Wolter Keers 18: Zijn.

Om te zijn hoeven we niets te doen.

Ik vind het een leuke kreet om te zeggen dat de schepping, dus alles wat naam en vorm heeft, een dansje is van de natuur. Dat is ook maar een kreet, natuurlijk. Het is niet zo zwaar beladen. In India noemen ze het een dans van Shiva. Schitterend. Dat klinkt eigenlijk nog veel leuker. Maar ja, het blijven allemaal kreten. Maar ik ben, dat is geen kreet, dat is ervaring. Dat is heel zeker, dat is een feit. Van die feiten kunnen we uitgaan. Kijken wat feit is, wat waar is is altijd en overal waar. En voor iedereen. Standpunten zijn altijd heel betrekkelijk, dat zijn ... die horen bij het spiegelgevecht. Maar voor ieder levend wezen, voor een genie en voor een imbeciel, die hebben allemaal gemeen dat zij zijn. Ik ben, dat hebben wij allemaal gemeen. (2.00.00)
Wel, dit 'ik ben', wat geen naam en geen vorm heeft, dat heet met een Sanskriet kreet: atma. En om te zijn hoeven we niets te doen. Dit zijn is de vrijheid zelve. Die hele gebondenheid is een spiegelgevecht in die bol, hè, een ik dat je is aangepraat, van kleins af aan. Het zijn allemaal begrippen, we hebben geleerd van die begrippen subject te maken. En nu is het doel om door te krijgen dat het allemaal voorbijtrekkende objecten zijn. Er komt een idee aan, die zegt: "ik ben een kerel van twintig, veertig, zestig jaar oud, ik ben een vrouw van dertig, vijftig, zeventig jaar oud", is dat zo? Dit ding is niet zestig jaar oud, elke paar jaar wordt het helemaal vervangen, dus het is niet zestig jaar oud. "Iemand uit Hilversum", nee, het is net omgekeerd, die plek, die waarnemingen die ik Hilversum noem, die verschijnen in mij. Ik woon niet in Hilversum, Hilversum woont in mij. Ja toch? Maar terwijl zo'n gedachte komt, van "ik ben iemand van twintig of van veertig", zeg je "oh natuurlijk, klopt, burgerlijke stand", dus zo'n gedachte, die drie seconden duurt: "ik ben twintig, of veertig", dat ik dat was er zoëven niet, drie seconden geleden. Over drie seconden is het er ook niet meer, maar het zegt "ik ben twintig of veertig jaar oud" en dan zeggen we ja. We geloven zo'n begrip. Dus dat is de ogenschijnlijke gebondenheid, het geloof dat we hechten aan begrippen. Maar als je gaat onderzoeken: waanzinnig. Niets aan jou is twintig jaar oud, niets. Het is alleen twintig jaar geleden dat er iets, één of ander ... zo'n mormel werd ingeschreven in de burgerlijke stand. En schreeuwen dat het beest deed.
Maar tijd en ruimte zijn dingen die verschijnen in jou, en niet omgekeerd. Begrippen zijn dingen die verschijnen in bewustzijn, en niet omgekeerd.
Ik heb een horloge met batterijtjes om. Hoe laat is het eigenlijk? Oh ja. Ik heb mijn plicht gedaan, maar als jullie door willen gaan dan mag dat. Ik kan mij voorstellen dat het gauw te veel wordt of zo.
Vraag: emoties dan?
Antwoord: Emoties.
Vraag: Ja?
Antwoord: Ik heb in mijn privé woordenboek maak ik een onderscheid tussen emoties en gevoelens. Emoties zitten aan de oppervlakte en gevoelens zitten diep. Dat is gewoon een privé afspraak. Dus emoties zijn dingen waar ik al helemaal geen waarde aan hecht, dat zijn vaak would-be gevoelens of zo, oppervlakkig, maar ik denk dat, dit gezegd hebbende, dat jij bedoelt gevoel. Wat ik dus gevoel noem. En dan moet je natuurlijk zeggen dat als driedimensionaal verschijnsel het gevoel het diepste is wat wij hebben. Wat we kennen. Dat gaat tienduizend keer zo diep als het denken. Wel, op een gegeven moment merk je dat het denken je meeneemt -- denken zelf gaat niet zo diep, maar het neemt je mee naar steeds dieper -- en dan op een gegeven ogenblik wordt er een huwelijk gesloten tussen het denken en het voelen. Dat wordt één geheel. Zoals laat ik zeggen de aarde in haar binnenste een hete brei is, dat zou je dan gevoel kunnen noemen en de korst dat zou je dus het denken kunnen noemen, de buitenkant. Zoiets. Het is mogelijk om te komen tot een totaal inzicht, verdwijnen van de illusie, uitsluitend door begrippen op te ruimen, maar het is honderd keer zo gemakkelijk als het hart mee gaat doen. Mensen die alleen met hun hoofd werken, dat worden stukken perkament. Mensen die alleen met hun gevoel werken, die zijn levensgevaarlijk, die gooien alles ondersteboven, maar als er een evenwicht is dan is het uitstekend.
Maar het is ons zo ingestampt dat het denken het wetertje is dat je blijft maar telefoneren met die woordjes en die beeldjes die daar langs trekken. Niks tegen als het om computers gaat of zo, of om mooie satellieten, maar wat moeten voorbijflitsende dingetjes weten over mij? Dat kan toch niet?

Category:

People & Blogs

Tags:

• advaita
• bewustzijn
• zelfrealisatie
• zelfonderzoek
• absolute
• vrijheid
• ongedefinieerde
• aanwezigheid
• nondualiteit