Kokkino Metoxi

Χαίνηδες, σταυραετοί κι ατίθασα γεράκια
κλουθούν το χρόνο και πατούν στα κρητικά χαράκια.
Ποτές μου δεν ξελησμονώ τσ' αγώνες των προγόνων
που' ναι στολίδι στο φαντό παλαινών αγώνων.
Ασπίδα κάνω την ψυχή και την καρδιά μου δόρυ
στη μάχη που' χει νικητη τση λεβεδιάς την κόρη.
Αρχόντισσα του Λιβυκού και τσ' ανθρωπιάς γοργόνα
γενναία και αντάρτισσα θυμίζεις αμαζόνα.
Καβάλα στο περίφημο πολεμικό σου άτι
περνάς από του σεβασμού μέσα το μονοπάτι.
Έχεις ψυχή που δε λυγά και είναι απ' ατσάλι
Ρήγισσα λυγερόκορμη τα ζηλευτά σου κάλλη.
Μεσ' το φουσάτο του καιρού πάντα θα ξεχωρίζεις
και την τιμή στο καθαρό βλέμμα θα καθρεφτίζεις.
Στ' απομεινάρια που θωρώ στου σήμερα τσ' εικόνες
θαρρεύγομαι στου σαρικιού τσι κρεμαστές σταγόνες.
Αγάντα καπετάνισσα στο δύσκολο κατόπι
που' χει φουριάρικες πληγές στου νου το βοσκοτόπι.
Αρμάτωσε το σισανέ όπως τα χρόνια εκείνα
και παίξε «μπάλα» στο θεριό γυναίκα μερακλίνα.

Ρίμα αφιερωμένη στην Κρήτη. Του Νεκτάριου Λεουνάκη από το Συρίλι Χανίων

less