Sarmacja - Psalm Rodowodowy
http://www.youtube.com/watc...


Co to jest sarmatyzm.

Umiłowanie wolności, gościnność, tolerancja, dobroduszność, męstwo i odwaga.

Pierwsze wzmianki o Sarmatach znajdują się u Herodota , Hipokratesa i Strabona. W starych dziełach zapisano, że mieszkali na ziemiach polskich na wschód od Wisły.

Autorzy antyczni używali dla określenia wschodniej Europy terminu Sarmacja.
Ptolemeusz wyróżnia obok Germanii -- Sarmację europejską, położoną między Wisłą i Dnieprem.

Sarmaci wierzyli w szczególną rolę Polski, która miała być oazą złotej wolności, otoczoną przez państwa absolutystyczne.
Nierozłączną częścią sarmatyzmu były idee demokratyczne: praworządność, samorządność i wybieralność urzędników, także tego najwyższego -- króla, nazywanego przez współczesnych historyków dożywotnim prezydentem.
Ustrój Rzeczypospolitej był uważany za najlepszy w świecie, a polski Sejm za najstarszy. Chętnie przyrównywano go do ustroju republikańskiego Rzymu i greckich polis, które jednak padły ofiarą tyranii.
Podstawą Rzeczypospolitej były prawa kardynalne, czyli Artykuły henrykowskie, a w okresie późniejszym również liberum veto.
Każdą próbę ich naruszenia traktowano jak najwyższą zbrodnię.

Sarmatyzm sławił również dawne zwycięstwa polskiego oręża i domagał się od szlachty podtrzymania tych tradycji. Nieodzownym elementem świątecznego stroju była szabla -- zwykle karabela. Szlachta ćwiczyła wojenne rzemiosło -- przez udział w wojnach, służbę, zaciąg; nawet rozrywki jak polowanie gotowiły do boju.


Najwybitniejszy zabytek kultury sarmackiej - "Pan Tadeusz".

Świat polskiej szlachty, z wyraźnie zaznaczonym podziałem na sarmackich konserwatystów, rzeczników postępu i płytkich zwolenników cudzoziemszczyzny, został przez Mickiewicza pokazany w sposób wyważony i z wielką sympatią.

Praca nad poematem stała się dla poety pretekstem do literackiego powrotu do ukochanej krainy dzieciństwa, a Pan Tadeusz jako utwór napisany " ku pokrzepieniu serc" nie mógł zawierać zbyt krytycznych sądów.
Autor mitologizuje świat staroszlachecki, ukazuje go w pełnej krasie.
Mickiewiczowskie Soplicowo stanowi symbol polskości, jest oazą ładu ziemiańskiego i arkadą pełną obfitości .
Wszystko odbywa się tu według odwiecznego scenariusza, zgodnie z rytmem wschodów i zachodów słońca. Każda czynność ma swoje miejsce i swój czas.
Gwarantami porządku są : Sędzia - strażnik etykiety, Hrabia - strażnik mody i Wojski - strażnik myśliwskiego rzemiosła.
Postacie wypełniające świat Pana Tadeusza są niezwykle barwne i oryginalne.
Nie brakuje im oczywiście typowych szlacheckich przywar , wśród których autor eksponuje przede wszystkim porywczość charakteru , skłonność do kłótni i awanturnictwa.
Jednak sarmackie wady zostały potraktowane tu z pobłażliwością, z przymrużeniem oka. Mickiewicz ukazuje bowiem świat szlachecki w jego schyłkowej fazie, wie doskonale, że wkrótce przejdzie on do historii, że dawne formy życia polskiego ulegną rozpadowi.
Dlatego idealizuje Polskę szlachecką wraz z jej zaletami i ułomnościami, chce bowiem ocalić od zapomnienia to, co było niegdyś bliskie jego sercu.

Fides, Ratio, Traditio et Patria.