Ален - Яблыкі (1998)

Словы Алена

Горад сціснуў мяне сваёй шэрай рукой.
Разыйшліся сябры і прыйшоў неспакой.
Дзе ж ты, шчасце маё? Вецер дзьме ад вакна.
Я схапіўся, а часу амаль што няма.

Як п'яны, тады я за горад пайшоў
І сцяжынку адну там шукаў - не знайшоў.
Адзвінелі даўно галасы салаўёў.
Лес, я ведаю: тут знікла лета маё!

Што было, адыйшло і не вернеш назад,
Але я адшукаў усімі кінуты сад.
Я падняў адзін яблык, а ён як жывы,
І ў далонях дрыжэў ад халоднай вады.

Прыпеў:
Яблыкі, апошнія яблыкі...
І плача лістапад, і кропляй па шчацэ
Апошні дождж.
Яблыкі, апошнія яблыкі...
А лета праплыло, як човен па рацэ.
Яно даўно прайшло.

Не хаваюся я за жыццёвай мяжой.
Захлынаюся самай салодкай ілжой,
У якой чую гром веснавых навальніц.
Перад лікам Хрыста я схіляюся ніц.

Над Сафіяй маёй кружыць чорны груган.
Нада мной і над Полацкам ліпкі туман.
Ён хацеў, каб я спаў, толькі я не заснуў,
І таму я ў вочы смяюся яму.

Што ж ты робіш, туман? Што ты можаш зрабіць?
Ён маўчыць, і так ціха паветра дрыжыць.
І ў садах над Дзвіной восень б'е ў званы,
Ды ніхто не пачуе, як плачуць яны.

Прыпеў.

Category:

Music

Tags:

• Беларусь
• Belarus
• Białoruś
• Bělorusko
• Bielorusko
• Belorusiji
• Белорусија
• спявак
• бард
• Сяргей
• Хамякоў
• Сергей
• Хомяков
• Наваполацк
• Новополоцк
• Navapolatsk
• Polatsk
• Полацк
• Полоцк
• аўтарская
• авторская
• песня