"Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο κι η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού. Το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μια φυσική, πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα αλλά γεγονός. Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ' όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι, λοιπόν, αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα. Η εθνικότητα γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι' αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας." ~ Μιχαήλ Μπακούνιν (Θεωρητικός του Αναρχισμού)


"Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαίο οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου....Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ' ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ' αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο."
(Μιχάλης Ράπτης - Michel Pablo - ηγετική μορφή του τροτσκιστικού κινήματος)

Ἀρκοῦν τὰ παραπάνω κειμενάκια γιὰ νὰ καταρρίψουν τὴν ἀρρωστημένη ἀντίληψη ποὺ θέλει ἀπ' τη μια ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα νὰ εἶναι κάτι τὸ φασιστικό καὶ ἀπ' την ἄλλην ὅτι ὅποιος εἶναι αρίστερος ἐξ ὁρισμοῦ μισεῖ τὴν πατρίδα του καὶ εἶναι προδότης...Γιὰ τοὺς Χρυσαυγίτες και λοιποὺς φασίστες ποὺ νοσταλγοῦν τὸν Χίτλερ καὶ "φτιάχνονται" στὸ ἄκουσμα ἐμετικῶν συνθημάτων ὅπως "Θανατος στους μεταναστες" τὸ μόνο που ἔχω νὰ πῶ εἶναι πὼς μολύνουν τὶς ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ (που τάχα προασπίζουν) καὶ ὅτι εἶναι υπέυθυνοι γιὰ τὴν παρανόηση ὅτι ο Πατριωτισμὸς συνεπάγεται φασισμό. Ὁσο γιὰ τοὺς επαγγελματίες αντιρατσιτστὲς καὶ δῆθεν ἀναρχικοὺς ποὺ καῖνε τὴν Ἑλληνικὴ σημαία καὶ βγάζουν μίσος ἐναντια στὴν ἰδέα τῆς Πατρίδας, καλό εἶναι νὰ θυμηθοῦν τὰ λόγια τοῦ Μπακούνιν καὶ τὴν ῥήση τοῦ Τσὲ Γκεβάρα "PATRIA O MUERTE" (Πατρίδα ή Θάνατος).....Καὶ οἱ δύο αὐτὲς κατηγορίες στὴν οὐσία εἶναι πιόνια τοῦ συστήματος! Ὁ κόσμος δὲν θὰ καλυτερέψει ούτε κάνοντας πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους, τοὺς Ἀλβανοὺς καὶ τοὺς λαθρομετανάστες, ἀλλὰ οὐτε καὶ καταργῶντας τὰ ἔθνη (κάτι ποὺ βολεύει ἀφάνταστα τοὺς δυνάστες τῆς ἀνθρωπότητας μιάς καὶ ἐτσι πιό εύκολα μπορούν νὰ ἐπεκτείνουν καὶ νὰ ἐδραιώσουν την οικονομική τους κυριαρχία). Το ζήτημα εἶναι ὉΛΟΙ οἱ λαοὶ να μὴν ἀλληλοφαγωνόμαστε μεταξύ μας ἀλλὰ νὰ ενωθοῦμε καὶ νὰ πολεμήσουμε ἐναντίον ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ μᾶς φυλακίσουν σὲ μιὰ νέου εἴδους οἰκονομικὴ αἰχμαλωσία....