In de Tweede Wereldoorlog was men erg gehecht aan de eigen fiets, ook al weegden ze zo zwaar als lood. Ze waren nog niet zo eindeloos voorradig als nu en wat er aan fietsen was, werd door de Duiters in beslaggenomen om de militaire logistiek van dienst te zijn. 'Wir fahren nach Engeland.' 'Plons, plons, plons!'
Tegenwoordig lijkt het alsof we niet weten waar we onze fietsen laten moeten. In de Dordtse binnenstad zijn ze niet meer meer welkom in het straatbeeld. Door de politie worden ze vakkundig verwijderd op plaatsen zoals bij het station en opgeslagen op bureau. Er is immers flink geïnvesteerd in overdekte fietsenstallingen. Weigeraars mogen een duit in het gemeentelijke collectezakje doen.
Een hoop fietsen belanden van de wal tussen Eendenkroos en Kikkerbeet in de sloot. Zou het zijn uit frustratie over het gebrek aan stallingsplaatsen, de kortere levensduur van plastic fietscomponenten, of komt het door de nieuwe generatie fietsenlichters? Het is natuurlijk een mooi onderwerp voor een surrealistisch schilderij, zo'n wrak, maar al dat schroot hoort niet thuis in de sloot. Buiten de (optische) vervuiling, is het ook zonde van al die grondstoffen. Dus, heb je nog een fiets nodig, of ben je hem kwijt? Zoek hem op laag water! Stadswandelaar Richard
Link to this comment:
All Comments (0)