Ε, είπα κι εγώ να κάνω λίγη πλακίτσα...
Και, κατ' αρχάς, ευχαριστώ το ΜΟΥ λυκάκι. Όλο το ελληνικό ΥΤ ξέρει ποιο είναι το ΜΟΥ λυκάκι: το πιο υπέροχο και αξιολάτρευτο και ολόκληρο και ταλαντούχο και υπομονετικό πλάσμα του κόσμου, ο Aggitis!!!! Αν ξέρατε τι τραβάει με την άγνοιά μου, θα με καταργούσατε και θα με διαγράφατε από τη λίστα των φίλων σας με συνοπτικές διαδικασίες!! Αλήθεια...
Και, κατά δεύτερον, να στείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Αθηνάαααααααααααα, και ας ξεκαρδίστηκε στα γέλια με την ασχετοσύνη μου! Αν πάντως δεν υπήρχε η Αθηνάααααααα τη συγκεκριμένη στιγμή στην άλλη άκρη της γραμμής να δίνει οδηγίες σε μένα, την άσχετη γιουτιουμπίστρια (μου θέλω και βίδεα, τρομάρα μου!), η ανθρωπότητα θα στερείτο τώρα τούτο δω το αριστούργημα!! (Διότι περί αριστουργήματος πρόκειται και δεν θέλω χάχανα!)
Το χαρίζω με όλη μου την καρδιά στην Αθηνά μου που της αρέσει ο Νιόνιος και ο τσάμικος ειδικότερα.
Το χαρίζω και στη Μιλένα, έναν άγγελο με το πιο υπέροχο γέλιο στον κόσμο, ένα γέλιο που έχει τρυπήσει την καρδιά μου!!!
Τσάμικος, Διονύσης Σαββόπουλος
(Αναδρομή, 1963-1989)
ΣΤΙΧΟΙ:
Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε
και τον προσπέρασε...
τι να ζητάει;
Επαρχιώτης στην Ομόνοια
μες στο ψιλόβροχο,
αρχές του Μάη.
Ψυχές πολύβουες
κι ούτε ένα πρόσωπο...
Τι καρτεράει;
Κλαρίνα παίζουν, κόσμος γλεντάει...
Τι ώρα πάει; Τι ώρα πάει;
Ξένος, ώς και στη χαρά του
μεσονύχτι του Σαββάτου,
τραγουδάκια μου κατάμονα,
αν σας αντάμωνα, θα έπεφτα κάτω.
Στο ρυθμό σας ονειρεύομαι
και ξενιτεύομαι στα βήματά του.
Κάπου εδώ έχω γνωστούς
αλλά τέτοιαν ώρα, μη βαρύνω τους.
Ζήτω η Ελλάδα και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό
Ελασσόνα, Λιβαδειά, Μελβούρνη, Μόναχο,
Αλαμάνα και Γραβιά, Αμέρικα,
Βελεστίνο, Άγιοι Σαράντα, Εσκισεχίρ,
Κώστας, Κώστας, Μανώλης, Πέτρος, Γιάννης, Τάκης,
πλατεία Ναυαρίνου, Διοικητηρίου και Εξαρχείων,
Αλέκος, Βασίλης, Άγγελος,
Μπιζανίου κι Αναλήψεως,
Αγίας Τριάδος και 25ης Μαρτίου,
η Ελλάδα που αντιστέκεται,
η Ελλάδα που επιμένει
κι όποιος δεν καταλαβαίνει,
δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.
Καλώς όρισες, πουλί μου,
μοναξιά ελληνική μου.
Από αγάπη φεύγεις, έρχεσαι,
πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου.
Κι απ' την έρμη την απόσταση,
παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου.
Απ΄τους δυο μας ποταμούς
θα γευτεί μια νύχτα η έρημος καρπούς.
να σε ρωτησω ρε φίλε στο 1:33 o Uwe Matschke τι δουλειά έχει ?
verkhovensky99 1 year ago 8
@verkhovensky99 Ε, είπε να μείνει και για κανένα καφεδάκι μετά το φαγητό! Φτιάχνουμε εξαιρετικό εσπρέσο, ξέρεις...
Η απορία σου πάντως, φιλαράκο, ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!!!!!
THUMBS UP!
kyrioskoks 1 year ago 4
"Στο απυρόβλητο"... "Τον λατρεύω τυφλά"... "Αριστοφανικός..." - Τέτοιες υπερβολές ούτε τον καλλιτέχνη κάνουν καλύτερο ούτε την πνευματική υγεία ευνοούν. (Είναι σαν το προεκλογικό παραλήρημα των "άλλων" που υποτίθεται ότι μας ενοχλεί.)
kravgi1 2 years ago
Μου αρέσει η πνευματική ΜΗ υγεία!!!
Θα με χαλούσε πολύ να ήμουν υγιής και να περιέφερα την... υγεία του μυαλού μου.
Μην ξεχνάς ότι γι' αυτό με αγαπάτε!
Και τώρα, άντε να δουλέψεις λίγο γιατί η πολλή σκέψη θα σε ρίξει έξω και θα μας γίνεις άχθος, χεχέ!!
kyrioskoks 2 years ago
Ιδιοφυης , σκεψου μοναχα το κομματια εγραφε πριν καλα συμπληρωσει τα 25 του χρονια, το φορτηγο το κυκλοφορησε στα 22 του αν δεν απατωμαι. ο Ελληνας Bowie... Ας ελειπε μοναχα ο "ρολος" του στις...διοργανωμένες απο τους εκαστοτε δημαρχους της Αθήνας, γιορτές
lemonostiftis 2 years ago 3
Προσωπικά, τον Νιόνιο τον έχω στο απυρόβλητο!
Αγαπώ ακόμα και τις αρνητικές στιγμές του (όσες και όποιες)!
Γιατί έχουν αυτό το κάτι που μου λείπει καθημερινά... έχουν κάτι από την ποίηση αυτού του θερίου... είναι κι αυτές μοναδικές σαν τον ίδιο.
Σε ευχαριστώ θερμότατα, φίλε!
kyrioskoks 2 years ago