Ben senden önce ölmek isterim.

Gidenin arkasından gelen gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.

İyisimi beni yaktırırsın odanda ocağın üstüne korsun içinde bir kavanozun.

Kavanoz camdan olsun
şeffaf beyaz camdan olsun ki içinde beni görebilesin

Fedakarlığımı anlıyorsun
vazgeçtim toprak olmaktan
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.

Ve toz oluyorum yaşıyorum yanında senin.
Sonra sen de ölünce kavanozuma gelirsin.

Ve orada beraber yaşarız
külümün içinde külün
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar...

Ama biz o zamana kadar o kadar
karışacağız ki birbirimize
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.

Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
~Nazim Hikmet Ran, sair



bir ben miyim perişan
gecenin karanlığında
yosun tuttu gözlerim
yalnızlar rıhtımında

bütün gece ağladım
dalgalar kucağında
yosun tuttu gözlerim
yalnızlar rıhtımında

bir beni mi unuttular
uçup gitti martılar
geceler, ben ve deniz
yalnızlar rıhtımında

bütün gece ağladım
dalgalar kucağında
yosun tuttu gözlerim
yalnızlar rıhtımında

Canim, ruhum, sen benim herseyimsin. Pusulagimsin, Siginagimsin, kaderimsin, hayatimin anlamisin ve boyle oldugu icinde bunlari yazmak cok cok cok cok zor. Sensizlik benim icin olum. Ama seninle bir hayat imkansiz Canim. Bizim askimiz, bir ayrilik oykusu oldu hep. Kavusmak istedikce daha cok savrulduk. Sonunda yenildim. Yenilgimi kabullenmekden baska carem kalmadi. Affet beni. Ayrilmaliyiz birtanem, biz ne kadar bir arada olmak istesekde. Mumkun degil olamayiz. Bunu cok iyi biliyorum artik. Askimiz ikimizede verilmis buyuk bir cezaymis Sevgilim. Bunu haketmek icin ne yapdik bilmiyorum. Ama artik anliyorumki, ben bu cezaya mecburum. Seni seviyorum. Bu kelimelerin ayni anda bu kadar buyuk bir mutluluk ve izdirap verebilecegini asla bilemezdim.