Die ersten Kämpfer unserer Partei hatten es nicht so leicht wie die heutigen. Aus dem Nichts haben sie alles geschaffen. Manchmal sind sie mit nur einer einzigen Pistole in den Kampf gezogen. Tagelang aßen oder schliefen sie nicht. Ihre unbeugsame Kampfmoral brachte uns so weit. Viele tapfere Frauen und Männer ließen in diesem Krieg ihr Leben. Dieses Erbe werden wir hüten, fortentwickeln und den nächsten Generationen weitergeben. Durch Bücher, Filme oder Erzählungen lässt sich das Guerillaleben nicht nachempfinden. Nur ein Kämpfer weiß, was Guerillaleben ist. Wenn du versuchst, ein guter Kämpfer zu werden, verstehst du erst, wie wertvoll das Leben ist und wie du durch dieses Leben unsterblich werden kannst. Ein Guerilla muss alle seine Möglichkeiten und Talente für das Leben einsetzen. Jeder Mensch ist talentiert, der eine mehr, der andere weniger. In der Guerilla aber wird man zu einem großen Talent, zu einem Überlebenskünstler. Die Guerillas sind die besten Organisatoren, die besten Soldaten und die besten Führer. Die Guerilla ist der Stolz der Berge. Sie garantiert die Existenz Kurdistans und des kurdischen Volkes. Durch sie ist Kurdistan ein Land der Märtyrer geworden und der Schlüssel zur Freiheit und des neuen Lebens. Die Guerilla repräsentiert das neue Leben in Kurdistan.

Bir gezginim dağ başlarında, zagrosların doruklarında...
üşüyorum hemde çok ama soğuktan değil...
kan kokusu gelince, savaşa kilitlenince diller hep böyle olurum...
Hep vücudumun en ücra köşelerine kadar ulaşan ve bir karabulut gibi çöken hastalık anındaki o halsizlik kaplar her tarafımı. . .
Kırmızı akar, Dicle, Fırat, zap kurur ve korkuya durur...küser bana baharların yiğidi, emekçisi kardelenler...
konuşmaz...
susar....
Doğuşun, varoluşun, özgürlüğe koşuşun mekanlarındayım...
Dicle'deyim, Fırat'tayım....
Beş bin yılın sesine kulak vermekteyim. .
Hep aynı sesler duymaktayım, kılıç, kalkan, top, tüfek, tank....
Utanmaktayım, insan olmanın acısı içindeyim, Kürt olmanın çaresizliği içindeyim...
Ben var oluşun mekanlarında var olmanın kahrediciliği, sızısı, kederi içindeyim....
Şimdi Cizre'deyim. .
Mir Bedirhanın kasrında oturmuş kadim bir sesi dinlemekteyim...
Bu ses Ahmedé Xanénın mem û zininde, melayé cizirinin Yûsuf ile züleyhasındakine benziyor...
bir yerde ihanet....
bir yerde kandırılmışlık...
bir yerde iş birlikçilik...
diğer tarafta Kürt aşkı....
Sırtından vurulmuşluğun...
kahredici kaderin tekerrür etmesinin, açıkçası ben yezdinşerin ihanetinde yanmakta, kül olmaktayım....
Ben Palo'dayım uzunca bir yoldan sonra paytextım ameddeyim...
Dar ağaçları sıralanmış boy boy sallanan nurlu bedenleri izlemekteyim...
Ben şeyh sait efendinin açık kalan gözleri, ipi çekilirken ağzından çıkan son sözleri, Kürt gençliğine vasiyetiyim...
İhanetin o iğrenç yüzünü her yerde görmekten usanan Kürt halkının nasırlaşmış yüreğiyim...
Ben Mahabad'dayım....
Çarçıra meydanında; hayalim, şerefim, onurum, gururum kürdistanın var edilmesi, devletleşmesine tanıklık eden geleceğini kazandığını sanan yazık bir Kürt genciyim...
Ertesi yıl gazi muhameddin halkı ile birleşen kaderi...
ben o meydandaki geleceğe umutla bakan gencin kaybedilmiş istikbaliyim...
Ben imralıdayım....
Hangi tarafa baksam kan içindeyim, hangi tarafa baksam peşimi bırakmayan bir lanetin pençesindeyim...
Ben bu sefer devleşen, Prumetus misali özgürleşen, düşmanın mezaliminde, dört duvara haps edilen Öcalanın penceresinde açan Kürdistanda gelen baharı müjdeleyen kardelenim...
Ben bir şahinim Öcalansız yaşama karşı durmuş, düşmanın aklını başından götüren yiğit bir savaşçıyım ben o dağda içi burkan gerillayım...

Ben Kan kokusuna, Savasa karsi duran, Halki icin vuran Gerillayim