Πριν αφ' τον άθρωπο είστενε κι άμα θα φύει θα 'στε...
χαρά στη μοίρα σας Βουνά και Χάρο δε φοβάστε...

Κάθε καμό πριν της τον πω η Θάλασσα τον ξέρει...
κι εκείνη με παρηγορεί Χειμώνα, Καλοκαίρι...

Μη μου μαλώνεις Θάλασσα και δε μπορώ μακριά σου...
γι αυτό δεν κάμνω υπομονή να στρώσουν τα νερά σου...

Εις τον τόπο που πορεύομαι στους πεύκους και στην πέτρα...
είδα πως έχει η λευτεριά άλλα σταθμά και μέτρα...

Βγαίνω καμιά φορά από απογεματινό ψαροτούφεκο χωρίς να 'χω βγάλει τίποτα...
τ' αυτιά μου πονάνε και τα πνευμόνια μου καίνε...
στέκομαι κάτω από κάτι μεσαιωνικές βίγλες που στέκονται ακόμα στη Χίο...
κι έτσι όπως σουρουπώνει... ξανοίω τη κι ο νους μου τρέχει σε παραμυθένια ονείρατα... κι ο πόνος κι η κούραση υπάρχει μαζί με μια αλλόκοτη ικανοποίηση πως ήμουνα μαζί της... πως ήμουν μέσα της... σίγουρα έχει κάτι από γυναίκα... σίγουρα...

Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ΄ τους δικούς σας.
Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τα αυτιά μας.
Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω.
(Ινδιάνος Φύλαρχος)

Η θάλασσα 'ναι αφεντικό κι ότι τση αρέσει κάνει...
αυτή τον κάνει το ροφό αυτή τον εξεκάνει...

Τσι πέρδικας περπατησιά εσύ ποτέ δεν είχες...
ούτε ποτέ κυλίστηκες στου σκίνου τις μαστίχες...

Εις τον ύπνο μου ήβλεπα αθούς στση αγάπης μου τσι κόπους...
ω τα παντέρμα όνειρα πως ξεγελούν τσ' αθρώπους...

Χίλιω χρονώ 'σαι Θάλασσα παναθεματισμένη...
κι αντί στο χρόνο να γερνάς, ο χρόνος σ' ομορφαίνει...

Η μοίρα μου παιδεύγει με, και τη ρωτώ τι βγάνει...
μου 'πεν τη πέτρα, βότσαλο, το κύμα την εκάνει...

Λίγες οι στιγμές που μπορείς να κοιτάξεις τον Ήλιο στα μάτια...
μόνο την ώρα που γεννιέται... μόνο την ώρα που πεθαίνει...

Του Ήλιου μην του καυχηθείς κι αν έχεις και παλάτια...
και δε μπορείς να τον εδεις τον Ήλιο μες τα μάτια...
κι αν ε μου πεις ότι μπορείς, μια στιγμή σου μένει...
την ώρα που γεννιέτεναι... την ώρα που ποθαίνει...

Και πεθαμένος να 'μουνε και να 'μουνε στον Άδη...
ε θα 'λειπα αφ την Παναγιά Μέγα Σαββάτο βράδυ...

Κάπου μια όμορφη, κάπου μια μαυρομάτα, την εμάλωνε μητροπεθερά της κι αραθύμωσε
και στο γιαλό κατέβηκε μαντηλόπλενε μαντήλια μεταξένια και φτενά ρουτιά.
Φύσηξε Βοριάς κι ένας κακός αέρας της σήκωσε τ' αγυρωφούστανό της
και της φάνηκε ο ποδαστράγαλός της, έλαψε ο γιαλός κι όλο το περιγιάλι την αγνάντευε, την αγνάντευε κι ένας καραβοκύρης απ' τη Θάλασσα.
Τραβάτε παλικάρια, να πηγαίνομε
εκεί που λάμπει ο ήλιος, που λάμπει η Θάλασσα, εκεί που λάμπει το ποδάρι της αρχόντισσας....
(Πωγωνίσιο πολυφωνικό)

Tη μια μέσα στη θάλασσα στην αγκαλιά γοργόνω...
την άλλη απάνω στο βουνό κι αγριεύω δε μερώνω...

Όλης της Χίου τα νερά τα 'χω κολυμπημένα...
και δεν επάντησα ποτές γοργόνα σαν και σένα...

Λένε παλιοί θαλασσινοί κάτεχε και φυλάγου...
πως είναι δίχως γυρισμό οι στράτες του πελάγου...
(Γιάννης Πετράκης)


Κάθε δύτης πρέπει να συνάψει συμφωνία με τη Θάλασσα...
η Θάλασσα είναι Θεά για το δύτη...
μιλάς με τη Θάλασσα... αναπνέεις για τη Θάλασσα...
κάποιες φορές αισθάνεσαι μίσος για τη Θάλασσα...
αλλά στο τέλος ξέρεις πως δεν ζεις χωρίς τη Θάλασσα...(Umberto Pelizzari)

Τρέχει η ζωή δεν πιάνεται κι όλα μπροστά κυλούνε...
κι oι έγνοιες κόβγουν γόνατα κι οι λογισμοί γερνούνε...


Έν' αετό στον ουρανό στέκω και καμαρώνω...
που σα μερμήγκους μας θωρεί κι ευτός το ξέρει μόνο...

Πόλεμο θε η λευτεριά κι όποιος δεν τον εκάνει...
και λεύτερος να γεννηθεί σκλάβος θε να πεθάνει...

Ο Ποσειδώνας ειν' αφεντικό στα κύματα 'πο κάτω...
και θε σε βγάζει στον αφρό και θε σε πα στο μπάτο...