In 1972 zocht producent Rob du Mée filmers voor een drieluik naar verhalen van W.F. Hermans. Ditvoorst stond hoog op de lijst. Hij koos de novelle DE BLINDE FOTOGRAAF, over de confrontatie tussen een journalist en een onbegrepen genie. Voor de "persmuskiet"had Ditvoorst Ischa Meyer benaderd, maar toen deze beleefd weigerde, kreeg Gees Linnebank de rol.
Ditvoorst werkte voor het laatst samen met zijn boezemvriend Jan de Bont, die de straten van Amsterdam wist te vangen in een zeldzaam broeierig zwart-wit, en die met groothoeklenzen een surrealistische sfeer opriep. Net als bij Paranoia leverde Marco Klein ingehouden, intrigerende muziek.
Nieuw voor Ditvoorst was de absurdistische, zwarte humor.Herkenbaar zijn de vaste ingrediënten: de beklemming, het ouderlijk huis, het isolement van de hoofdpersoon, dit maal in extremo gevisualiseerd, en het macabere einde.
Fantastisch dat je deze film(s) hebt geplaatst! Het is een unieke filmer. Ongelooflijk dat hij destijds zo weinig waardering heeft gekregen in ons land.
kikcou 2 years ago