علي گويم علي جويم - در مدح مولايم علي ( درویش امیر حیاتی)

درویش امیر حیاتی
علي گويم علي جويم - در مدح مولايم علي
استاد درويش امير حياتي متولد ۱۳۰۰ در صحنه و فرزند علي قلي حياتي نخستین تنبور نوازی است که توانست اشعار فارسی را بر روی ساز تنبور استفاده کند . ايشان يکي از پرآوازه ترين نوازندگان تنبور و يکي از نامدارترين مداحان است.نواختن تنبور را از ۱۲ سالگي نزد پدرش آغاز نمود و سپس در خدمت سيد نصرالدين جيحون آبادي مدت چندين سال به تکميل آموخته هاي خود پرداخت.شخصيت او در عين سادگي ، آميزه اي از عشق و شور و جنون است و همين ويژيگي ها باعث تفاوت عمده ي شيوه ي او در نواختن تنبور و خواندن آواز در مقايسه با ديگر استادان تنبور شده است.همين شوريدگي بود که باعث شد در جواني ۱۴ مرتبه به زيارت نجف اشراف برود.

پس از اين دوران بنا به تقاضاي دوستانش به تهران آمد و تا قبل از مرگش در تهران اقامت کرد.او با وجود اقامت طولاني در تهران و دوري از مراکز اصلي رواج موسيقي و مقام هاي تنبور ، توانست نه تنها ارتباط عميق خود را با موسيقي و مقام هاي زادگاهش حفظ نمايد بلکه بر بستر ذوق ، ظرافت و شوريدگي خويش ، شيوه اي منحصر به فرد را در اجراي مقام هاي باستاني و حقاني تنبور از خود به يادگار گذارد. در سال ۱۳۳۹ به دعوت مسئولان وقت راديو ايران ، آهنگ ماندگار(علي جويم علي گويم) و چند آهنگ ديگر را اجرا و ضبط نمود که اين امر عامل مهمي در شناساندن تنبور به خارج از منطقه کرمانشاهان گرديد.روش مضراب کاري او نيز با استادان ديگر تنبور متفاوت بود.تنبور خاص او که به «نداءالحق» موسوم است ، کاسه اي طنيني به مراتب بزرگتر از ساير تنبورها دارد.امير حياتي در سرودن شعرهاي کردي و فارسي نيز صاحب ذوق بود.تنها اثر او با عنوان (علي جويم علي گويم) که در آن به نواختن مقام هاي باستاني تنبور هم مي پردازد به همت آقاي محمدرضا درويشي و مرحوم سيد خليل عالي نژاد توسط موسسه فرهنگي-هنري ماهور منتشر شده است. درويش امير حياتي در دوشنبه ۲۴ بهمن ماه ۱۳۸۴ چهره در نقاب خاک کشيد روحش شاد يادش گرامي.

saeed_san

Category:

People & Blogs

Tags:

• saeedosan
• علي
• گويم
• علی
• جويم