İKİ ŞEY
İki şey, kalitesiz insanın özelliğidir;
Şikayetçilik,
Dedikodu.
İki şey, çözümsüz görünen problemleri bile çözer;
Bakış açısını değiştirmek,
Kendini karşındakinin yerine koyabilmek.
İki şey, yanlış yapmanı engeller;
Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek,
Hiç hak yememek.
İki şey, gözden düşürür;
Laf kalabalığı, demogoji,
Kendini ağırdan satmak, övmek vazgeçilmezmiş gibi göstermek.
İki şey, İnsanı nitelikli insan yapar;
İradeye hakim olabilmek,
Uyumlu olabilmek.
İki şey, ekstra deger katar;
Hitabet ve diksiyon eğitimi almak,
Anlıyarak hızlı okumayı ögrenebilmek.
İki şey, çok geri bırakır;
Kararsızlık,
Cesaretsizlik.
İki şey, kaşif yapar insanı;
Nitelikli çevre,
Delilik.
İki şey, ömür boyunca boşa kürek çekmeni saglar;
Baskın yeteneğini bulamamak,
Sevdiğin işi yapamamak.
İki şey, başarmanın sırrıdır;
Ustalardan ustalığı ögrenmek,
Kendini güncellemek.
İki şey, başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır;
Niyetinin saf olması,
Ruhsal farkındalık.
İki şey, milyonlarca insandan ayırır seni;
Sorunun değil, çözümün parçasi olmak,
Hayata farklı orijinal bir bakış acısıyla yaklaşmak.
İki şey, gelişmeni engeller;
Aşırılık, mübala, abartı, ifrat,
Felakete odaklanmış olmak.
İki şey, çözüm getirir;
Tebessüm,
Susmak.
İki şeyin değeri kaybedilince anlaşılır;
Anne,
Baba.
İki şey, geri alınamaz;
Geçen zaman,
Söylenen söz.
İki şey, uğraşmaya deger
Sevgi,
Bilgi.
İki şey, hayatta önemli olan her şey içindir. Biz ne yazık ki bunları fark etmeyiz bile;
Nefes alabilmek,
Nefes verebilmek...
Link to this comment:
All Comments (0)