Βλέπω εικόνες από πάζλ να περνάν μπροστά απ τα μάτια μου, αυτές συνδέουν τα κομμάτια μου μες στις σκιές, καλοκαίρια και χειμώνες περνάνε δίπλα μου, σαν σφαίρες με αποφεύγουνε και χάνονται πίσω απ την πλάτη μου. Αναμνήσεις που στοιχειώνουν το μυαλό μου, αναμνήσεις θα χω πάντα δίπλα στο πλευρό μου. Ένα δάκρυ για έναν ήρωα που μ άφησε, ένα δάκρυ μια αγάπη στο σκοτάδι χάθηκε. Θυμάμαι ιστορίες, ψευτοαλητείες, γκραφίτι δήθεν ανηλίκων συμμορίες στις πλατείες, παιδιά που ζούσαμε κάθε λεπτό πάντα στο έπακρο ακροβατώντας σε ένα όνειρο μοναδικό, κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό απ την ταράτσα μας γεμίζοντας τα βράδια μας καπνό, αλκοόλ και σκίτσα στο χαρτί από στυλό..θυμάμαι από παιδί μικρό να ονειρεύομαι έναν κόσμο λίγο διαφορετικό.
Κλείνω τα μάτια και μου΄ρχονται flashback στο μυαλό απ τα παλιά σαν φιλμ στο σινεμά, δεκαετίες περνάνε και με αφήνουν αναλλοίωτο στο χρόνο
Εικόνες βλέπω στο παρελθόν, στιγμές θυμάμαι, για όσα πέρασαν γι αυτά πάντα λυπάμαι. Ζωή σαν μάχη καθημερινά, Ανάληψη και Βύρωνας, πλατείες και στενά, γυμναστήριο, μπρος στα σκαλιά βλέπεις γκραφίτι, μπύρα ανάμεσα στα πόδια μου, φέρμες από πούστηδες, τσογλάνια να θέλουν τσαμπουκά όμως το μυαλό μου ήταν ψηλά εκεί που φτάνει ο πλανήτης. Ονειρεύτηκα μα τα μισά απ αυτά ήτανε ψεύτικα. Θυμάμαι να αλλάζω χαρακτήρα, να γίνομαι αλλιώς γιατί ο κόσμος ήτανε βάρβαρος, σκληρός. Αυτό που έβλεπα μικρός, αυτό που θέλω να σκέφτομαι, να έχω στο μυαλό. Ώρες ανέμελες οι πρώτες αναμνήσεις, φυλάω αυτές για να θυμάμαι το ποιος στα αλήθεια είμαι και για να ξέρω μόνο εγώ το τι θα πρέπει να φοβάμαι _ θυμάμαι, θυμάμαι..
Κλείνω τα μάτια και μου΄ρχονται flashback στο μυαλό απ τα παλιά σαν φιλμ στο σινεμά, δεκαετίες περνάνε και με αφήνουν αναλλοίωτο στο χρόνο
Και ενώ τα μάτια ανοίγουν, βλέπω μέρες να περνάνε μπροστά μου σαν παλιά ταινία ξεχασμένη, σκεπασμένη μ αναμνήσεις, σκέψεις, λέξεις, όνειρα που δεν γίνανε πραγματικότητα..έμειναν όνειρα, σκοτεινές φιγούρες σ ένα θέατρο σκιών, σκιές που σβήνονται και χάνονται. Περιπλανήσεις στα στενά της πόλης, γραμμές διαγράφονται στο χάρτη μου με cans χρώματα. Θυμάμαι ονόματα, θυμάμαι πρόσωπα, θυμάμαι..όμως δεν ξεχνώ το πώς ξεκίνησα, πως έφτασα ως εδώ, κρατώ ρυθμό που με κρατά ζωντανό, δεν σβήνω ότι γράφτηκε, λάθη κι αν έκανα, απ αυτά μαθαίνω, περασμένα όχι ξεχασμένα..
Κλείνω τα μάτια και μου΄ρχονται flashback στο μυαλό απ τα παλιά σαν φιλμ στο σινεμά, δεκαετίες περνάνε και με αφήνουν αναλλοίωτο στο χρόνο
den afhnei peri8oria gia kahkh kritikh
maryousef 1 year ago 7
auta einai kommatia! sou thimizoun pragmata kai se vazoun se skepsh! respect co.v!
DENPAIZEIPROVLHMA 1 year ago 4