In Connie Palmens Lucifer wordt een van de belangrijkste componisten die Nederland kent slinks beschuldigd. Connie die om 'een onderwerp verlegen zat' en nu een weldoordachte karaktermoord pleegt. De door haar verzamelde roddels - zonder enig bewijs - als 'drama' gebruikt, in een poging een vileine dubbele moord te verdoezelen: één op Peter Schat en één op zijn werk. Connie draaide en loog bij Pauw en Witteman: over de gevoelens van de door haar gemanipuleerde zoon van Schat, ze loog over de wijze waarop ze haar zogenaamd 'journalistiek onderzoek' had verricht (waar ook ik slachtoffer van werd) en het meest schaamteloze: zij noemde hem een leugenaar bij het door haar vertoonde TV interview van 'haar' Ischa Meijer met Peter Schat. 'Acht jaar na dato kán je niet gek worden bij de gedachte aan dat moment'. (het moment dat hij zijn geliefde en moeder van zijn kind voor zijn ogen achterover de rots af ziet vallen) 'Eén jaar kan, twee jaar desnoods, maar acht jaar is onmogelijk' Zichzelf presenterend als 'detective' én psycholoog noemt ze hem vervolgens een leugenaar. En dat in één lange literaire adem: Haar Boek. Connie eigent zich daarmee de gevoelens toe van iemand die ze nooit gekend heeft en van wie ze wist dat hij haar -- naar aanleiding van haar boek I.M. -- niet hoog achtte. Zelf was ik bijna veertig jaar bevriend met de Peter Schat en tot haar dood met zijn vrouw Marina. Zijn directheid en natuurlijke oprechtheid bleek voor een aantal van zijn vrienden onmogelijk om mee om te gaan. Het leverde hem veel onenigheid op, vooral met leden van de Herenclub. Het ging hém daarbij nooit om de personen maar om de inhoud en het argument: muziek en politiek, in die volgorde. Zijn herziene standpunt ten aanzien van het Communistisch Cuba kwam hem duur te staan. Zijn publicaties van vroegere andere inzichten werden door de Clubvoorzitter als verraad gebrandmerkt, 'bevuilen van eigen nest', het soort beschuldiging dat ook Hirsi ALi later ten deel zou vallen, zij het door een andere megalomane Club. Peters royering maakte hem alles behalve monddood en dankzij zijn scherpe woorden zat er voor de Club kennelijk niets anders op dan met hun eerwraak te wachten tot na zijn dood. Onder leiding van Bubi (lees Max Pam HP 1 mrt) schreef Connie het grotendeels in het Hol van deze Leeuw, Bubi's huis in Frankrijk. Deze hedendaagse 'Salieri', een vroegere vriend van de componist, werd indertijd met enkele andere collega's publiekelijk door de componist geparkeerd bij een muziekstroming waarvan hij vond dat deze 'een doodlopende weg bewandelde'. Het werd hem niet in dank afgenomen. Nu zijn scherpe woorden onbereikbaar zijn, werd het kennelijk tijd om deze dubbele moord uit te voeren. Connie werd gebruikt en zij gebruikte de Heren, daarbij haar muzikale verstand lenend van deze Salieri. Een wild huwelijk en homoseksualiteit hebben niets te maken met talent en componeren, maar het wordt in het boek gebruikt om met een 'voor het noodzakelijke drama' bijeengeroddelde moord de aandacht af te leiden van het werkelijke doel: het elimineren van Schats oeuvre. Hij moest zich in Connies visie 'verlossen van zijn vrouw' om zijn homosexualiteit vrijuit te kunnen praktiseren. Van enige belemmering in die zin is echter nooit sprake geweest. Zij leefden samen, hadden beiden hun verhoudingen in een tijd dat de 'vrije liefde' usance was. Toen ik hem in 1965 leerde kennen was hij openlijk homoseksueel of correcter bi-seksueel. Dat was ook voor Marina toen al niets nieuws. Eén van hun trouwste vrienden én toeziend voogd van hun zoon Annemarie Grewel (Puck in het boek) wordt door Salieri als niet meer levende getuige opgevoerd. De haar op deze wijze toegedichte bijdrage kan door haarzelf niet meer ontkent worden. Eén van de bewijzen van de fieltige opzet van dit boek. Fictie zegt ze nu, maar wel meeliftend óp de roem en óver de rug van van Peter Schat, met naam en toenaam: Fictie ? Sleutelroman? Bij Pauw en Witteman gevraagd of zij de geinterviewden wel duidelijk had gemaakt wat haar perspektief was en het documentaire karakter ervan, draaide ze als een natte slak om eigen spoor: 'dat hadden zij zelf moeten weten'. Eén ding is zeker, had Marina dit boek kunnen lezen, ze had Connie met nagels gewapend haar huis uit gesleurd en alle hoeken van de Grachtengordel laten zien. Zo was ze wél, en ze kwam altijd fel en zonder enige terughoudendheid op voor haar zoon en geliefde Peter. Geen fictie.
Floris Guntenaar, 40 jaar bevriend met Peter Schat
Loading...
Net het boek gelezen. Vind het kunnen.
jetembrasse 4 years ago
haar leugens ?
tennisveld 4 years ago