About this user
Historia breakdance
Pierwszy taniec dowolny czyli tzw. freestyle dance wylansował pod koniec lat 60-tych James Brown, który promując podczas telewizyjnych występów i koncertów swoją debiutancką płytę The Good Foot wykonywał wygibasy, dzięki którym później stał się sławny. Taniec ten szybko znalazł naśladowców i w tętniących jeszcze wtedy prywatkowym życiem gettach zaczęto tańczyć good foota. Good foot rozwijał się naturalnie na domowych imprezach w czarnym Harlemie a przede wszystkim w Bronxie. A jak powszechnie wiadomo jest to niezbyt ciekawa okolica. Jest to dzielnica biedoty i najbrudniejszych interesów, zamieszkiwana głównie przez Afroamerykanów i Latynosów. Tu nie ma ludzi zadowolonych wieczne kombinacje jak zdobyć kasę, a czasami nawet jak przeżyć. Narkotyki, rozboje, prostytucja i podobne gadzety. W ulicznym podziemiu przy dźwiękach gry na kongach i screatchu winylowych płyt good foot zaczął się przeobrażać. Gangi które walczyły o dominację w środowiskowych rewirach dzielnic coraz częściej wyskakiwały na tzw. wycinki aby tańcząc, demonstrować swoją siłę, wytrzymałość i sprawność fizyczną. Przegrana grupa musiała ustąpić z rządzenia terenem. Było to bardzo widowiskowe gdyż chłopaki rzeczywiście musieli ostro trenować, żeby wygrać. To widowisko przyciągało tłumy gapiów, którzy wrzucali co nieco do czapki. Z czasem zrezygnowano z takich pojedynków między gangowych a zajęto się ulepszaniem i doskonaleniem technik tańca. Ponieważ był on zasadniczo oparty na improwizacji, zaczęły wkrótce powstawać pierwsze układy i figury mające już swoje nazwy i aranżacje: droops and spins. Kolejnym etapem była praca nóg czyli footwork i podstawowe figury gimnastyczne zapożyczone z akrobatyki. Ponieważ nowe elementy dodali tancerze z Brooklynu, potomka good foota nazwano brooklyn rock co w wersji późniejszej dało uprocking. Dodam tylko, że kolejne przemiany, zaczęły już przypominać breaka jakiego znamy dziś. Ale żeby to mogło nastąpić trzeba było ostro trenować, nauczać, a później przekazywać to młodym, którzy kultywowali to dalej.
W nocy b-boye (bo tak nazwano amatorów tego tańca) ostro trenowali, pląsając brzuchem aby w dzień wyjść na ulicę i przy old schoolowych dźwiękach funku wydobywających się z głośników Ghettoblastera(niezły zestaw stereo), na posklejanych kartonach móc zatańczyć, zbierając trochę kasy i szacunku. Tak na marginesie można wspomnieć, że ówcześni b-boys nie ograniczali się tylko do tańca. Robili również wrzuty, a ich produkcje łatwo można wyłowić spośród innych prac, gdyż często opatrzone są tekstami typu: Youth Against Racizm, lub Do It Better Without Drugs - jedno z niewielu istniejących haseł. Gdy podstawowe ruchy zostały ustalone, przyszła kolej na styl i pierwsze elementy ideologii, których reprezentantami były ekipy Nigger Twins, Clark Kent i Zulu Kings. No i właśnie od tego momentu zakładane były pierwsze grupy, które zrzeszały ludzi o podobnych zainteresowaniach. Do połowy lat siedemdziesiątych zaangażowani byli wyłącznie czarni tancerze, ci jednak bardziej zainteresowani samą rytmiką niż nowymi technikami tańca, oddali pod koniec dekady pałeczkę tancerzom pochodzenia puertorikańskiego, którzy wytyczyli dalszą drogę. W 1978, b-boy Jo-Jo z Nowego Jorku, który stał się kolebką i głównym centrum breaka w Stanach, założył RSC - Rock Steady Crew, w którym tańczył wraz z Jimmim Lee. To właśnie oni zainspirowani wschodnimi sztukami walki a w szczególności kung-fu prezentowanym w popularnych wówczas filmach z Brucem Lee, wymyślili pierwsze bardziej skomplikowane figury - powermoves, między innymi wiatraki (windmills).
Złotym wiekiem dla b-boyingu czy jak kto woli break danceu były lata 80-te. Popularność rosła dzięki filmom z udziałem ówczesnych sław: Rockstedy (Crazy Legs, Prince Ken Swift, Baby Love, Kuriaki i Dose), New York City Breakers (Kid Nice, Powerfull Pexter, Flip Rock) i Magnificent Force, światową popularność zdobyły Wild Style w 1982, StyleWars, Flashdance w 1983, pod koniec lat 80-tych popularność, choć nie tak dużą zdobyły filmy Breakin, Breakin 2 i Beat Street w reżyserii Stana Lathana.
Break dance odżył dopiero na początku lat 90-tych za sprawą zaangażowanych tancerzy w Nowym Yorku, Los Angeles jak również został przetransportowany do Europy (głównie za pośrednictwem filmów z których robiono setki kopii metodami chałupniczymi i rozprowadzano w odpowiednich kręgach), gdzie najwięcej przedstawicieli ma w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech no i ostatnio co jest bardzo podbudowujące w Polsce.
