Wolter Keers 1: Wat ben ik.

Voor onze zelfvoorstellingen hebben we 1 verzamelwoord en dat noemen we 'mijn persoonlijkheid'

Je weet, het is eigenlijk maar een onderwerp dat hier steeds weer ter sprake komt: het zoeken naar een antwoord op de vraag: 'Wat ben ik'?
Wat is ieder van ons? We hebben geleerd om ons aan te zien voor talloze dingen.
Ik zit. Dan betekent ik dit lichaam.
Ik loop. Dan betekent ik een van de activiteiten van dat lichaam.
Ik kijk. Ik hoor. Activiteiten van de zintuigen.
Ik denk. Het verschijnen en verdwijnen van gedachten.
Ik voel. Het verschijnen en verdwijnen van gevoelens.
Dat ik ben: een jongen of een meisje, een man of een vrouw.
Ik ben een Nederlander, een Europeaan. Ik ben politiek links of rechts. Ik ben een buurman of een buurvrouw, een neef of een nicht van die-en-die.
Allemaal sociale functies. En als je daar je best voor zou gaan doen dan zou je waarschijnlijk wel een paar honderd dingen ontdekken die je op een gegeven moment 'ik' noemt. Toch weet ieder van ons dat wij niet een paar honderd dingen zijn. Niemand hoeft je te komen vertellen dat je maar 1 bent. En dat is de grote tegenstrijdigheid in het leven van de mens dat, terwijl hij weet, als je hem met die vraag confronteert, dat hij 1 is, hij zich opstelt alsof hij duizend en 1 is.
Wij hebben steeds wisselende zelfvoorstellingen. Het ogenblik dat zo'n voorstelling verschijnt springen wij er in, we verweven ons ermee en we beleven die voorstelling als 'ik'. Als ik tegen iemand die ik niet ken zeg 'ja, maar ik kan aan je gezicht zien dat je vreselijk oneerlijk bent' loop je grote kans dat hij diep beledigd is. Waarom? Omdat hij van zichzelf een voorstelling wenst te hebben van iemand die eerlijk is en omdat hij wenst dat ik ook hier een voorstelling heb van hem of haar die eerlijk is.
Dus wij hechten een wereld van waarde aan die voorstellingen, die toch maar een paar seconden in ons hoofd verschijnen en dan weer verdwenen zijn en misschien wel nooit meer terugkomen.
Voor al die dingen: dat lichaam, de zintuigen, het functioneren van de geest, denken en voelen, en die zelfvoorstellingen hebben we 1 verzamelwoord en dat noemen we 'mijn persoonlijkheid'. En nu is de tragedie dat zolang je gelooft in zo'n persoon, zolang je gelooft dat je een persoonlijkheid bent, dat je daar dan ook de slaaf van bent. Je kunt beter in de gevangenis zitten dan te geloven dat je een persoon bent. Dat geloven jullie nu niet, maar ik hoop dat de dag komt dat je ziet dat het wel zo is. Als ik nu de keuze heb van door één of andere magische truc weer te geloven dat ik een persoon heb, of een jaar de bak in, dan ga ik liever een jaar de bak in.
Dag in, dag uit zijn wij bijvoorbeeld bezig, met inzet van tonnen energie, om door een ander geaccepteerd te worden. Wat moet geaccepteerd worden? Die voorstelling in ons hoofd. Zo leveren we met onszelf een uitputtingsslag, allemaal ten bate van voorstellingen in ons hoofd. Mijn vraag: 'Ben je een voorstelling in die eigen kop van je'? Zo ja, dan moet die voorstelling er altijd zijn, wat je bent is er altijd. En je hoeft niet langer dan 10 seconden te kijken om te zien dat die voorstellingen er helemaal niet altijd zijn. Die komen maar af en toe eens een keer. En bovendien is die voorstelling de ene keer zus en de andere keer zo. Dus wij leven werkelijk als een soort .. niet eens schizofrenen, een soort polyfrenen, die nu eens dit plaatje, dan weer eens dat plaatje aanzien voor zichzelf en navenant handelen, gevleid zijn, kwaad worden, proberen aanvaard te worden, pressie uitoefenen en ... de lijst is lang.

Category:

People & Blogs

Tags:

• advaita
• bewustzijn
• zelfrealisatie
• zelfonderzoek
• absolute
• vrijheid
• ongedefinieerde
• aanwezigheid
• nondualiteit

[franciscollet]

huhu welk point

[franciscollet]

Heel helder en duidelijk uit gelegd. Straight to the point.

[Emilia1963]

Mooie uitleg... vroeger een verhaal voor mij, nu een innerlijk weten. Er is geen ik. Er is een verschijnen in dat wat IS.

[elholandes]

tja, het is moeilijk maar beetje bij beetje ben ik beter in staat om de vraag te beantwoorden 'wie ben ik?'. Gedachtes gebeuren gewoon. Ik doe in principe helemaal niets. ZO is het ook met sensaties in het lichaam. Die gebeuren gewoon. Ik doe niets.