26 listopad 2010, g. 19.00
Lubelskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych
Galeria Lipowa 13 - ul. Lipowa 13, Lublin
Krzysztof Niemczyk (1938-1994) był kultową postacią krakowskiego środowiska artystycznego. To wszechstronny przedstawiciel artystycznej awangardy -- pisarz, malarz, performer i sytuacjonista.
Od początku lat 60. uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa. Z charakterystycznymi drewnianymi ptaszkami i białymi skrzydełkami przymocowanymi do ubrania pojawiał się w mieszkaniu Stanisława Czycza i Adama Macedońskiego, recytował swoje wiersze w Jazz Klubie Helikon. Publikował swoje wczesne opowiadania w „Forum" Stanisława Stanucha i „Krakowskim Almanachu Młodych" opracowanym przez Adama Włodka.
Największą jednak sławę przyniosła mu książka pt. Kurtyzana i pisklęta, czyli Krzywe zwierciadło namiętnego działania albo inaczej Studium chaosu, którą starał się wydać w Wydawnictwie Literackim w Krakowie od połowy lat 60. Jeszcze nieopublikowana książka zaczęła krążyć wśród ludzi w maszynopisie. Kiedy przeczytał ją Tadeusz Kantor, ogłosił Niemczyka geniuszem i z pełnym przekonaniem wprowadził go do środowiska plastycznej awangardy związanej z Galerią Krzysztofory i z warszawską Galerią Foksal.
W ten sposób Niemczyk poznał m. in. Kantorów, Hankę Ptaszkowską, Henryka Stażewskiego, Wiesława Borowskiego. Zachęcony akceptacją otoczenia z dużym zaangażowaniem realizował podejmowane wcześniej w spontaniczny sposób akcje w przestrzeni publicznej Krakowa, fotografował swoje ciało, malował, grał na fortepianie, dalej pisał. W 1968 roku brał udział w Pożegnaniu wiosny -- słynnym Balu w Zalesiu, który odbył się po dramatycznych wydarzeniach marcowych w domu Hanki Ptaszkowskiej i Edwarda Krasińskiego. Na Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze w 1969 roku razem ze studentami Kantora -- Mieczysławem Dymnym, Stanisławem Szczepańskim Tomaszem Wawakiem - brał udział w kontestującej całe wydarzenie akcji My nie śpimy, polegającej na ostentacyjnym nie spaniu właśnie. Tam też wspierał akcję Drugiej Grupy (Jacek Stokłosa, Wacław i Lesław Janiccy) mającą również charakter małej artystycznej rewolucji. Jego działania zostały dostrzeżone przez Pierra Restany'ego, który zaprosił go wówczas do udziału w wystawie Art Concepts from Europe w Galerii Bonino w Nowym Jorku. Sukces był niewątpliwy. Niestety okazało się jednak, że docenienie przez krytykę światową wiązało się z odrzuceniem Niemczyka przez Tadeusza Kantora.
Skazany na artystyczny niebyt nie przestał jednak tworzyć. Wspierany przez Ankę Ptaszkowską, Henryka Stażewskiego i grupę wiernych znajomych, którzy przy nim pozostali (Tomasz Wawak, Regina Obergard, Jacek Gulla, Andrzej Szewczyk, Zbigniew Warpechowski) i traktując całe swoje życie jako swoisty performance, Niemczyk pozostał na zawsze nonkonformistą, dla którego sztuka była stałym i nieodłącznym elementem rzeczywistości, a podejmowane wbrew wszelkim normom społecznym permanentne ryzyko stało się jego sposobem na codzienne funkcjonowanie. Zgodnie z zasadą, że „w świecie rzeczywiście odwróconym na opak prawda jest momentem fałszu" (Guy Debord) prowadził swoją małą rewolucję w przestrzeni prywatnej -- nie ukrywając jej jednak na zewnątrz -- co naturalnie nie spotkało się z akceptacją oficjalnych władz PRL, które dręczyły nieustannie drwiącego sobie z niej Krzysztofa Niemczyka.
Krzysztof Niemczyk zmarł w 1994 otoczony własną legendą i gołębiami, dla których pod koniec życia stał się swoistym królem.
Kuratorzy: Ewa Małgorzata Tatar, Dominik Kuryłek
Loading...
9:45
Wywiad z Ryszardem Niemczykiemby Karnozaur239,274 views
Link to this comment:
All Comments (0)