Afghanzamen's channel

چطور است وقتیکه نوبت به مشاهیر علمی فرهنگی میرسد، خواجه عبدالله انصاری، بهزاد، سنایی، فرخی، انوری، ناصر خسرو، ابن سینا، فارابی و مولوی همه مال شما و ایرانی میشوند. اما دزد، قاچاقبر و متجاوز همه

چطور است وقتیکه نوبت به مشاهیر علمی فرهنگی میرسد، خواجه عبدالله انصاری، بهزاد، سنایی، فرخی، انوری، ناصر خسرو، ابن سینا، فارابی و مولوی همه مال شما و ایرانی میشوند. اما دزد، قاچاقبر و متجاوز همه افغانی هستند؟

یک روز با یک تهرانی بر سر کجایی بودن مولوی بحث میکردم. گفتم چطور است این دوستم که خودش از بلخ است و همشهری، همزبان و هم مذهب مولانا است، حق ندارد او را از خود بداند. ولی تو تهرانی که 2000 کیلومتر از بلخ فاصله داری او را تنها از خود و کشور خود میدانی؟ آیا این دزدی فرهنگی نامیده نمیشود؟ ولی او باز همان حرفهایی که از کانالهای اطلاع رسانی کشور خود هزاران بار شنیده است را بلغور میکرد.

(مشکل اساسی در این است که یک دزدی فرهنگی و تاریخی عظیمی در اینجا صورت گرفته است. هویت ما را دزدیده اند و از آن بر علیه خودمان استفاده میکنند. وظیفه ی تک تک ماست تا میتوانیم در جهت روشنگری و از بین بردن ابهامات بکوشیم.)

هنوز در بسیاری از کشورهای جهان ایرانیها را پرشین و کشورشان را پرشیا مینامند. حتی در صدر اسلام میگفتند سلمان فارسی (پارسی) و نه سلمان ایرانی چون وی ایرانی نبوده است.

جالب اینجاست که همزمان با سلسله ی غزنویان که بر خراسان بزرگ سلطنت میکردند، دیلمیان بر ایران کنونی سلطنت داشتند. اما هرگز هیچیک از آنها به عنوان شاه ایران شناخته نشده اند.
اما در همان عصر فردوسی بزرگ ضمن ستایش از محمود غزنوی، سرزمین تحت حکومت او را ایران خوانده است:

جهان آفرین تا جهان آفرید/چنو شهریاری نیامد پدید
چو کودک لب از شیر مادر بشست/به گهواره محمود گوید نخست
به ایران همه خوبی از داد اوست/جهان شادمان از دل شاد اوست

حتی در اعصار بعدی تاریخ، در زمان سلطنت اتابکان فارس، یا آل مظفر، که فارس برای خود مملکتی شده بود، اسمی از ایران نمیبردند. شاهد بر این مدعا اشعار سعدی و حافظ در عصر آنان است، که همه جا از فارس سخن میرانند نه از ایران. و در تمام دیوان غزلیات حافظ و بوستان و گلستان سعدی نامی از ایران ذکر نشده است.

less