Dile al faro, de Aurelio González Ovies.
La hora de las gaviotas, Premio Hispanoamericano de Poesía Juan Ramón Jimenez, Huelva 1992.
Dile al faro
que nuestra barca ha muerto,
que ocupen nuestra roca otros dos jóvenes
y que todas las tardes
la arena tenga huellas parando las mareas.
Lo siento de veras, pero tengo que irme
hacia la tierra adentro de los míos.
Música: Negra sombra
Mar adentro B.S.O, 2004
Carlos Núñez y Luz Casal
Negra sombra
Cando penso que te fuches
negra sombra que me asombras
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa
Cando maxino que es ida
no mesmo sol te me amostras
i eres a estrela que brila
i eres o vento que zoa
Si cantan, es ti que cantas
si choran, es ti que choras
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras
nin me dexarás nunca
sombra que sempre me asombras.
@MARIALOPEZDELVALLE1
Y que vivan las emociones! Gracias a ti por tus bonitas palabras.
Un saludito
Catamaram
catamaram 1 year ago
Este videopoema toma por asalto la sensibilidad y nos lleva entre los brazos de sus olas. Catamaram, has tocado el alma del bellísimo poema con dedos de espuma y canción de gaviotas y así nos lo comunicas. ¡¡¡GRACIAS!!!!!
Melisalexandria 1 year ago