Βαριά μεράκια στην Αδελφότητα Γαρδικιωτών, όπου ο Σωτήρης ο Σγούρος άφησε εποχή με το κλαρίνο του. Εδώ σε εκδήλωση στις 5 προς 6 Δεκεμβρίου 1998, κρατά με το καμπίσιο του, την παλιακή ιτιά και τα γυρίσματά του, τους γνωστούς μερακλήδες του Συλλόγου μας ως το πρωί. Όπως εύστοχα επισήμανε και ο καμεραμάν Γιώργος Βράκας: "δεν τελειώνει με τίποτα"... και όντως αστείρευτη πηγή φαντασίας στο κλαρίνο ο Σγούρος, έβρισκε συνεχώς νέα διέξοδο.
Ο Σγούρος ήταν ο τελευταίος μεγάλος, ο τελευταίος που μπορούσε να προκαλέσει τόσο έντονα συναισθήματα με το παίξιμό του, να γονατίσει και τον πιο επίδοξο χορευτή, να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης. Και ΠΟΤΕ δεν κορόιδευε ο Σωτήρης, σαν τους περισσότερους, να κάνει "τζάλα".... Έπαιζε ως τα χαράματα με ψυχή, όταν έμπαινε κι ο ίδιος στο μεράκι, ήταν αληθινός καλλιτέχνης, γιατί απέδιδε με βάση την αλληπίδραση με τους άλλους και το κέφι τους, που τον ανέβαζε κι εκείνον. Κι αυτό είναι η παρακαταθήκη αυτού του ακούραστου εργάτη της μουσικής... Ας είναι ελαφρό το χώμα, τόσο όσο αλάφρυνε τις ψυχές μας και μας λύτρωνε με το παίξιμό του...
Έτσι διασκέδαζε τους Γαρδικιώτες ο Σωτήρης...
DrGolis 2 years ago
Στη φωνή ο Λόζιος Χρήστος, στην ηλεκτρική κιθάρα ο Ρίζος, στο αρμόνιο ο Γιάννης Γεωργίου. Ο ήχος δεν είναι και ο καλύτερος, από βιντεοκασσέτα άλλωστε. Όμως αν ήσουν εκεί ανατρίχιαζες....
DrGolis 2 years ago