5,968

125,397

Educational

Jul 31, 2009

175

TELEWIZJA NARODOWA SŁOWIAŃSKA

"DOŚĆ DYKTATU KONKORDATU!"

"KRAJU POLAN, POWSTAŃ Z KOLAN!"

Pius X - papież polskiego pochodzenia 1. Konklawe 1903 r. Śmierć papieża Leona XIII nastąpiła dnia 20 lipca 1903 r. Na konklawe, które rozpoczęło się 1 sierpnia, ilość głosów potrzebną do wyboru na papieża i na zastępcę Chrystusa na ziemi, dość szybko otrzymał Marian kardynał Rampolla del Tindaro. Był to watykański Sekretarz Stanu oraz czynny członek loży masońskiej (wolnomularzy). Pamiętać należy, iż najważniejszym celem wielkich mistrzów masońskich, sformułowanym na piśmie jeszcze w latach 1819-29 (tzw. Instrukcja Wieczysta) jest "wychowanie sobie" spośród kleru - członków lóż - papieża. W tych dramatycznych dniach 1903 r. Jan kardynał Puzyna z Krakowa skorzystał z watykańskich przywilejów przysługujących wtedy Najbardziej Katolickiemu cesarzowi Austrii. W imieniu cesarza Franciszka Józefa kardynał Puzyna wyraził dnia 2 sierpnia 1903 r. veto cesarza Austrii i króla Węgier przeciw wyborowi kardynała Rampolli. Cesarz Franciszek Józef wiedział o członkostwie kardynała Rampolli w loży masońskiej, lecz poza względami religijnymi istotne dla niego były też powiązania polityczno-finansowe kardynała Rampolli z grupami rządzącymi Francją. Kardynał Rampolli nie zdecydował się wypowiedzieć słowa "accepto", które uczyniłoby z niego papieża. Jego "non accepto" było jakby wolnym wyborem, wobec zważenia perspektywy odrzucenia przez konklawe veta cesarza Austrii dla przyszłości Kościoła w Europie Centralnej, a może i na świecie. Wtedy właśnie "papabile" stała się kandydatura Patriarchy Wenecji Józefa Melchiora Sarto. Po siedmiu kolejnych głosowaniach został on papieżem i przyjął imię Piusa X. W ciągu swego jedenastoletniego pontyfikatu przeprowadził wiele reform umacniających Kościół. Został kanonizowany w 1954 r. przez papieża Piusa XII. 2. Pochodzenie Na początku XIX w. przybył do Włoch z Wielkopolski niejaki Jan Krawiec. Szukał pracy w Godero blisko Treviso, wreszcie osiedlił się w miasteczku Riese w Północnych Włoszech. Ożenił się i pracował jako pocztylion. Jego żona Małgorzata była szwaczką. Zmienił (przetłumaczył) swe nazwisko i żył już jako Jan Chrzciciel Sarto (czyli Krawiec). W 1835 r. urodził im się synek, ochrzczony jako Józef Melchior. W domu wołano nań Pepi. Chłopak uczył się w Castelfranco i Asolo, w 1858 r. został księdzem. Przed pięćdziesiątką świątobliwy ksiądz został biskupem Mantui, a przed sześćdziesiątką (w 1893 r.) otrzymał kapelusz kardynalski i został patriarchą Wenecji. Resztę znamy z początku tej notki. 3. Tuszowanie Ale nie całą resztę. Zaraz po wyborze patriarchy Józefa Melchiora Sarto na papieża zaczęto nerwowo, lecz starannie tuszować jego polskie pochodzenie. Prym w tym tragikomicznym wyścigu wiedli wysocy urzędnicy monarchii austro-węgierskiej, wspomagani przez urzędników watykańskich. Usuwano wszelkie dokumenty, metryki i inne świadectwa polskiego pochodzenia papieża. Udało się to w znacznym stopniu, gdyż jeszcze ostatnio, poza mętnymi wzmiankami, nie udało mi się dotrzeć do oficjalnych danych na ten temat. Informacje, które podaję, znalazłem w bardzo ciekawej i ważnej książce Malachiego Martina "The keys of this Blood". Jest to książka o współczesnych zmaganiach trzech potęg: Kościoła Katolickiego (z papieżem Janem Pawłem II na czele), sił ateistyczno-komunistycznych oraz masońsko-mundialistycznych. Malachi Martin zna dobrze kulisy Watykanu, gdzie był doradcą kardynała Bea. Pracuje w Stanach Zjednoczonych. Na język polski przetłumaczono jego "Jezuitów" oraz wstrząsającą książkę "Zakładnicy diabła" (wyd. Exter, Gdańsk). Dane o polskim pochodzeniu św. Piusa X zostały potwierdzone przez badaczy polskich. Nie znaleziono jednak dotąd wioski w Wielkopolsce, skąd pochodził Jan Krawiec, ojciec Józefa Krawca, czyli potem św. Piusa X. Nie pochodził z miejscowości Jamielnica (obecnie kod 47-133), jak wydawało się nam jeszcze niedawno. Warto, byśmy pochylili się nad dokumentami dotyczącymi pochodzenia Józefa Sarto. Po prawie stu latach dokumenty te powinny chyba przestać być "tajnymi specjalnego znaczenia"? Publicyści w Polsce jakby bali się, nawet w ostatnich dziesięciu latach, tę sprawę poruszyć. A rola pontyfikatu św. Piusa X i konsekwencje tego pontyfikatu dla nas są przecież ogromne.

Jan Paweł II - drugim polskim papieżem! Natknąłem się na tę informację zupełnie przez przypadek i jest to fakt wprost nieprawdopodobny, ale dlaczego nikt nie wspomniał o tym wcześniej? Wpadła mi ostatnio w ręce książka autorstwa Malachi Martin: The keys of this blood (Klucze tej krwi) z podtytułem "Walka Jana Pawła II przeciw Rosji i Zachodowi o kontrolę nowego porządku świata". Krytyk z Washington Dateline stwierdził , że "książkę tę czyta się jak nowelę, choć poglądy w niej zawarte są jutrzejszymi nagłówkami gazet". Autor był jezuitą teologiem, otrzymał doktoraty w językach semickich: wykładał hebrajski i aramejski. Od 1958 do 1964 roku służył w Rzymie jako współpracownik kardynała Augustyna Bea, papieża Jana XXIII oraz Papieża Pawła VI. To Paweł VI zwolnił go ze ślubów zakonnych w 1964 roku, pozostał jednak dalej księdzem odpowiedzialnym bezpośrednio przed Papieżem lub wyznaczoną osobą z Kurii Watykańskiej. Jako nie połączony z żadną diecezją, chodził ubrany "po cywilnemu". Wykładał jako profesor na Watykańskim Pontyfikalnym Instytucie Biblijnym. Ostatecznie przeprowadził się i mieszkał na stałe w Nowym Jorku, gdzie poświęcił się całkowicie twórczości literackiej. Zmarł 27 lipca 1999 roku. Przez krytyków literackich jest uznawany za jednego z najlepiej poinformowanych znawców działania mechanizmów politycznych w Watykanie. Z książki dowiadujemy się zaskakujących informacji na temat roli Watykanu w wyścigach po osiągniecie decydującej roli w globalnej dominacji świata. Autor wykazuje się wprost fenomenalną znajomością historii Polski od Mieszka I do czasów współczesnych. I właśnie w tle rozważań nad pontyfikatem Jana Pawła II wprowadza wątek o pierwszym papieżu mającym polskie korzenie - PIUSIE X. W świetle dzisiejszych przepisów paszportowych miałby on podwójne obywatelstwo (polskie i włoskie) i musiałby starać się o polski paszport oraz PESEL. Materiały, do których udało mi się dotrzeć, nie są zgodne co do dokładnej daty wyjazdu, ale najprawdopodobniej po Powstaniu Listopadowym 1830 r. Jan Krawiec pochodzący z Wielkopolski opuścił ojczyste strony, gdy ta część kraju dostała się pod panowanie Prus. Jako uchodźca polityczny wyjechał do Włoch. Udał się najpierw do Godero koło Treviso, a w końcu osiadł w Riese. Tutaj Jan Krawiec z powodów, z którymi my, emigranci, możemy bardzo łatwo się identyfikować, przybrał nowe imię i nazwisko: Giovanni Battista SARTO, co wbrew pozorom nie było takie absurdalne w tamtych czasach. Otóż Sarto znaczy po włosku nic innego jak KRAWIEC! Tak więc nasz rodak, Jan Krawiec, został Giovannim Sarto i choć był szewcem z Polski, w Riese roznosił pocztę miejscowej ludności za dukata dziennie. Tutaj poznał Margheritę Sanson, z którą pobrał się 13 lutego 1833 roku. Drugiego czerwca 1835 roku urodziło im się pierwsze z ośmiorga dzieci, chłopiec, ochrzcili go Giuseppe Melchiore Sarto. W rodzinie znany wołany był "Pepi". Edukację początkowo pobierał w Castelfranco, a później w Asolo. Otrzymał święcenia księdza w 1858 roku, a już jako mężczyzna w średnim wieku w 1884 roku został biskupem Mantui, a w 1893 roku otrzymał nominację kardynała Wenecji. Po śmierci papieża Leona XIII 20 lipca 1903 roku na konklawe nominację papieską otrzymał (dostał wymaganą liczbę głosów) kardynał Mariano Rampolla del Tindaro - watykański sekretarz stanu, ale również - jak podaje Malachi Martin - członek Loży Masońskiej. W ówczesnych czasach trzy mocarstwa katolickie miały prawo veta kandydata na papieża: Austria, Francja i Hiszpania. Słownik biografii kardynałów Kościoła katolickiego informuje, że właśnie z tego prawa skorzystał cesarz Austro-Węgier Franciszek Józef i w jego imieniu zaprezentował je kardynał Jan Maurycy Puzyna de Kosielsko, biskup Krakowa. Oficjalnie cesarz podał jako powód veta, że Rampollo był "frankofilem". Minęło jeszcze następnych siedem sesji zanim konklawe z 4 sierpnia wybrało na papieża 68-letniego kardynała Giuseppe Melchiore Sarto z Wenecji. Jak dowiadujemy się z Encyklopedii Katolickiej, otrzymał 55 z możliwych 60 głosów. Koronacja miała miejsce następnej niedzieli 9 sierpnia. Tak więc syn Jana Krawca, Giuseppe Krawiec-Sarto został namiestnikiem Chrystusa w Rzymie. Możemy sobie tylko wyobrazić atmosferę paniki, jaka objęła oficjałów cesarstwa austro-węgierskiego, gdy rozeszła się wiadomość o wyborze kardynała Sarto-Krawca na następcę stolicy piotrowej. Przystąpiono natychmiast do zniszczenia jakichkolwiek śladów łączących Piusa X z Polską. Krzysztof Kuczyński, Tygodnik Tylko Polska, 29 stycznia 2004 r.

Kto mordował Polaków w Katyniu? Bardzo ważną informację podał pan Aleksander Barkaszow w roku 1994, lider partii o nazwie Rosyjska Jedność Narodowa. W wypowiedzi dla "Życia Warszawy" z 4 października 1994 r. stwierdził: "Wiem jaką tragedią jest dla was sprawa katyńska, ale oświadczam: polskich oficerów nie rozstrzelali Rosjanie. Sprawdzaliśmy przynależność przynależność etniczną enkawudzistów - wykonawców wyroku. Wszyscy byli Żydami i wypełniali rozkazy sobie podobnych, stojących wyżej w ówczesnej hierarchii. Rosjanie są z natury przyjaźnie nastawieni do Polski". Rzeź 15.000 niewinnych ludzi jest makabrycznym zadaniem nawet dla najbardziej zatwardziałego oprawcy. Stalin zwrócił się do głowy tajnej policji sowieckiej, Żyda Ławrentija Berii. Obaj przedyskutowali masowe morderstwo i zdecydowali, że powinno to być wyłącznie zadaniem Żydów, którzy zajmowali czołowe stanowiska w tajnym aparacie. Ich odwieczna nienawiść do katolickich Polaków była powszechnie znana.

"Mąż stanu, który po I wojnie światowej wprowadził swój naród między zwycięzców, wywalczył dlań Pomorze, Wielkopolskę i Śląsk, wygrał spór o Lwów, rozstrzygnął na rzecz Polski sprawę wileńską, wyzwolił miliony, milionom dał miliardy, został z dalszego państwowego życia II Rzeczpospolitej wykreślony. Jego hasło umiłowane - Naród Polski - wymazane z konstytucji, aby po latach wrócić na afiszu wyborczym - przywłaścicieli. Jego twór ostatni - Obóz Wielkiej Polski - rozwiązany Jego symbol - miecz Chrobrego zdzierany z piersi bojowników jako antypaństwowy. Jego przyjaciele - znieważani. Jego słowo - konfiskowane. Jego imię tępione w podręcznikach szkolnych. A wszystko to dla stłumienia tej ideologii narodowej, która jednocześnie na oczach wszystkich podnosiła Włochy i Niemcy do niebywałej potęgi... To już są rzeczy, urągające wszelkim zestawieniom historycznym. Tego ani u nas kiedy indziej, ani na świecie gdzie indziej nie było. A zresztą, może mu się to należało. Pewno dał państwu za mało. Więc pochowano go za miastem wśród najuboższych - na Bródnie." Źródło: O Miejsce dla Dmowskiego w historii, Władysław Konopczyński, artykuł z 1939 roku.