Wszyscy mieszkańcy wichrowych! i Heathcliff - moja gradowa chmurka. Kocham ich:D

In the end, we rememeber not the words of our enimies, but the silence of our friends.

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Keep your head high gorgeous, there are people that would kill to see you fall...

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Pardon mua for my englisz, I hev only 98% on matura XD

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

I am sorry that I haven't been answering comments, messages, etc.
I'm so tired of school. :/

add &fmt=18 at end of url to get a HQ

|.........|
|.........|Put this on your
|.........|page if you have
|........O|ever pushed
|.........|door that said pull
|.........|

http://www.taniecwampirow.f...

I am making a slideshow for my friends. XD

Every Warrior of Light had a moment in his life, when he has been afraid to pick up the fight.
Every Warrior of Light has betraied and lied in his past.
Every Warrior of Light has lost faith in his future once or twice.
Every Warrior of Light has suffered because of things, which wasn't worth his suffer.
Every Warrior of Light has despaired that he is the Warrior of Light.
Every Warrior of Light has failed his mantally obligation.
Every Warrior of Light has spoken "yes" when he has wanted to say "no".
Every Warrior of Light has hurt somebody who he has loved.
And that is why he is still the Warrior of Light. Because he has experienced all this things and he hasn't lost his hope to be a better person.

Anger is a poison taht people drink with the hope taht it will sicken someone else- the object of their anger. Imagine yourself laying awake the night, you stomach tied in knots, consumed with burning hatred for another person. Now imagine that person you hate getting a good sleep, because that is probably what they are doing. Anger is a POISON.

"... surely you and everybody have a notion that there is, or should be, an existence of yours beyond you. What were the use of my creation if I were entirely contained here? My great miseries in this world have been Heathcliff's miseries, and I watched and felt each from the beginning; mygreat thought in living is himself. If all else perished, and HE remained, i should still continiue to be; and, if all else remained, and he were annihilated, the Universe would turn to a mighty stranger. i should not seem part of it... I am Heathcliff..."

Była dziewczyna. Nie miała nic szczególnego, tylko: nadszarpnięte nerwy, bóle głowy, książki i smoka. Zaraz, zaraz powiedziałam smoka? A tak. Była dziewczyna i był smok. Stanowili śmieszną parę: ona mała swoimi problemami a on wielki swoją nierzeczywistością. Dziewczyna lubiła siadać w najtańszej knajpce i rozpuszczać ból głowy w kawie. A smok? Smok nie pił kawy. Smok nosił za dziewczyną książki. Ale nie zawsze. Trzy razy w tygodniu wmawiali dziewczynie ,że smoka nie ma, a w pozostałe dni nosił za nią książki i siadał naprzeciwko gdy w najtańszej knajpce lutowała nadszarpnięte nerwy. Oczywiście smok nosił lutownicę.....

"I gave you my MUSIC. Make your song take flight.This is how you rapay me. Deny me and betray me."

A tam już pewnie sad przekwita i płatki jabłoni bieleją w trawie. A tam świergocą jaskółki naprawiające gniazda pod okapem dachu. Moje „tam" czasami zaskuczy nieoczekiwaną nostalgią, raptownym przebłyskiem pamięci albo rozgrzeją się oczy wspomnieniem podmokłej łąki, na której kwitną kaczeńce. Moje „tam" (a przecież tylu z nas ma jakieś swoje „tam") ma nazwę i miejsce na ziemi -- choć nie jest to tylko jedno miejsce i jedna nazwa. To są dwa sady, dwa dachy, pod którymi chowały się przed nadciągającym deszczem jaskółki, to są dwie kwitnące łąki. Ale to wszystko widzi jedna para oczu, opowiadają jedne usta, spisuje jedna ręka. „Tamto" przybliża się coraz bardziej wraz z oddalającym się czasem. Ten dziwny, niepojęty czas i jego zwichnięta proporcja. Czas przeszły zatrzymany, znieruchomiały. A przecież tak żywy, tak kruchy jak lodowaty muślin na kałuży ściętej pierwszym przymrozkiem. Czas, o który tak łatwo się zranić. Jak to jest, że czegoś -- lub kogoś -- już nie ma, a przecież wciąż jest? Coś -- lub ktoś -- odchodzi, a jednak tak naprawdę odejść od nas nie potrafi. Gubi się i niespodziewanie odnajduje. Bagaż naszej pamięci -- coraz cięższy do noszenia. Stara walizka, na dnie której zachowała siępierwsza ujrzana gwiazda spadająca z nieba i szept miłosnego wyznania, czyjś dawny płacz za ścianąi zapach mokrej sierści psa, którego imienia nie potrafimy sobie przypomnieć. Ta walizka naszej pamięci, do której czasami gubimy kwit z przechowalni albo nie potrafimy otworzyć pordzewiałego zamka, przestawiana z jednego kąta w drugi, żeby choć przez jakiś czas nie męczyła swoim widokiem, nie pozwala zapomnieć. Czasami śród nocy zaskrzypią jej zawiasy i wtedy coś „stamtąd" przychodzi we śnie; i wtedy jesteśmy znowu w złej lub dobrej części przeszłego życia.Wystarczy zapach kwitnących głogów, dobiegający wieczorem przez otwarte okno, kwitnąca samotnie dzika wiśnia na starym wiadukcie kolejowym, by otwarła się przestrzeń, o istnieniu której jeszcze przed chwilą nie wiedzieliśmy.[...]Chcę już odejść z tego przekwitającego gdzieś daleko sadu, lecz wciąż muszę odwracać sięza siebie, jakbym chciała upewnić się, że powróciłam dokładnie w to miejsce, które kiedyśbezpowrotnie pożegnałam. Sad niknie z oczu, lecz zaraz jego widok wraca z powrotem.

I have great younger sister, who make me laugh all over the time :D