Profile
Channel Views:
3,016
Total Upload Views:
26,771
Joined:
Mar 23, 2007
Latest Activity:
Mar 23, 2007
http://effatha.org.pl/
http://adonai.pl/
http://www.katolik.pl/
http://www.charyzmatycy.pl/
http://www.trinitarians.info/
http://www.opoka.org.pl/
http://www.egzorcyzmy.katol...
''I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.'' (1Kor12,28)
''Apostołowie'' w tym fragmencie nie mają znaczenia ogólnego, to znaczy nie oznaczają każdego chrześcijanina, który jest powołany do apostolstwa, lecz oznaczają ludzi powołanych przez zmartwychwstałego Pana (Dz1,15-26;9,1;1Kor15,1-11), którzy byli świadkami Jego zmartwychwstania. Ich zadaniem było pierwsze głoszenie Chrystusa (1Kor1,12), budowanie nowych wspólnot. Oni kładli fundamenty i rodzili nowe dzieci Boże (1Kor4,14). Św. Paweł nie ogranicza liczby tych apostołów tylko do dwunastu. Katalog chrystofanii (1Kor15,5) oddzielnie wymienia Dwunastu (po Piotrze) i na końcu apostołów (po Jakubie). Misja apostolska nie ograniczała się tylko do głoszenia kerygmatu, lecz łączyła się z odpowiedzialnością za wspólnotę i z autorytetem(2Kor10,8-11;13,10; 1Kor4,20-22). Pierwszy urząd w Kościele jest charyzmatem (charidzomai-„ wspaniałomyślny dar ). Paweł korzysta z tego autorytetu, ucząc, jak służyć charyzmatami(1Kor14,1-40). Następcy apostołów też cieszą się charyzmatem i mają prawo, jak Paweł, interweniować tam, gdzie chodzi o życie charyzmatyczne Kościoła.
Ostrożność jest niezbędna we współczesnej Odnowie Charyzmatycznej. Analfabetyzm w nauce objawionej zaprowadził na manowce niejedną wspólnotę. Tak stało się w jednej z młodych diecezji polskich, gdzie duża wspólnota odnowy w Duchu Świętym odeszła od Kościoła. Jeden z kapłanów, który znał tych ludzi, taką wydał o nich opinię: „Tak naprawdę to nie wiedzą nic o Kościele, nie mają pojęcia, co to jest kolegium biskupów czy prymat papieża. Duch Święty nie działa magicznie. Oni nawet nie znają charyzmatów. Gdyby znali, to wiedzieliby, że na pierwszym miejscu w Kościele ustanowił Bóg apostołów i obdarzył ich autorytetem (1Kor12,28; Ef4,11-13).
W charyzmatach nie wolno wybierać. Wspólnota winna być otwarta na wszystkie. Jednostronność prowadzi do herezji i sekciarstwa.
Kryterium autentyczności charyzmatu jest budowa i konsolidacja Kościoła. Jeżeli używanie charyzmatów wprowadza jakiś zamęt i burzy Kościół Boży- to oczywisty znak, że jest ono fałszywe, że działa w nim Antychryst, a nie Duch Pana.
Apostoł w pełni świadom, zabierał głos w sprawach charyzmatów. Wynika stąd w sposób oczywisty, że Kościół czasów apostolskich nie polegał na wolnej ekspansji indywidualnych inspiracji bez żadnych reguł, lecz cieszył się również autorytetem apostolskim, który natchnionym charyzmatykom stawiał konkretne wymagania. Twierdzenie, że reguła w Kościele pierwotnym był brak jakichkolwiek reguł, jest niezgodne z literą i duchem Biblii. Dziś również korzystanie z charyzmatów winno być poddane władzy apostolskiej. Kto tego nie widzi, ten nie zna Biblii, ani Kościoła.
Jedno z kryteriów autentyczności można wyprowadzić z doświadczeń Odnowy w Duchu Świętym w Polsce i za granicą. Można by je nazwać kryterium integralnej pneumatologii. Na czym ono polega? Nie można Odnowy Charyzmatycznej (czy w ogóle formacji pneumatologicznej) opierać na kilku tekstach Pisma Świętego, na fragmentach pneumatologii, i to nawet nie najważniejszych. Najczęściej są to- pod wpływem zielonoświątkowców- 2Dz oraz 12-14 1Kor. Pomija się pneumatologię św. Jana, Ewangelię św. Łukasza oraz Apokalipsę. Szczególnie ważny jest św. Jan(również jego listy). Nazywa on ducha Parakletem, tj. Obrońcą, oraz Duchem Prawdy. Jest On Nauczycielem(J14,26), to znaczy wprowadza uczniów w prawdę objawioną przez Jezusa, interioryzuje ją w ich sercach i sprawia, że staje się ona prawdą życia. Nie objawia niczego od siebie, lecz służy przekazowi prawdy Jezusowej. On po odejściu Jezusa do Ojca jest obecnością Nieobecnego. Jest całkowicie w służbie Jezusa i Jego prawdy. Nie ma przeciwstawienia między Jezusem a Duchem. Pneumatologia Janowa domaga się najpierw inicjacji w prawdę objawioną: formacji intelektualnej, otwarcia na dary mądrości, rozumu, rady. Nie można jej rozpoczynać od emocji, mówienia językami i klaskania. ;D
http://adonai.pl/
http://www.katolik.pl/
http://www.charyzmatycy.pl/
http://www.trinitarians.info/
http://www.opoka.org.pl/
http://www.egzorcyzmy.katol...
''I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.'' (1Kor12,28)
''Apostołowie'' w tym fragmencie nie mają znaczenia ogólnego, to znaczy nie oznaczają każdego chrześcijanina, który jest powołany do apostolstwa, lecz oznaczają ludzi powołanych przez zmartwychwstałego Pana (Dz1,15-26;9,1;1Kor15,1-11), którzy byli świadkami Jego zmartwychwstania. Ich zadaniem było pierwsze głoszenie Chrystusa (1Kor1,12), budowanie nowych wspólnot. Oni kładli fundamenty i rodzili nowe dzieci Boże (1Kor4,14). Św. Paweł nie ogranicza liczby tych apostołów tylko do dwunastu. Katalog chrystofanii (1Kor15,5) oddzielnie wymienia Dwunastu (po Piotrze) i na końcu apostołów (po Jakubie). Misja apostolska nie ograniczała się tylko do głoszenia kerygmatu, lecz łączyła się z odpowiedzialnością za wspólnotę i z autorytetem(2Kor10,8-11;13,10; 1Kor4,20-22). Pierwszy urząd w Kościele jest charyzmatem (charidzomai-„ wspaniałomyślny dar ). Paweł korzysta z tego autorytetu, ucząc, jak służyć charyzmatami(1Kor14,1-40). Następcy apostołów też cieszą się charyzmatem i mają prawo, jak Paweł, interweniować tam, gdzie chodzi o życie charyzmatyczne Kościoła.
Ostrożność jest niezbędna we współczesnej Odnowie Charyzmatycznej. Analfabetyzm w nauce objawionej zaprowadził na manowce niejedną wspólnotę. Tak stało się w jednej z młodych diecezji polskich, gdzie duża wspólnota odnowy w Duchu Świętym odeszła od Kościoła. Jeden z kapłanów, który znał tych ludzi, taką wydał o nich opinię: „Tak naprawdę to nie wiedzą nic o Kościele, nie mają pojęcia, co to jest kolegium biskupów czy prymat papieża. Duch Święty nie działa magicznie. Oni nawet nie znają charyzmatów. Gdyby znali, to wiedzieliby, że na pierwszym miejscu w Kościele ustanowił Bóg apostołów i obdarzył ich autorytetem (1Kor12,28; Ef4,11-13).
W charyzmatach nie wolno wybierać. Wspólnota winna być otwarta na wszystkie. Jednostronność prowadzi do herezji i sekciarstwa.
Kryterium autentyczności charyzmatu jest budowa i konsolidacja Kościoła. Jeżeli używanie charyzmatów wprowadza jakiś zamęt i burzy Kościół Boży- to oczywisty znak, że jest ono fałszywe, że działa w nim Antychryst, a nie Duch Pana.
Apostoł w pełni świadom, zabierał głos w sprawach charyzmatów. Wynika stąd w sposób oczywisty, że Kościół czasów apostolskich nie polegał na wolnej ekspansji indywidualnych inspiracji bez żadnych reguł, lecz cieszył się również autorytetem apostolskim, który natchnionym charyzmatykom stawiał konkretne wymagania. Twierdzenie, że reguła w Kościele pierwotnym był brak jakichkolwiek reguł, jest niezgodne z literą i duchem Biblii. Dziś również korzystanie z charyzmatów winno być poddane władzy apostolskiej. Kto tego nie widzi, ten nie zna Biblii, ani Kościoła.
Jedno z kryteriów autentyczności można wyprowadzić z doświadczeń Odnowy w Duchu Świętym w Polsce i za granicą. Można by je nazwać kryterium integralnej pneumatologii. Na czym ono polega? Nie można Odnowy Charyzmatycznej (czy w ogóle formacji pneumatologicznej) opierać na kilku tekstach Pisma Świętego, na fragmentach pneumatologii, i to nawet nie najważniejszych. Najczęściej są to- pod wpływem zielonoświątkowców- 2Dz oraz 12-14 1Kor. Pomija się pneumatologię św. Jana, Ewangelię św. Łukasza oraz Apokalipsę. Szczególnie ważny jest św. Jan(również jego listy). Nazywa on ducha Parakletem, tj. Obrońcą, oraz Duchem Prawdy. Jest On Nauczycielem(J14,26), to znaczy wprowadza uczniów w prawdę objawioną przez Jezusa, interioryzuje ją w ich sercach i sprawia, że staje się ona prawdą życia. Nie objawia niczego od siebie, lecz służy przekazowi prawdy Jezusowej. On po odejściu Jezusa do Ojca jest obecnością Nieobecnego. Jest całkowicie w służbie Jezusa i Jego prawdy. Nie ma przeciwstawienia między Jezusem a Duchem. Pneumatologia Janowa domaga się najpierw inicjacji w prawdę objawioną: formacji intelektualnej, otwarcia na dary mądrości, rozumu, rady. Nie można jej rozpoczynać od emocji, mówienia językami i klaskania. ;D
About Me:
Interests:
Pneumatologia Janowa jest również szkołą autentycznego kultu Boga w godzinie mesjańskiej. Kult ten winien być kultem Ojca w Duchu i w Prawdzie, czyli w Chrystusie, który jest Prawdą. Święty Jan w swoim Pierwszym Liście przestrzega pneumatyków wszystkich czasów, że obok Ducha Świętego istnieje „duch Antychrysta(1J4,3) oraz że istnieją fałszywi prorocy.
Pneumatologia św. Łukasza obok nauki o charyzmatach kładzie nacisk na świadectwo. Uczniowie otrzymują moc z wysoka, aby być świadkami: męczennikami jak Szczepan, ewangelistami jak Filip. Dar Ducha nakłada poważne zobowiązania. W świetle pneumatologii integralnej najważniejszymi darami Ducha nie są charyzmaty spektakularne, ale miłość, która „rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego. A rzeczywistością najbardziej charyzmatyczną nie jest mówienie językami, cuda i proroctwa, tylko Eucharystia, która uobecnia uwielbionego Jezusa dzięki Duchowi Świętemu. Te wspólnoty chrześcijańskie, które utraciły pełną prawdę o Eucharystii, szukają na jej miejsce rzeczywistości zastępczych. Zainteresowanym polecam na początek książkę "Duch Święty i jego dary" Józefa Kudasiewicza;)
Subscriptions
(7)
