Razmik Arzooian - Daniel Varujan - ՄԵՆԱՒՈՐ
Uploader Comments (Yavalia)
Top Comments
-
fantastico,gracias
-
Razmik Jan inchbes mishd hrashali er.
Wow,I am proud of you DAD.
Dro
All Comments (20)
-
The reader is a real feeler...
Daniel Varujan is here...
No one can vanish his soul...
As his stanzas smiles and breathe
In spite tortures that he faced
He remains everywhere
Whole and all
-
ՄԵՆԱՎՈՐ
Դեկտեմբերի պայծառափայլ իրիկուն.-
Երկընքին տակ, ադամանդի նըման ցուրտ,
Ուղեկորույս հովը կ’անցնի մայելով:
Վըճիտ լույսերն աստղերուն
Արյուն կու լա սառույցին վրա լճակին:
Հոգիս կառչած մըտածումի մը համառ`
Կը սպասե գոց պատուհանին ետև լուռ...
Չեկա՜վ. –«Եվ ա՛լ պիտի չըգամ»,– ըսավ ան:
-
Որբ շեմիս վրա մըխիթարիչ քայլն անոր
Պիտի բընավ չըծաղկի.
Եվ դեռ հոգիս կը սպասե՜:
Ի՜նչ մենավոր սենյակ, ի՜նչ կյանք մոռցըված.
Հիշատակի մեջ հանկարծ կը փըղձկի
Սիրտըս տըրտում... Կը փըղձկի՜...
Ըզգացումներն այսպես կուլան մութին մեջ,
Քաղցըր, տըրտում, անհագո՜ւրդ:
Եվ կը խըմեն շրթունքներես
Արտասուքներս հոսանուտ:
-
Ո՜հ, ի՛նչ ցուրտ է հոս, Տե՛ր իմ.
Հանգեր է կայծը վերջին,
Կըրակարանիս մեջը քամի՜ն կ’ողբերգե:
Կը զգամ եղյամն այս թողլըքված խուցին մեջ,
Որ մազերուս վըրա սև
Ձյունասպիտակ ծաղիկներն իր կը բանա.
Բոլոր աստղերն, երկինքեն վար սառնաշիթ,
Օրհասական յուղն օծման
Ճակատիս վրա կը հեղուն:
-
Կահերուն տակ թաքթաքուր
Ամեն վայրկյան մութն ավելի կը բարդի,
Կը տարածե անկողինիս վրա արդեն
Դամբանական ծածկույթը իր սևաշղարշ:
Ո՛հ, չեմ ուզեր, ես չեմ ուզեր այս ժամուն
Լամբարիս լույսը մատնիչ.
Վարագույրիս ժանյակներեն կաթկըթող
Լուսնկան բա՛վ է ինծի:
Մարդիկներուն շըռայլորեն տալե վերջ
Ավյուն և սեր, ծաղիկներն իմ էության,
-
Գըտնել զանոնք միշտ ծանծաղ,
Գըտնել Աստված միշտ ըսփինքս
Ոչնչությունը պըճնող,
Եվ հեռացվիլ այն սիրելի էակեն`
Որուն թարթափը կոպերուն կը բավեր
Արծարծելու համար կրակներն արյունիս,
Միսիս ճենճերն, սըրտիս բուրվառն հոտևան,
Հիմա, ավա՜ղ, ի՞նչ կը մընա ալ ինծի.-
Մոխի՜ր, մոխի՜ր, և ավերա՜կ. և նույնիսկ
Խորունկ սոսկում մ’իմ իսկ անձիս նայելու:
-
Ո՜հ, չեմ ուզեր, ես չեմ ուզեր այս ժամուն
Լամբարիս լույսը մատնիչ:
Երբ ա՛լ դատարկ է հոգին
Ահավոր է տեսնել հատակը անոր:
Փլատակներուս կանգուն մնացած կատարին
Լուսնին ոսկի ծեփող մեկ շողը բա՛վ է:
Ես չե՜մ ուզեր լամբարիս լույսը մատնիչ.
Բայց լուսինն ալ, ավաղ, լուսինն ալ ահա
Հո՛ն, դըրացի երդին ետև ծածկվեցավ:
-
Հովը կու լա, կը կաղկանձե, կը թըռչի:
Կրակարանիս մեջ պաղեր է մոխիրն իսկ:
Հովը կ’ոռնա... հովը բացավ մեղմորեն
Պատուհանիս փեղկը հին:
Ո՜հ, ո՜վ Տեր իմ, ո՜վ Տեր իմ,
Չայցելված ասյ սենյակը ո՜րքան ցուրտ է.
Արցունք մ’ահա մարգարտի պես սառեցավ
Ծայրին վըրա թարթիչիս,
Եվ սիրտըս դեռ տըրտո՜ւմ տրտո՜ւմ կը փըղձկի:
ԴԱՆԻԵԼ ՎԱՐՈՒԺԱՆ
-
Hianali er!
VARAND NOW ON PODCAST...
Listen To Varand Poems Read By Aida Asaturyan And Razmik Arzooian (Hayk Dyutsazn) On Yavalia Podcast At Podomatic
Yavalia 1 year ago