Εφιαλτης

Μερικες σκορπιες σκεψεις
γιατι η μαριλου δεν κοιματε καλα τελευταια
ουτε και εγω

αποψε και παλι δε με χωραει ο τοπος..
αποψε και παλι η απουσια σου πλαναται στα αδεια δωματια..
...μου λειπεις..
αποψε και παλι οι σκιες ηρθαν να κυκλωσουν το κρεβατι..
...σκονισμενες σκιες..
το σκοταδι απλωνεται αργα κ αθορυβα γυρω μου..
η ανασα βγαινει κοφτη πανω στο θολο τζαμι..
και μεσα στου τρομου μου τη παραζαλη εγω αναρωτιεμαι μοναχα που να'σαι..
κι ισως....ισως...αν μ'ονειρευεσαι οταν κοιμασαι..


το αδειο κρεβατι τις κρυες νυχτες
μοιαζει με παγωμενη μαρμαροπλακα..
...ενας αιωνιος ταφος..
ψαχνω στα τυφλα ν'αγκιξω το χερι σου
μα δεν υπαρχει τιποτα διπλα μου...
κι ομως μεσα στο σκοταδι νιωθω δυο ματια να με παρακολουθουν..
ο Δαιμονας μου μού κρατα κι αποψε συντοφια..
αμιλητος αιωνιος φρουρος μου...
να ζει απο το φοβο μου
και να τρεφεται απο το σκοταδι της ψυχης μου...
καθως εγω στεκω αβουλη αλυσιοδεμενη
στον υγρο και κρυο ταφο μου..


κι αξαφνα το ρολοι του συμπαντος χτυπα μεσανυχτα
κι η σιωπη σπαζει σε χιλια ματωμενα θριψαλα
καθως ακουω απο τα βαθυ της αβυσσου φωνες
να καλουν τ'ονομα μου...

το τοπιο βαφεται κοκκινο
αιμα σταζει ο ουρανος στο προσωπο μου
κι η γη σιεται σιθεμελα
...καπνους ξερνουν οι ανοιχτες πληγες της..

δυο χερια με αρδαχτουν με βια
δυο χερια που καινε τις σαρκες μου...
-...πονω μα δεν εχω φωνη να φωναξω..-
και με πετουν στα ανοιχτα στοματα της βουλιμικης αυτης αβυσσου...
μαυρης..οσο κι αυτη της ψυχης μου..
κι η πτωση δεν εχει τελειωμο.......

Ξυπνω στο κρυο μου στρωμα
λουσμενη στον ιδρωτα
ενω η ανασα μου βγαινει με δυσκολια απο το στηθος μου που τρεμει

ανακαθομαι στο κρεβατι
ενω εχω ακομη τους ηχους απο τις αλυσιδες στα αφτια μου..

αναλυομαι σε καυτα δακρια
χτυπωντας με λισσα το μαξιλαρι
που φιλοξενει τα φρικιαστικα μου ονειρα..

νιωθω την υπαρξη μου να σιρρικνονεται
γινομαι τοση δα...γυμνη και απροστατευτη...
και μονο τη ζεστη αγκαλια σου ψαχνω
να με παρηγορησει
να κατευνασει την ταραγμενη μου ψυχη..

κι ολα μοιζουν τοσο ασημαντα πια
τοσο ματαια
μοναχα η Μοναξια σκαρφαλωσε στο προσκεφαλι μου
και νανουριζει τους φοβους μου..

και τιποτα δεν ειναι πια αρκετο
κοιτω στον ραγισμενο καθρεφτη το ειδωλο μου
ενα βλεμα κενο...χωρις ζωη...ζωντανο νεκρο..
το σωμα μου κουφαρι κουβαλα την ξεσκισμενη μου ψυχη..

νιωθω καποιον να μου σηκωνει το χερι..
η Απογνωση με βλεμα αδειο..
σφιγκει σαν ατσαλινη παγωμενη δαγκανα τον αψυχο καρπο μου
και με μια κινηση κανει το τωρα θριψαλα..

και καθως τα θραυσματα τρυπουν το κορμι μου...
καθως το αιμα χυνεται πηχτο...
με οση δυναμη μου απεμεινε
γραφω με αδυναμο και τρεμαμενο χερι
στο παγωμενο πλακακι
δυο λεξεις μοναχα....."Σ'ΑΓΑΠΩ"

Category:

Music

Tags:

• Εφιαλτης
• efialtis
• efialths
• milou
• marilou
• μιλου
• μαριλου
• ποιηση
• ποιημα
• σκοταδι
• μοναξια
• monaksia
• skotadi poihma
• poihsh
• rock angels

[skatoulia100]

@liakos46 ειναι απλο.....γιατι αγαπησε απλα και δυνατα....περα απ'οσο αντεχε η καρδια της...κι οταν αγαπας η απουσια γινεται μαχαιρι που βυθιζεται στα μυχεια της ψυχης σου...ετσι..απλα..και ερασιτεχνικα...παιδικα...αλλα περα για περα αληθινα...

εκεινη η καποια Milou

[liakos46]

Αναρωτιέμαι γιατί τόση λύπη και απαισιοδοξία απο μια νέα γυναίκα ;