ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΤΗΝ ΕΧΑΣΑ-ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΩΝ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΠΠΑ ΤΟ 1978 ΚΑΙ ΗΧΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΟΠΟΥ Η ΕΛΛΗ ΝΤΥΜΕΝΗ ΠΙΕΡΟΤΟΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑΦΑΝΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΗ ΚΑΙ ΕΔΙΝΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ,ΤΡΑΓΙΚΟΥ ΜΟΝΟΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΟΚΤΩ ,ΟΠΟΥ ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ,ΚΑΘΕ ΦΡΑΣΗ ΕΠΑΙΡΝΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Σ' αυτό το μικρό μονόπρακτο του Ζαν Κοκτό με τίτλο "στο πανηγύρι", ο ήρωας αφηγείται πως μέσα στην πολυκοσμία ενός πανηγυριού βρήκε αλλά και έχασε την γυναίκα των ονείρων του.
Στο πανηγύρι...στο πανηγύρι...
Στο πανηγύρι τη βρήκα και στο πανηγύρι την έχασα! Στο πανηγύρι!
Ήταν μεγάλο πανηγύρι!...με τη σκοποβολή του τις κούνιες του, τα αλογάκια του, τις μπουκάλες της σαμπάνιες και τις μηλόπιτες...!
Τα μπιλιάρδα κάνανε καραμπόλες, τα αλογάκια στριφογυρίζανε γύρω γύρω! Οι καραμπίνες σκόπευαν, οι μηλόπιτες μοσχοβόλαγαν...! Εγώ σημάδευα με μια καραμπίνα να βρω στόχο, κι εκεί την είδα...!
(...)
Μην πηγαίνετε ποτέ στα πανηγύρια!.. Εκεί βρίσκει ο ένας τον άλλον και έπειτα τον χάνει εύκολα!....Χάνονται...ξεχνιούνται.. και μένουν χωρίς να ξέρουν τ' όνομά τους!!!
Της φωνάζω: «Πώς σε λένε; Έι...έι έι..»
Την γυρεύω παντού, στα πανηγύρια...την ψάχνω!... Μα δεν θα τη ξαναβρώ!...

«Έι... έι...έι... Πώς σε λένε;...πώς σε λένε;»....
"Παρουσιάζω το πρόγραμμα μονοπράκτων-μονολόγων για να χαρώ σαν ηθοποιός και για να παίξω κάτι δύσκολο.Σ αυτή την ηλικία έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις απ τον εαυτό μου.Τα μονόπρακτα είναι μεγάλη πρόκληση,τα θεωρώ ακροβατισμούς κι έχω επίγνωση ότι μπορεί να πέσω απ το σκοινί αλλά το τολμώ.Θα προσπαθήσω να ισορροπήσω"
Αυτά είπε στους δημοσιογράφους η Ελλη Λαμπέτη τον Απρίλιο του 1978 λίγες μέρες πριν παρουσιάσει τα έξι μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση,στο θέατρο Κάππα.Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η Λαμπέτη εμφανιζόταν μόνη στη σκηνή ερμηνεύοντας μονόπρακτα:
Ηδη το 1950,είχε πρωτοπαίξει την Ανθρώπινη φωνή του Κοκτώ και στα 1971 στο Δημοτικό Πειραιώς παρουσίασε 5 μονόπρακτα μεταξύ των οποίων την Ψεύτρα,την Ανθρώπινη φωνή και το Την έχασα του Κοκτώ.

Category:

Entertainment

Tags:

• ELLI
• LAMPETI
• ELLH
• LAMPETH

[philipposathina]

Το "την έχασα" και η "ανθρώπινη φωνή", αυτοί οι δύο τόσο σπαρακτικοί μονόλογοι του Κοκτώ, έτυχαν ωραίων ερμηνειών... Μαίρη Αρώνη ( δεύτερο πρόγραμμα σχεδόν τριάντα χρόνια πριν) Sussana York (Αθήνα, γύρω στο -85) - που είχα την ευκαιρία να ακούσω και να δώ... Μόνο η Ελλη όμως τους ερμήνευσε σαν να τους ζούσε, μεταδίδοντας τόσο απίστευτα άμεσα τον σπαραγμό που αναδύουν... μα τι λέω "σαν"... η Ελλη δεν ερμήνευε στη σκηνή... ζούσε την αλήθεια των ρόλων της προσφέροντας θυσία τη ψυχή της κάθε μέρα..

[Kirkh70]

δεν το πιστεύω.Είχες δεί εκείνη την παράσταση;Τι τυχεροί που ήσασταν.Τι απίστευτα τυχεροί.Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να μας μεταδώσεις γράφοντας κάτι απ την ατμόσφαιρα,απ την Έλλη οτι θεωρείς πως μεταφέρεται

[oneiropagida2]

εχει εντελως θεατρικη φωνη με απιστευτες αποχρωσεις.Δεν ειναι τυχαιο που ο πρωτος στο yt που την ανεβασε να διαβαζει ειναι

Πορτογαλος!!Η μαγεια και η ποιηση της φωνης της ειναι πανω απο συνορα και...συμφωνα!

[margaritaglyfada]

ο μεγαλος ηθοποιος ακριβως εκει φαινεται,ειναι διαχρονικος.Εκτος του οτι υποκριτικα ηταν πολυ μπροστα απο την εποχη της,εχει τοση αληθεια κ δυναμη η ερμηνεια της που ειναι αδυνατον να μην σε αγγιξει,σε οποια εποχη κ οσα χρονια μετα αν την ακουσεις.Κ που να τη βλεπαμε κιολας!

[panosflens]

Υπεροχη,εξοχη,ανυπερβλητη Λαμπετη!

[iliac19]

έλλη λαμπέτη..........πριν απο 27 χρόνια......

[Mirrormiracle]

pote meta ??Mallon th lene apwleia gt to mono pou afhse auto htan ....

[1978christos]

Αλήθεια έχει καμία σημασία?

Για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό το νόημα του κειμένου...

Το άπιαστο όνειρο?

Ο ανεκπλήρωτος πόθος?

Η στιγμή ευτυχίας που γλυστράει από τα χέρια?

Μετά...Θα σου το πω μετά........

[Mirrormiracle]

e3hghste mou parakalw poia einai auth pou psaxeni ti sumvolijei k poio t onoma ths ???

[Mirrormiracle]

.... de tha tan h gluka pou htane ....

[1978christos]

-Πώς σε λένε ...Πες μου τ' όνομά σου?

-Μετά...Θα σου το πω μετά....

Ό,τι πιο τρυφερό και τραγικό έχω ακούσει σε θεατρική παράσταση...