სალოცავად საქართველოც მეყოფა...



უამრავი ნაკლის მიუხედავად ქართველს ისეთი თაკარა გული, უმზესი სული და მაღალი ბუნება აქვს მთელს სამყაროს დასწვავდა, კავკასიონის მარადი თოვლი რომ არ აგრილებდეს და აშოშმინებდეს".
-----------------------------------
მზე ჩრდილოეთით
არ ამოდის,
არც დასავლეთით...
და თუ ამოდის _ის მზე ა რ ა ა...

მზე ამოვიდა აჭარის მთებში, ზღვის ტალღებს მისწვდა...
მეგრულ ოდებს სხივებს "დაჰპირდა", იმერეთს - კონებს...
თითის წვერებზე "აწეულმა" დახედა კახეთს... დინჯად დაზვერა ქართლის ველები, ზვრებს გადახედა...
უშბას შეეხო მოკრძალებით დათოვლილ მხარზე და იალბუზზე წუთით ჩემოჯდა...
"არავის ვმსახურებდეთ, არცა ვმონებდეთ, გარეშე ღვთისა დამბადებლისა" - ასეთი იყო აღქმა ქართველი ერის ისტორიული ცხოვრების გარიჟრაჟზე...

-------------------------------------------------
გვქონდა აღმასვლა და დაღმასვლა - იალბუზამდე ასულები, დაღმა, ქვესკნელამდეც დავსულვართ და ქვესკნელიდან ზესკნელამდე მანძილიც ბევრჯერ გაგვიზომავს...
გენის "ჩამოძინებაც" გვინახავს და გენის "გამოღვიძებაც" განგვიცდია...
მაგრამ გამარჯვებულებსაც და დამარცხებულებსაც მუდამ არ გვყოფნიდა "რაღაც", ის "რაღაც", რაც უმთავრესი იყო და არის, ერის თვითგამორკვევისა და თვითშეფასებისათვის.

----------------------------------------------
მოდიოდენ, მოდიოდენ, მოდიოდენ,

ვინც აიდგა ფეხი სასიარულოდ,

ვინც იცოდა სიარული,

ვისაც უნდოდა თავის გამოცდა, სიკვდილთან ახლოს დგომა.

გზა მათი იყო საქართველოზე... და საფლავი მათი საქართველო...

იდგა სისხლი მდინარედ და გზა აგავდა აფთრის ნაკვალევს ხეობაში, ძვლებით მოკენჭილს...

... და საქართველო მეწამულ პორფირს.

რა არის მთელი ისტორია ძველი საქართველოსი, თუ არა. საბედისწერო დუელი...

სამშობლო როსკიპი ქალი არაა, მთვრალს რომ მოგენატრება და მაშინ გაიხსენებ, სამშობლო ტაძარია სალოცავი. მუხლზე დაჩოქილი უნდა იდგე მის საკურთხეველთან, ცალი ხელით პირჯვარს უნდა იწერდე, მეორეთი კი ხმალს იქნევდე, ეშმაკები რომ არ დაეპატრონონ... და კიდევ ერთი, შესაწირავის მიტანა ვერავინ ვერ უნდა მოგასწროს ამ ტაძართან. --
-----------------------------------------------------
მე ვარ თესლი ჩამოვარდნილი შენს მაცოცხლებელ ხნულში. გამაღვივე, აღმომაცენე და მამძლავრე მამულო ჩემო.
`დედაო ქართლისა, მე ვარ პირმშო შენი, მასვი რძე შენი, დამაყენე ფეხზე, გამიმაგრე მუხლი და მატარე შენს კურთხეულ მიწაზე.
`ზეცაო ქართლისაო, არ ჩამიქრო მზე ცის ლაჟვარდებში, არ მომაკლო სითბო და სხივი მაცოცხლებელი მისი.~
------------------------------------------------------
სამშობლო ისეთი `უსაშველო~ ფენომენია, რომელსაც ასაკი არ გააჩნია, ისევე, როგორც დედას, და დედასავით მარადიულია. გამოდის, რომ სამშობლო ყოველდღე გვბადებს, ყოველდღე იბადება ჩვენთვის, თავად კი არასოდეს არ კვდება, უკვდავია.

მაინც რა არის სამშობლო?

იქნებ რაფიელ ერისთავის ეს ორი სტრიქონია, `როგორც უფალი, სამშობლო ერთია ქვეყანაზედა!~ მაშ, იმხელა ლექსი რაღად დაწერა? ეს ორი სტრიქონი დასკვნაა მხოლოდ თუ ფორმულა?
ან იქნებ აკაკის `განთიადია~ სამშობლო? . . .
ან ვაჟას სიმღერა - `სამშობლოს არვის წავართმევთ, ჩვენც ნურვინ შეგვეცილება, თორემ ისეთ დღეს დავაყრით, მკვდარსაც კი გაეცინება!~
ვფიქრობ, სამშობლო დავით აღმაშენებლის `გალობანი სინანულისანი~ არის, დემეტრე მეფის `შენ ხარ ვენახია~, პაატა სააკაძეა, ქეთევანის დაშანთული მკერდი, თამარის გვირგვინი და `ვეფხისტყაოსანია~ . . .
იქნებ ვაზია სამშობლო? აბა, დააკვარდით, თუ დაბლარია, დაჩოქილმა უნდა დაჰკრიფო, თუ მაღლარია -- ცაში ხელაპყრობილმა. ორთავე საოცრად ჰგავს ლოცვას, ლოცვა კი არაფერს ისე არ უხდება, როგორც სამშობლოს.
ნოდარ დუმბაძე