Les Anarchistes - Anarkiistoj Anarquistas Anarchici Anarchists Anarchisten - Leo Ferre

C'est pour les enfant de Leo Ferre et pour ses amis, c'est-a-dire, c'est pour nous tous. ----------- It's for Leo Ferre's children and for his friends, will say, it's for all of us. ----------- Das ist für die Kinder von Leo Ferre und für seine Freunde, d.h. es ist für uns alle. ----------- 24 August 1916 -- 14 July 1993 ---------- Ferré was born in Monaco as the son of Joseph Ferré, director of staff of the 'Casino de Monte-Carlo' and the Italian 'Marie Scotto'. At the age of seven Leo joined the church chorus of the cathédrale de Monaco. He also started writing music at a young age. In 1926 he already composed songs to poems of Verlaine and at the age of 14 he wrote 'Kyrie d'une Messe à trois voix'. -----
In 1935 he went to Paris to study law and politics. After finishing his education he went in the army until 1940. After returning to Monaco he started writing music again starting with an adaption of 'Ave Maria' for his sisters wedding. As from 1941 he started writing more chanson like songs under the pseudonym 'Forlane'. After attending a concert of Charles Trénet, he offered him three of these compositions. Trenet recognised a great talent and persuaded him to come to Paris where he became a songwriter for famous singers of that era, like Edith Piaf, Renée Lebas, Yvette Giraud, Henri Salvador, Juliette Gréco and Les Frères Jacques. In 1947, appalled by crimes of war commited in the Spanish civil war, he wrote his first anarchistic song called 'Mon général' which was a five minute proclamation for the communist party. ------- In the fifties he started recording under his own name. Songs like 'Monsieur William', 'Le pont Mirabeau' (a poem by Apollinaire) and 'Paris-Canaille' where all recorded in this era. In 1956 and 1957 he recorded two albums with poems from his favourite poets, Louis Aragon and Charles Baudelaire. In the sixties, chanson vedettes like Charles Aznavour, Henri Salvador, Greco, Nicoletta and Dalida recorded his songs. At this time Ferré grew more and more into the communist ideas going around in St. Germain. Songs like 'Les temps sont difficiles', 'Poètes, vos papiers' and 'La mémoire et la mer' are more proclamations then songs. Even a song about his deceased pet monkey', 'Pépée', grows out into a statement. ------ Impressed by English artists like the Moody Blues he writes 'La solitude' in 1969. This is the beginning of a period in which Ferré mixes rock with chanson and his communist pamflets. Together with the band 'Zoo' he records two albums, next to the project 'Amour anarchie'. It is in this period that he composes 'Avec le temps', which became one of his signature songs, also thanks to a great interpretation of Dalida. During the seventies, Ferré starts to lead a reclusive live. In 1981 he refuses to perform for the president François Mitterrand. Instead he rather records a song for the IRA called 'Thank you Satan'. In 1983 and 1987 he undertakes an extensive concert tour through most of Europe singing his old chansons. ---- ---- Ferré le libertaire ---
Après s'être tenu longtemps à l'écart des événements politiques, y compris au moment du Front Populaire, Léo Ferré fréquente de plus en plus les milieux libertaires (à la fin des années 40, il avait accepté de participer aux galas de la Fédération Anarchiste), mais fait un détour rapide par le Parti Communiste Français, qu'il considérera toute sa vie comme un parti de référence. --- Puis dans un café parisien, il rencontre sa deuxième compagne Madeleine, femme de tête qui prend en charge le destin de l'artiste. D'ailleurs cette année-là, il écrit un opéra, "la Vie d'Artiste", qui révèle un véritable talent de compositeur. Quatre ans plus tard, il récidive avec un oratorio sur la "Chanson du mal-aimé" de Guillaume Apollinaire, qu'il crée à l'Opéra de Monte-Carlo. ---- En 1953, Léo Ferré chante en vedette américaine de Joséphine Baker, à l'Olympia. Il signe aussi avec la maison de disques Odéon pour qui il enregistre "Paris Canaille" créée l'année précédente par Catherine Sauvage. Il s'installe avec Madeleine et sa fille (qu'elle a eu d'un précédent mariage et que Ferré considère comme sa propre enfant) sur le boulevard Pershing à Paris. Malgré le peu d'argent dont ils disposent, l'appartement est toujours ouvert aux amis : Catherine Sauvage et le comédien Pierre Brasseur, les Frères Jacques et d'autres. --- --- Il 14 luglio 1993 moriva Leo Ferré. Un anno dopo, sul numero 23-24 della rivista "Il club degli autori" veniva pubblicato un ampio servizio tratto dal libro Leo Ferré, il cantore dell'immaginario Essendo esaurito quel numero della rivista, che ci viene ancora oggi richiesto da molti, ripubblichiamo il servizio ringraziando, per la gratuita concessione, l'editrice Elèuthera e l'autore Mauro Macario. ---

Category:

News & Politics

Tags:

• Ferre
• Leo
• les
• anarchistes
• music
• liberte
• fraternite
• egalite
• mort
• solitude
• anarchists
• anarchici
• anarquistas
• Thomas
• Kallay
• Hartz
• Zeitarbeit
• Jobcenter
• Ausbeutung
• Freiheit
• Gleichheit
• Demonstration
• Grüne
• Linke
• Atomkraft
• Datenschutz
• Espagna
• Paris
• Toscana
• Siena
• Monaco
• Kampf
• geht
• weiter
• erwerbslosenradio

[batkojomo]

En esperanto : LA ANARKIISTOJ

[mellum47]

Nie ma nawet jednego na stu, a mimo to istnieją I jeśli trzeba to zacząć kopniakiem w dupę Nie wolno zapomnieć, że to spłynie na ulice Anarchiści Mają czarną flagę i drwinę w Nadziei I melancholię, by móc wlec się przez życie Scyzoryki do krojenia chleba Przyjaźni I zardzewiałą broń, aby nie zapomnieli Że nie ma ich nawet jednego na stu, a mimo to istnieją I trzymają się razem, ramię przy ramieniu Radośni, a to dlatego, że zawsze trwają wyprostowani Anarchiści

[mellum47]

Nie ma nawet jednego na stu, a mimo to istnieją

Większość to synowie nicości, czy raczej synowie prawie niczego

Tak, że nigdy ich nie dostrzegamy, chyba że się ich boimy

Anarchistów

Umarli sto dziesięć razy, dla jakiego grobu i po co?

Z miłością w pięści o stół lub zgoła o nic

W duszącym powietrzu, które sprawia, że leje się krew

Uderzali tak mocno, że mogą uderzyć znowu

[mellum47]

Nie ma nawet jednego na stu, a mimo to istnieją

Większość to Hiszpanie, dowiedzcie się dlaczego

Trzeba wierzyć, że w Hiszpanii ich nie rozumieją

Anarchistów

Wszyscy zebrali ciosy i kamienie

Krzyczeli tak głośno, że mogą zakrzyknąć znowu

Mają serca na przedzie, a marzenia w środku

I dusze całe przeżarte przeklętymi ideami

[mellum47]

Był z pokolenia ich rodziców, facet po pięćdziesiątce, a przyjęli go jak swego, uwielbiali go, bo mimo różnicy wieku był taki sam jak oni. Był prawdziwym, najprawdziwszym anarchistą, człowiekiem idei - jak oni.

[mellum47]

Niedawno dorwałam płytę z koncertem Léo Ferré z Bobino z 1969. Niesamowite, jak oni go kochali, ci młodzi ludzie, którzy klaszczą i krzyczą w uniesieniu przez cały koncert. Wykonanie 'Anarchistów' jest co chwila przerywane, bo widzowie to przecież weterani Maja i chcą podkreślić, które fragmenty są dla nich szczególnie ważne.