Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Πριν γνωριστούμε ζούσαμε νικημένοι ,σε δυο παράλληλες ζωές ,
με ένα μαχαίρι στη καρδιά και τη ψυχή δεμένη...
Τα πάντα είχαν νικηθεί μέσα στα πρέπει και στα μη ,
σε ένα σπίτι φυλακή, στη βαλτωμένη μας ζωή, που ήταν αόρατη πληγή
Και όλα άλλαξαν ξαφνικά, οι ανάγκες φόρεσαν φτερά
σε μια οθόνη μαγική που είχε χάδι από γυαλί..
Πληκτρολογούσα τα ''γιατί'' και εσύ μια μοναξιά βουβή
μου απάντησες μες στη σιωπή..Και σαν τη φλόγα από κερί
μου ζέστανες καρδιά κορμί κι ένοιωσα πάλι σαν παιδί!
Από τη πρώτη τη στιγμή τα πάντα είχανε κριθεί ,σε μια νύχτα εκρηκτική
απόλυτα μοναχική, παρέδωσα καρδιά, ψυχή...
Θυμάμαι σου είχα πρωτοπεί''ο κόσμος πριν να γεννηθεί, ήξερα πως θα ερχόσουν!
Τώρα τι να μου πεις τι να σου πω, ματώσανε τα ''σ αγαπώ'' στις μοιρασμένες μας ζωές,
σε μυστικές διαδρομές ,σε εμπόδια γύρω και παντού, αφού ανήκουμε αλλού...
Δες τώρα που δεθήκαμε, δεν έχω και δεν έχεις δικαίωμα να σε έχω και να μ έχεις..
κι αρνιόμαστε τα όνειρα, να μη πληγώσουμε ζωές, που μας φοράνε σαν σκιές.
Και όσο πληγωνόμαστε ,τόσο βαθειά αγαπιόμαστε και κάθε που χωρίζουμε
οι ουρανοί δακρύζουνε ...
Όλα απόψε σε ζητούν, σαν τα παιδιά που αναζητούν, σε μια αλάνα, μια πλατεία,
παιχνίδια ανέμελα κι αστεία...
Και εγώ με βλέμμα στο κενό στα άστρα τα'' γιατί'' μετρώ
και από τη αρχή σε αγαπώ...
Το ξέρω πως μ αναζητάς, πως τραγικά με αγαπάς, πως λύτρωση και ανατολή
δεν έχει η αγάπη αυτή.

Όταν ήμουν παιδί είχα φτιάξει και ένα δικό μου κήπο, με παρτέρια ασβεστωμένα, με λογής -- λογής λουλούδια και είχε πράσινο χορτάρι.
Κυλιόμουν πάνω του και με τα λουλούδια μιλούσα, λέγαμε αστεία, γελούσαμε, ποτέ παράπονο δεν είχα κι ούτε είχανε. Στον κήπο μου προσευχόμουνα γονατιστή και ο κήπος μου παράδεισος γινότανε.