Want to Subscribe?
Sign In or Sign Up now!

Er waren eens... drie jonge wolven met een beestig talent voor bijtende muziek. Toen de drie elkaar tegen het lijf liepen in de zomer van 2005, bleek een verbond onafwendbaar. Noem het de ondoorgrondelijkheid van het leven, noem het wegen die wel moesten kruisen op een dag, call it faith. Feit is dat The Ditch daar en dan het levenslicht zag.

De heren wolven - Sven Muller (bas, backings), Antony Van der Wee (drums, backings) en Kristof Van Den Bergh (zang, gitaar) - tonen zich van meet af aan slim en sluw. Ze nemen rustig de tijd om steengoede nummers te componeren en zich met de juiste mensen te omringen. Wanneer gitarist en songwriter Raymond -- Hooverphonic - Geerts, als het onzichtbare vierde lid mee songs gaat schrijven, is de magie compleet. Het wordt nog mooier als ook Werner Pensaert (producer van o.a. U2, Kane, Clouseau, Live en Guano Apes) zijn schouders zet onder The Ditch. En met de tweevoudige Grammy winnares Darcy Propper aan de knoppen klinkt de finale mastering uiteindelijk als een bom, als een nooit geziene rechtse in het gezicht. Zo sterk.

Na enkele try-outs blijkt dat The Ditch ook live weet te bekoren. De groep verrast met een frisse, opzwepende en authentieke klank. Dat is ook de mening van de jury van de wedstrijd Global Battle Of The Bands, die The Ditch prompt afvaardigt naar de wereldwijde finale van GBOB in Londen. De doortocht van The Ditch gaat er niet onopgemerkt voorbij en ook in eigen land neemt de buzz rond het trio met een sneltreinvaart toe. Dat blijft niet onopgemerkt, ook niet bij major Sony BMG, die de heren een 360°-contract -- want waarom half werk leveren? -- onder de neus schuift. De rest zal snel geschiedenis worden.