2,715

0

45

Oct 8, 2008

1 day ago

17

Poland

Przedszkole przyzakładowe

Fotografia

Każdy gatunek

Ciemność mnie otaczała i cisza,głęboka cisza.Jednak do moich uszu zaczął dobiegać,najpierw delikatny,potem coraz wyraźniejszy szum,cykliczny szum,narastał to znów cichł.Otworzyłem oczy,dookoła mgła lekko zagęszczała powietrze,a dzień wydawał się wyrwany ze snu, prawie nierealny.Poczułem się samotny,bardzo samotny.Zacząłem wzrokiem szukać kogokolwiek,czegokolwiek,ale nic prócz zasnutego delikatną mgiełką nieba.Popatrzyłem pod nogi stałem w piasku,hmmm to była plaża znikająca gdzieś daleko we mgle.Ruszyłem do przodu zostawiając na piachu ślady stóp.Szedłem przed siebie,dokąd nie wiem,miałem pustkę w sobie i dookoła. Poczułem napływające do oczu łzy,łzy smutku, bezradności, samotności.Skąd jestem,dokąd idę... W takiej obojętności szedłem przed siebie,słyszałem tylko szum,który teraz stał się wyraźniejszy ,przypominał plusk,ruszyłem w kierunku skąd dobiegał ten dźwięk...z mgły wyłonił się brzeg morza.Powietrze robiło się coraz bardziej przejrzyste,mogłem dostrzec, jednostajnie kołyszące się fale,które z cichym pluskiem rozbijały się o piaszczysty brzeg.Szedłem skrajem plaży,szedłem skrajem morza.Mimo uważnego obserwowania otoczenia nic nie przykuło na dłużej mojej uwagi.Bardzo daleko, tam gdzie niebo łączy się z morzem, nie było żadnej granicy.Morze przechodziło w niebo tworząc mariaż nie rzeczywistego połączenia w jedno dwóch tak krańcowo różnych istnień. Myśl po co, dlaczego tu jestem wbijała mnie w mokry piach plaży po którym coraz trudniej mi było iść.Patrzyłem natarczywie w horyzont,nie widoczny horyzont,nie widzącymi oczami...Z tęsknoty a może już z obłędu na horyzoncie zaczęło coś majaczyć, zarysowała się postać,serce zabiło mi mocniej,przyspieszyłem kroku.Nadzieja napełniła moje oczy łzami,a serce szczęściem,że oto zbliża się do mnie człowiek,za którym ruszę,pozostawiając za sobą smutek i samotność,a zabierając ze sobą radość, i nadzieję. Zwolniłem kroku, ten człowiek to była ona.Ona jedyna,ona najmilejsza,ona, którą zawsze znałem,ale do której nigdy nie chciałem się przyznać.Byliśmy już blisko siebie kiedy zauważyłem,że patrzy na mnie niewidzącymi oczami.Patrzyłem na nią,a ona przeszła przeze mnie jak duch,dobry duszek.Obejrzałem się za nią.Odchodziła coraz dalej,zostawiając mnie samego.Zniknęła w dali,tak jak zjawiła się.Opuściłem głowę,nie było żadnych śladów,ani moich,ani jej.Nie wypowiedziana pustka w środku zmusiła mnie do klęknięcia,zwinąłem się w kłębek, nakrywając głowę rękami.Cisza i szum,cykliczny szum,zamknąłem oczy....otoczyła mnie ciemność...cisza..-głęboką cisza...