brusk666

Belki birilerine garip gelecek ama Kürt meselesinde nasıl bir zihniyetle karşı karşıya olduğumuzu anlamak için bu soruyu sormak gerekiyor: Siz Türkiye'de herhangi bir caddenin, okulun, meydanın veya herhangi başka bir yerin adında hiç "Kürt" kelimesinin geçtiğini gördünüz mü?

Bu soruya hiç kimse "evet" diyemez.

Bırakın Kürt kelimesini, yakın zamana kadar bu ülkede Kürtleri çağrıştıracak herhangi bir işaret bile bulamazdınız. Kürtlerin büyükleri, yazarları, alimleri ve başkaca değerleri yakın döneme kadar pek de bilinmedi; şimdi de layıkıyla bilinmez.

Bu ilgisizliğin en büyük sebebi Türkiye'deki hakim zihniyetin ve çeşitli çevrelerin Kürtlere karşı olan tahammülsüzlüğüdür...

Kürtlerin bu ülkede yaşadığı onca vahşet, katliam ve sürgün onların insanî taleplerine karşı olan tahammülsüzlükten kaynaklanıyor. Başka bir deyişle, birilerinin Kürt olduğunu bilmesi kendi kimliklerini korumak ve geliştirmek istemesi bu birilerine hep ağır bedellerle ödetilmiştir.

Hepimiz devletin okullarında eğitim gördük. İlgili ilgisiz ders kitaplarının çoğunda defalarca Türk ismi geçmesine rağmen bu kitaplarda bir defa bile Kürt ismi geçmez. Yalnızca bunun bir istisnası var: 1. Dünya Şavaşı sonrasında Osmanlı topraklarında kurulan zararlı ve yararlı dernekler sayılırken "Kürdistan" ismi bir defa geçmektedir. "Kürdistan Teali Cemiyeti" de bu zararlı dernekler arasında sayılırıken Kürt ve Kürdistan ismi "muzır cümleler" içinde geçer. Oysa bu dernek resmen Osmanlı idaresince kurulmuş ve desteklenmiştir. Dernek başkanı da dönemin Reis-i Şura-yı Devlet (Danıştay Başkanı) Seyid Abdülkadir Efendi'dir.

Bu derneğin zararlı dernekler arasında sayılması da kasıtlıdır. Kürt adıyla bir derneğin zararlı diye nitelendirilmesi Kürt çocuklarına, bu tür adların zararlı olduğu anlatılmak isteniyor. Bu tür yollara tevessül etmesinler diye bir nevi uyarılmış oluyor.

Kürt çocukları bir yandan başkalarının kahramanlığını, yiğitliğini, bilginliğini ve başklarının kültür zenginliğini duymak zorunda kalırken, öte yandan kendinin bir hiç olduğunu görüyor. Kendi ismi bir kez kitaplarda geçiyor, o da "zararlı" diye geçiyor.

Kürtlere güven kazandıracak, onun tarihini anlatan, Kürtler için çalışmış önemli şahsiyetleri büyükleri, meşhurların adları hiçbir şekilde bu kitaplarda anılmaz. Yüzlerle ve binlerle ifade edilen bu bilgin, alim, kahraman ve ilimle meşgul olan kişiliklerimizi kimse tanımıyor. Bu şekilde bu yasakçı zihniyet Kürt çocuklarının kendilerini tanımasına engel oluyor.

Hakim zihniyetin Kürt ismine karşı bir tahammül sorunu vardır. Sistem kendisinden bir şey talep etmeyen Kürt ile kendi haklarını talep eden Kürdü biribirinden ayırmaktadır. Kürt kimliğiyle ön planda olan hiçbir Kürt şahsiyetine sahip çıkılmamış, onlarla ilgili çalışma ve toplantılar yapılmamış, Kürt dili, edebiyatı ve kültürü ile ilgili kitaplar yayımlanmamıştır...
Düşünün yakın döneme kadar gözümüzün içine baka baka aslında Türk olduğumuzu söylüyenler, tarihte Kürtler adına ne varsa hepsini çok rahatlıkla inkar edebilir. İnkâr ettiği şeyi kendine mal edebilir, başkasının adına kaydedebilir. Yani senin olmaktan çıkarabilir. Senin coğrafyanda seni anlatan ne varsa yok gibi davranabilir.
Uzak değil, sadece bölgenin otuz yıl önceki haritalarına bakıldığı zaman buradaki dağ ve köy adlarının ne kadar değiştiği rahatlıkla görülebilir. Burada Kürtlerle ilgili izler silinmiş, oraya başkaca izler yerleştirilmiştir.

Şimdi birilerinin bu sözlere itiraz ederek, son 25 senedir gündemimiz hep Kürtlerle doludur, dediğini duyar gibiyim. Cumhuriyetin tarihinden, Kürtlerin yaşadıklarından habersiz olanlar azıcık bir incelemeyle görecekler ki onlarca yıl bu ülkede sanki Kürtler hiç yaşamıyormuş gibi hareket edilmiştir.

Oysa Kürtler diliyle, folklorüyle ve kültürüyle kendi coğrafyalarında hep varlardı, ama bu ülkede resmen yoklardı. Onca sene burada bir milletin varlığına gözünü kapatmak ancak tahammülsüzlükle açıklanabilir.

Meseleye resmi söylemin penceresinden bakanlar bir şekilde rejimin gözüyle Kürtlere bakmaktadırlar. Rejimle bir şekilde kavgalı olan insanlar da dahil, mesele gelip Kürt meselesine dayandığı zaman kimsenin birbirinden farkı kalmıyor.

less