"AH BIR ATAŞ VER" DILEK ESER

"AH BIR ATAŞ VER" DILEK ESER
Dumlupınar Denizaltısı Şehitleri Anısına...
4 Nisan 1953, saat: 02.15...
Yer: Çanakkale Boğazı...
Naraburnu açıkları...Uzun ve yorgun bir seferden dönen Dumlupınar denizaltısı, Naraburnu açıklarında İsveç bandıralı Nabold şilebiyle çarpıştı...
Sessiz, soğuk ve karanlıktı gece...
Dumlupınar başından aldığı şiddetli darbeyle birkaç saniye içinde sulara gömüldü...
Gemideki 81 kişilik mürettebattan sağ kalan 22 kişi, geminin arka bölümündeki torpido dairesine sığındı. Mahsur kalanların su yüzüne fırlattıkları telefon şamandırasıyla denizaltıyla temas kuruldu...
Sağ kalan 22 kişiyi kurtarmak için herkes seferber oldu...
Bu arada oksijeni idareli kullanmaları için aşağıdakilere gerekmedikçe konuşmamaları, şarkı-türkü söylememeleri, sigara içmemeleri söylendi...
Ancak, saatler süren kurtarma çalışmalarının sonunda, umutların tükendiği anda, karanlıkta bekleyen 22 kişiye her şey yine aynı sözcüklerle anlatıldı:
"Konuşabilirler, türkü söyleyebilirler, hatta cigara bile içebilirlerdi..."
Şamandıradaki telefon hattının öbür ucundan tüm Türkiye, denizaltında tevekkülle ölüme yatmanın hüzünlü ama başı dik türküsünü dinledi:
Bu türküden sonra son sözleri: "Biz ölsek de VATAN SAĞOLSUN"...

Category:

Music

Tags:

• AH BIR ATAŞ VER DILEK ESER
• Dumlupinar
• Sehitler
• Anisi
• Denizaltisi
• Biz ölsek de VATAN SAĞOLSUN...

[TheErdalyilmaz]

Bu hüzünlü öykü için yazılmış, türkü-ağıtı o kadar güzel yorumlamışsınız ki insanlara sanki o anları yaşatırcasına sayın D. Eser Hanım. Allah güzel sesinizi dertlerden korusun...