Şivlilik....
Şivli şivli şişirmiş
Erken kalkan bişirmiş
İki çörek bir börek
Bize şivlilik gerek
Şivliiiiiiiii.....
Verenlerin oğlu olsun
Vermeyenlerin kızı ölsün...
Tekerlemeleride meşhur....
Konya'da, şivlilik üzerine bir çok mani dinledim. Sadece Konya'ya has bir üç aylar karşılaması. Hatta şöyle denebilir;
Üç ayların çocuk gözüyle karşılanması şivlilik. Bir bayram sevinciyle, bir bayram çoşkusuyla kapı kapı gezer çocuklar Konya'da. Kapıların zilleri şivlilik diye çalınır.
Balkonlara doğru şivlilik diye bağırılır.
Konyalı sırf çocuklar memnun olsun diye, onların gönlü hoş olsun diye, şivlilik olarak dağıtılacak ne varsa alır gelir üç-beş gün öncesinden.
Eskiden Bişi yapıp gelen çocuklara vermek, bişi'nin yanında birer avuç kırık leblebi, leblebi şekeri ve kuru üzüm vermek adettenmiş.
O günün şartlarında bulunabilen meyveler, meyve kuruları da çocuklara ikram edilirmiş.
Günümüzde ise;
Çikolatalar var.
Çeşitli gofretler var.
Topitoplar var.
Şivlilik niyetine çocuklara verilebilecek o kadar çok çeşitli yiyecek var ki, büyük marketleri görmek lazım...
Her aile maddi durumuna göre bir şeyler alıp kapısını çalan çocuklara dağıtıyor.
Amma en hoş olanı şivlilik diye, kapı zillerine uzanan çocukların karşısına bir şeyler ikram etmek için hazır bekleyen aileler.
Şivlilik yaşasın devam etsin diye, adeta bütün bir şehir kendiliğinden seferber olmuş bir vaziyette.
Bu yaklaşımı bir başka şehirde göremezsiniz.
Öyle umuyorum ki, önümüzdeki yüzyıla da taşınacak şivlilik.
Eski şivlilik günlerini yaşayanların anlattıklarına göre, fener alayları yok.
Şah leblebi denilen kırık leblebi yok.
Avuç avuç dağıtılan kuru üzüm yok.
Leblebi şekerinin ne olduğunu zamanımızın çocukları bilmiyorlar.
Bu güzel veanlamlı güne, Şivlilik diyen de var, Şivrilik diyende...
Çocukluğunu hatırlayan hemen herkesin birleştiği ortak bir nokta var.
Onu da bir dostumuz şöyle anlatıyor ;
Şivliliğin en güzel tarafı, şivlilik topladıktan sonra bir köşeye çekilip topladıklarımızı yemekti. Üç ayların bir an önce gelmesini bizim kadar bekleyen bir nesil olmamıştır.
Anadolu'nun bir çok şehrinde değişik uygulamaları görülmüştür.
Çocukluğumun başlangıcı rahmetli babamın görevi sebebiyle Bursa'da geçmişti.
O yılların çocukları olan bizler, Regaib Kandilinin olduğu gün, uzun ve kalın bir urgan alırdık elimize, zaten dar olan sokağı kapatırdık.
Kandil simidi, kandil şekeri, akide şekeri, beş-on kuruş vermeden geçemezdi kimse.
Ancak herkes bu duruma alışkındı.
Fileler yere konur, kese kağıtları açılır, kaç çocuk varsak çocuk sayısınca bir şeyler dağıtılırdı.
Bazılarıda cebine beş ve on kuruşlukları bozdurur herkese birer tane dağıtırdı. Değilse boş geçmeye çalışana yol verilmezdi.
Sırf bu yüzden sokak değiştirenler olsada, ne yaparsam yapayım çocukların elinden kurtulamadım diyenler vardı.
Şivlilik daha değişik bir gelenek.
En güzel tarafı da, hala sürdürülüyor olması.
Üç aylar bundan daha güzel nasıl karşılanır bilmem.
Çocuk çoşkusuyla, arkadaşlarınızla birlikte kapı kapı gezmeyi, şivrilik diye bağırmayı, şivlilik toplamayı ve bir köşede topladığınız şivliliği yemeyi nasıl unutabilirsiniz?
Yaşasın diye, yaşansın diye, yaşatılsın diye bütün çabalar.
Şivlilik toplamaya çocuklarını gönderenler, şivlilik alıp kapılarının zillerinin çalınmasını bekleyenler, mahalledeki bütün kapıları şivlilik diye çalan çocuklar bilerek bilmeyerek öyle güzel bir iş yapıyorsunuz ki....
Loading...
5:01
Derin Kökler - Şivlilik Geleneğiby turkudostlarinet915 views
Link to this comment:
All Comments (0)