Σ' άδεια δωμάτια η ψυχή, γυμνώνεται σκια τρελή στους τοίχους.
Σβήνει αργά σαν το κερί. Ψάχνει να βρει τους πόθους της τους μύχιους.
Με μιαν ανάσα γεννιέται στο κορμί. Στους άδειους δρόμους του μονάχη τριγυρνάει.
Σαν φύγει η σπιθα, του έρωτα η κραυγή, στεγνή, μονάχη κι έρημη γερνάει.
Φωνάζει, κλαίει δυνατά, λυγίζει σα κλαδάκι. Φαλτσάρει λίγο η φωνή στου πόνου το στιχάκι.
Σ' άδεια δωμάτια η ψυχή, καθρέφτες σπάει, ματώνει. Την είδαν άγγελοι να αιμορραγεί πάνω σ' ολόλευκο σεντόνι......................
Link to this comment:
All Comments (0)