MUSLUKCU1000's channel

Yalnızlık başa bela, insanı hiç olmadık insanlarla birlikte olmaya itiveriyor. Asla farkına varmıyorsunuz. Yalnızlık korkunuzu yenip, çevrenizde daha eğlenceli insanların olduğunun farkına vardığınızda, günü kurtarmak adına birlikte olduğunuz adamın ne kadar sıkıcı olduğunu da farkediyorsunuz. Fakat neye yarar bu manasızlıktan kurtulmanız zaman alıyor.

Gayet bilinçlisiniz patavatsızlık yaparken. Lafınızın nereye, kime gideceğini çok iyi biliyor ve ona göre adımlar atıyorsunuz. Birini sevmiyorsanız, hiç gözünün yaşına bakmadan patavatsızlık kisvesine bürünerek söyleyiveriyorsunuz düşüncelerinizi. Sevdiğiniz insanlara karşı ise her daim dikkatlisiniz. Yine de "dost acı söyler" zamanı geldiğinde patavatsızlığı devreye sokmaktan çekinmiyorsunuz

Sizin aşık olmanız imkansız gibi bir şey. Hep en aşığı siz oynuyorsunuz, çünkü filmlerde öyle görmüşsünüz, hikayelerde öyle okumuşsunuz. Ama aslında kendinizi hiç rahat bırakmadığınız için bir türlü aşık olamıyorsunuz. Bu ilişkide de aşk sizin için imkansız. Ta ki siz kendinizi olayların akışına bırakıp, kontrolü gerçekten elden bırakıncaya kadar.

Sizinle ilgilenip flört etmek için ilk adımları atanları ilgisizliğe mahkum ediyorsunuz. Acele eden, ilk adımı atan siz olmak istemiyorsunuz. Bu da çoğu zaman ilgi duymadığınız, istemediğiniz şeklinde yorumlanıyor. Sonra da "Amaaan zaten..." diye başlayan cümleler kuruyorsunuz. Siz de ilgilenin, arayın, sorun, çekinmeyin. Zaman nazlanma zamanı değil.

Çok kolay ikna oluyorsunuz. Argümanlarınızı, fikirlerinizi kolaylıkla değiştiriyorsunuz. Çünkü tartışmayı sevmiyorsunuz. Bildiğinizi kendinize saklıyorsunuz. Bilmediklerinizi başkalarından öğreniyorsunuz. Zamanı laf yarıştırarak harcamaktansa hikaye anlatmayı tercih ediyorsunuz mesela. Eğlenmek gerekiyor çünkü, yorulmak değil...