MODE PLAGAL - Βιος Παναγιωτου - Μποστ - Στη κοιλια του κητους

Mode Plagal is an originally Greek group who perform traditional Greek music blended with jazz, funk and other international styles. They have been described as "the preeminent ambassadors of the much-maligned vernacular Greek music in the 21st century"
The Athens-based band was formed in 1990 by Thodoris Rellos (saxophone, vocals), Kleon Antoniou (guitar, vocals) and Takis Kanellos (drums). They were joined in 1995 by Antonis Maratos (originally percussion, later bass); in 1997 by Angelos Polychronou (percussion); and in 2000 by Florian Mikuta (keyboards). After two albums of instrumental music, Mode Plagal and Mode Plagal II, they added vocals for their third album, Mode Plagal III. In 2002, they collaborated with Turkish group Bosphorus to record the album Beyond the Bosphorus. This track is from new (2010)cd called: "Sti kilia tou kitous"

Μετρώντας είκοσι χρόνια σταθερής παρουσίας στα ελληνικά αλλά και διεθνή μουσικά δρώμενα, οι Mode Plagal παρουσιάζουν το τέταρτο προσωπικό τους CD με τίτλο «Στην κοιλιά του κήτους» .




Το κομματι, "Βιος Παναγιωτου", ειναι απο τη "Φαύστα" του Μποστ.




Οι Mode Plagal είναι:
Θοδωρής Ρέλλος άλτο/ σοπράνο/βαρύτονο σαξόφωνο, φωνή
Κλέων Αντωνίου ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Florian Mikuta πλήκτρα
Αντώνης Μαράτος μπάσο
Τάκης Κανέλλος ντραμς, φωνή




Ο Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ ήταν γνωστός σκιτσογράφος και γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος.
Γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1995. Ο Μποστ θεωρείται ότι κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς προσωπικό και αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος ως σκιτσογράφος, κειμενογράφος, θεατρικός συγγραφέας, αλλά και ζωγράφος.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η γλώσσα του και τα επίτηδες ανορθόγραφα κείμενα.
Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, γελοιοποιώντας την καθαρεύουσα πίστευε ότι ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην ταχύτερη καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.

Category:

Music

Tags:

• MODE PLAGAL
• mode plagal
• Βιος Παναγιωτου
• Στη κοιλια του κητους
• Μποστ
• jazz
• funk
• saxophone
• sax

[inta88maggie]

Ανέβασε και τα υπόλοιπα κομμάτια αν μπορεις!

[pbogris1]

@inta88maggie Εχω ανεβασει και αλλα 3 κομματια απο το ιδιο cd, δες στο καναλι μου...!!!

[pbogris1]

Ολίγα λόγια για το έργον από τον συγγραφέα (από την πρώτη δημοσίευση του έργου στο Θέατρο , έκδοση θεάτρου, μουσικής, χορού & κινηματογράφου για το 1965.

[pbogris1]

Το γραψα το καλοκαίρι το 63, φιλοδοξώντας να έχω στο συρτάρι κι ένα έργο που να μην είναι επίκαιρο και να μπορή να παίζεται ανεξαρτήτως εποχής. Την ιδέα την πήρα από μια «τραγική ιστορία» που είχα δώσει προ ετών ως σκίτσο στον «θεατή», τότε που ένας καρχαρίας στο Κερατσίνι έφαγε κάποιο παιδί που κολυμπούσε.

[pbogris1]

Αυτός στάθηκε ο πυρήνας της «Φαύστας», της «απολεστείς κόρης». Ποιητική αδεία, ο συγγραφεύς, το παιδί το έκανε κοριτσάκι και το εβάπτισε «Ριτσάκι», επειδή ήδη το δραματούργημα το είχε αρχίσει σε δεκαπεντασύλλαβο και τον εξυπηρετεί η πρωτότυπος ρίμα (αν του εχρειάζετο αγοράκι, να είσθε βέβαιοι, ότι, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, θα το έβγαζε Γρηγοράκη).

[pbogris1]

Αυτή ήταν η μόνη δυσκολία που αντιμετώπισε ο δραματουργός. Στο Κερατσίνι, το παιδί εξαφανίστηκε. Στη «Φούστα», το «Ριτσάκι» ξαναβρίσκεται με τους γονείς του, έπειτα από 20 έτη, βγαίνοντας από την κοιλιά του κήτους που ψαρεύει ο μανιώδης ψαράς πατέρας. Παρ όλο που κατ αρχήν το έργο γράφτηκε ως «σκηνικό παιχνίδι» στο σημείο αυτό όπου η κόρη αφηγείται για τις χώρες που είδε ταξιδεύοντας χρόνια σ όλες τις θάλασσες

[tsakalakos1331]

Το έχεις ακούσει κανείς σε άλλη έκδοση αυτό; σε κάτι πιο smooth

[pbogris1]

θα γινόταν «πολιτικό» με την παρεμβολή μερικών στίχων τρεχούσης επικαιρότητας, και το Ριτσάκι θα έλεγε στους γονείς του γνώμες για το Βιετνάμ, για την Κύπρο και τον Άγιο Δομίνικο, που υποτίθεται ότι γνώρισε παραπλέοντας τις ακτές τους. Ο σκηνοθέτης όμως δεν ήθελε πολιτική και ο συγγραφεύς δεν επέμεινε. Τελικά το Ριτσάκι είπε μερικά ανώδυνα πράγματα για το Θιβέτ και τη Μογγολία και έτσι συγγραφεύς και σκηνοθέτης έμειναν φίλοι.

[pbogris1]

Αυτό το καλό έχει η «Φαύστα». Συσφίγγει τους δεσμούς σκηνοθετών και δημιουργών. Επιπροσθέτως έχει τας εξής πρωτοτυπίας και προσόντα: α) Με την παρεμβολήν 17 τραγουδιών γίνεται «μιούζικαλ» διαρκείας 2 ωρών. β) Αφαιρουμένων των τραγουδιών γίνεται «μονόπρακτον» μιας ώρας. γ) Δια της προσθέσεως 30-40 στίχων μεταβάλλεται εις έργον «πολιτικό» και δ) Δια της αφαιρέσεως των πολιτικών αιχμών γίνεται «σκηνικό παιχνίδι».

[pbogris1]

Είναι, δηλαδή, έργον αυξομειούμενον εις διάρκειαν, κατάλληλον δι όλους τους θιάσους και δι όλας τας σκηνάς, πράγμα που ουδείς συγγραφεύς κατάφερεν εις την παγκόσμιου δραματογραφίαν. Αισθάνομαι δε ιδιαιτέρως υπερήφανος, διότι αυτό που ο Σαίξπηρ και ο Αισχύλος δεν κατόρδωσαν να πραγματοποιήσουν το κατόρθωσα εγώ χωρίς να κουρασθώ πολύ. Έτερον δεν έχω να προσθέσω.

Μπόστ