soños que camiñan

Isto é a historia dun soño. Un soño que vivía no aire, que alimentaba as esperanzas da humanidade pero que non sabía como, cando e onde hubicarse.
1. Atopou o seu lugar espontáneamente polo esforzó e a ilusión. Facíase visible ante o mundo e repartiuse por moitas partes da xeografía.
2. Pouco a pouco foi tomando forma. Pouco a pouco, a vida impregnou o soño, foi extendendo as súas mans, enchendo unha praza que a partir de ese intre pasaría a chamarse Praza Indignada.
3. E o soño habitouse. Habitouse de humanidade, de esperanza e de xentes que antes non se coñecían e agora compartían unha mesma mente, un mesmo sorriso.
4. E o director tomou asento, a batuta e o espazo. Pouco a pouco comezou chegar xente a reunirse, a falar, a compartir. (5)
6 E tomamos o silencio, fixémolo reivindicativo. Un silencio que traspasou fronteiras, que tiña calor
7 E a ese soño puxémoslle música, son.
8 Emoción
9 Démoslle ás e liberamos os corazóns
10 E sumouse xente. Xente con voz. Xente sen medo. Xente que falaba. Xente que escoitaba
11 Abrimos o telón e deixamos fluir a maxia, o teatro...
12 E aínda que intentaron taparnos a boca e ponernos cadeas
13 -- 14 Fixemos todo o ruído posible, sentados, en pé... berrando e reclamando xustiza, responsabilidade
15 E agora o soño habita en nós e a nosa voz fala, é a nosa arma.
16 Unidos, xuntos cos corazóns altivos
17 Non deixaremos que a luz se extinga.
Avivamos un soño e non o podemos deixar que se volva durmir.
Os soños deixan de ser soños, comezan a ser reais cando comezan CAMIÑAR.

Category:

Nonprofits & Activism

Tags:

• soños
• que
• camiñan