Lo primero que sorprende del debut de Me And The Bees es que se han alejado un trecho del folk tranquilo que practicaban en sus inicios. Por una parte han mejorado en los juegos vocales y los arreglos, pero también se han decantado por un sonido más crudo, cercano al rock lo-fi de Pavement, Guided By Voices o The Breeders. Lo que antes era un susurro, ahora de repente ruge, lo eléctrico se sobrepone a lo acústico, y lo suave se vuelve punzante. Esther Margarit, que lleva la voz cantante, se me antoja como la niñita mona que primero te sonríe para luego lanzarte una pedrada. Temas como "Thank You So Much", "Aaahhh!!!" o "Now Alone Come Back" --que bien podría ser una canción de The Pipettes si no fuera por ese coro que dice "Why don't you go and fuck yourself" y eso punteo guitarrero del final- parecen decir: podemos ser dulces, pero, ándate con ojo, en el pastel hemos puesto clavos. Y aunque hacia al final se calman un poco y retoman el folk, mantienen en todo momento esa sabia combinación de registros, que al final es lo que enriquece el álbum y hace que se te pasen los dieciséis cortes en un suspiro. (MondoSonoro)
El grup creat per Esther Margarit (guitarra/veu) i Eli Molina (guitarra/cors), pren el seu nom d'una cançó de The Softies. Igual que ells, demostren tenir una excel·lent mà esquerra per a escriure i interpretar cançons que aixequen l'ànim de qualsevol que les escolti. Les seves composicions poden prendre un aire malenconiós que combina perfectament amb altres passatges més naïf, sense perdre en cap instant la frescor que caracteritzen el so de la banda. L'arribada de Verónica Alonso (bateria) i de l'ex-Half Foot Outside Carlos Leoz (guitarra/cors) afegeix una major riquesa de matisos al debut d'aquesta jove banda barcelonina.
'Fuerza bien'. (La Castanya, 2010)
http://www.myspace.com/meandthesebees
esta canción es dios.
UbeDeBendetta 9 months ago 2