. Naderhand blijkt dat de groep nooit op de hoogte was geweest van de boeking. In het voorjaar start The Gathering haar eigen label, Psychonaut Records. In november verschijnen daarop door Attie Bauw geremasterde versies van de twee eerste albums Always... en Almost A Dance. Verder kondigt de groep een dubbele live-cd en een verzamelaar met B-kantjes en studio-outtakes aan. Een ruzie met platenlabel Century Media zet dit plan echter op losse schroeven. Uiteindelijk besluiten band en label zich te beperken tot een enkele live-cd, Superheat.
Begin januari 2000 verschijnt het live-album Superheat dat net als de voorgaande albums de Album Top 100 haalt. In de zomer verschijnt tevens het nieuwe studio album If_Then_Else waarbij strijkers en blazers worden gebruikt om de sound te verbreden. In augustus speelt de band weer op Lowlands.
Vervolg: zie aguadeannique2007 video's - Jelena
Not emo in any way shape or form. The Gathering is a trip rock band, not an emo band. They left their doom/gothic roots back during Nighttime Birds/How to Measure a Planet.
Lovely band, sorry Anneke left :(
LordofOran 3 years ago 56
how could this possibly be considered emo??? lmao whoever said it is musically retarded.
ChasitySK 2 years ago 46